บทที่1 เมื่อสามเดือนก่อน

เมื่อ 3 เดือนก่อน

ในบ้านสองชั้นหลังหนึ่ง ประกอบไปด้วยต้นไม้นานาพันธ์ แก้วไปช่วยพ่อของเธอขุดต้นไม้ใส่กระถาง เจ้าของบ้านซึ่งเป็นอาจารย์ คุยกับเธออย่างหนักใจ

“ทำไมแก้วไม่ไปทำงานล่ะ อย่างแก้วต้องไปทำงานเป็นคนขายคอมพิวเตอร์” อาจารย์ถามด้วยความเป็นห่วงพ่อของแก้วเพราะเห็นจบมาตั้งนานเปลี่ยนงานหลายที่ไม่ลงตัวซักที ล่าสุดไปสมัครงานเป็นช่างซ่อมคอมพิวเตอร์ หนึ่งสัปดาห์ก็ไม่ผ่าน

“ขายคอมพิวเตอร์มันเสี่ยง ถ้าผิดพลาดขึ้นมาต้องเสียตังเป็นหมื่น” แก้วไม่ชอบเกี่ยวข้องกับเรื่องสตางค์ และไม่นานมานี้ญาติของเธอก็เจอปัญหาเรื่องการจ่ายบิล ต้องเสียสตางค์ส่วนตัว สามหมื่นบาท ราวกับเอาขาข้างหนึ่งไปแหย่ในตาราง พ่อเธอจึงนำสตางค์มาช่วยญาติเธอไว้ เป็นเหตุผลหนึ่งทำให้แก้วตัดสินใจไม่เรียนต่อ

“ฉันก็ไม่รู้หรอกเราไม่ใช่คนวงในเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้” อาจารย์เดินหนีเข้าบ้าน แสดงความไม่พอใจที่แก้วไม่นำความคิดเห็นของอาจารย์ไปพิจารณา

แก้วหยิบเศษกระดาษในกระเป๋าสตางค์ของเธอ ในเศษกระดาษนั้นปรากฏเบอร์โทรของ บริษัทจัดหางานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์แห่งหนึ่ง

“สวัสดีค่ะ พอดีแก้วได้เบอร์มาจากอาจารย์ค่ะ” แก้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเขินๆ

“อื้ม… สวัสดีครับ คนกำลังขาดพอดีครับ ” ชายในโทรศัพท์พูดด้วยน้ำเสียงดีใจ เนื่องจากเพื่อนๆในห้องของแก้วต่างออกจากงานโดยเหตุผล ต่างๆกัน

“นั่นคุณแก้วที่ไหนครับ”

“วิทยาลัย XXXXXXXX ค่ะ” แก้วตอบ

“อื้มใกล้นิดเดียวเอง ประมาณเย็นๆผมไปหานะครับ” ชายในโทรศัพท์ตอบ ทำให้แก้วประหลาดใจที่การสมัครงานของเธอได้มาอย่างง่ายดาย แต่ที่บ้านแก้วตอนนี้มีพี่ชายที่มักจะกินเหล้าเป็นประจำทำให้แก้วหนักใจ

“แก้วรอหน้าวิทยาลัยดีกว่าค่ะ เกรงว่าจะไม่สะดวก” แก้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักใจ

“ครับ เจอกัน 6 โมงเย็นนะครับ”

“ค่ะ” แล้วกดวางโทรศัพท์ แล้วช่วยนำดินใส่กระถางถุงดำ เพื่อนำไปขนย้าย ในจุดขายต้นไม้ของวิทยาลัย

****************************

ณ ป้อมยามของวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ปรากฏชายผิวขาวแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงขายาวสีครีม ยืนข้างๆรถเก๋งป้ายแดงคันงามสีขาว แก้วมองอย่างไม่แน่ใจ ชายคนนั้นมองมาที่แก้วเห็นท่าทางของแก้วคิดว่าต้องใช่แก้วแน่ๆ จึงส่งยิ้มด้วยความเป็นมิตร

“นั่นแก้วใช่ไหมครับ” ชายเสื้อเชิ้ตทักแก้วก่อน

“ค่ะ.. พอดีไปขนต้นไม้มาค่ะ” ร่างเสื้อยืดคอกลมและกางเกงของแก้ว เปื้อนไปด้วยเศษดิน ซึ่งเป็นชุดที่ไม่น่าจะไปสมัครงานมากนัก

“ผมชื่อ ป้อ นะครับ เอ่อ… พอจะมีที่เงียบๆไหมครับ จะได้คุยเรื่องงาน” ป้อแสดงอาการเป็นมิตร

แก้วอิดออดอาจเป็นเพราะแก้วเกรงว่าพี่ชายซึ่งมีอาการป่วยทางจิต มักกินเหล้าอยู่เป็นประจำ ซึ่งดูภายนอกอาจจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับแก้ว แต่แก้วก็ยังคงเป็นน้องที่สนิทที่สุดในบรรดาน้องๆทั้งหมด เพราะใครๆต่างกลัวและรำคาญพี่ชายของแก้ว

“คุยตรงนี้ดีกว่าค่ะ” แก้วเชิญพี่ป้อนั่งที่ม้านั่ง ข้างๆกับป้อมยาม ซึ่งเป็นที่ไม่เปลี่ยวนัก

แก้วกับพี่ป้อต่างสนิทสนมกันอย่ารวดเร็ว อาจเป็นเพราะพี่ป๋อเป็นรุ่นพี่ของแก้ว และสนิทกับอาจารย์ที่หางานให้ พี่ป้อได้นำแผ่น A4 เป็นภาษาอังกฤษระบุรายละเอียดงาน ประกอบไปด้วยราคา และตำแหน่งต่างๆ ซึ่งนักศึกษาจบใหม่อย่างแก้วไม่เข้าใจ แก้วจึงถามแต่ พี่ป๋อพูดภาษาทางการทำให้แก้วงงมาก เนื่องด้วยเวลาที่ค่ำมากแล้ว ประกอบกับพ่อแก้วก็รออยู่ แก้วจึงขอใบแผ่นนั้นไปถามพ่อเพราะพ่อของแก้วเคยได้ทำงานเกี่ยวกับโรงงานมาก่อน แต่แก้วได้แต่ฝึกงานในร้านเล็กๆเท่านั้น

“วันเสาร์ อาทิตย์ว่างไหมครับ ผมจะได้เทรนในสถานที่จริง ” ป้อกล่าว ทำให้แก้วลังเล อาจจะโดนหลอกก็ได้ แต่ดูจากรูปร่างของพี่ป้อตัวเล็กกว่าแก้วอีก ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็คงป้องกันตัวได้ไม่ยาก

“ว่างค่ะ” ลึกๆแล้วแก้วดีใจมากที่จะได้รับการเทรน เพราะแก้วไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับระบบเครือข่ายมาก่อนทำให้แก้วพลาดงานมาแล้วหลายครั้ง

“พรุ่งนี้เจอกันนะครับ” พี่ป้อยิ้มให้แล้ว พลางขึ้นรถคันงามออกจากวิทยาลัยไป

****************************

แก้วหยิบกระดาษให้พ่อดู ซักถามพ่อเป็นการใหญ่แต่เจอพี่ชายตัวดีกวน พยายามชวนพ่อคุยนอกเรื่อง

“มานี่ คุยกันก่อน” ชายใบหน้าทรุดโทรม ร่างกายผอมเกร็ง เนื่องจากกินเหล้าอยู่เป็นประจำ ดึงแขนพ่อซึ่งถือกระดาษ A4 อยู่

“เดี๋ยวให้พ่อคุยกับแก้วก่อน” พ่อดึงแขนตัวเองกลับมา

“ที่จริงใบนี้เป็นใบที่เสนอให้กับโรงงาน ที่จะแก้วจะไปทำงาน” พ่อของแก้วพยายามอธิบายเกี่ยวกับเนื้อหาในเอกสาร

“อะโจ๋ๆๆๆ อะโช๊ะ อะเช้ะ” พี่ชายยกมือชี้นิ้วไปมา พยายามจะจี๋เอวพ่อ

“โอ๊ย! ไม่ไหวไปนอนแระ ไอ้ก้านมันกวนจริงๆ เอ๊า!” พ่อบ่นพลางยื่นเอกสารให้แก้ว แล้วลุกเข้าไปนอน

“ก็ได้! ไม่มีใครรักก้านใช่ไหม ก้านจะกลับพรุ่งนี้ ฮื๊ม….ม…ม” พี่ก้านกล่าวเสียงดัง ทำหน้าเข้ม กางแขนเหมือนขุนศึกเตรียมออกรบ ซึ่งจะเป็นท่าประจำของเขา พี่ก้านมักจะมาที่บ้านแก้วบ่อยๆทั้งที่บ้านที่อยู่ประจำนั้นอยู่กันคนละจังหวัดห่างไกลหลายกิโล อาจเป็นเพราะพี่ก้านติดใจสาวข้างบ้านของแก้วก็เป็นได้

พี่ก้านยังไม่หยุดพล่ามเสียงดัง แก้วรู้สึกเครียดมากและเบื่อหน่ายกับความจำเจของบ้าน และปัญหาเดิมๆ จึงเดินออกไปอ่านข้างนอกเพื่อหาความสงบ แต่แก้วพยายามอ่านเท่าไร่แก้วก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

*************************************************

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image