บทที่2 วันเสาร์

วันเสาร์

แก้วเดินทางไปตามที่อยู่นัดหมาย แก้วได้นำกระดาษที่บรรจุข้อมูลและแผนที่มาด้วย เธอยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้พนักงานเก็บค่าโดยสาร

“พี่คะ ช่วยจอดตรงนี้หน่อยค่ะ” แก้วพูดพลางยื่นให้แผนที่ให้เขาดู

กระเป๋ารถเมย์หยิบกระดาษขึ้นมาดูอย่างละเอียด

“พี่จอดที่ธนาคาร XXXX น้องเขาจะลง” กระเป๋ารถเมย์หันไปคุยกับคนขับรถ

“นี่นะน้อง เวลาดูแผนที่หันมาทางนี้นะ บลาๆๆๆๆๆๆ” กระเป๋ารถเมย์หันกลับมาอธิบายให้แก้วฟัง เพราะดูจากท่าทาง เง๊อะๆงะๆ ของแก้ว ราวกับไม่เคยเดินทางไกลมาก่อน

“เชิญคร๊าบบ” แก้วก้าวลงจากรถ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือจอขาวดำที่เอามาจากพ่อ แต่แก้วยังไม่ทันจะได้กด โทรศัพท์ก็เกิดดังเสียก่อน

‘ตึด ตื้อ ตื่อ ……. ‘ แก้วกดปุ่มรับโทรศัพท์ทันทีที่ปรากฏชื่อของผู้ที่โทรเข้า

“ฮาโหล” เสียงของผู้ชายเสียงทุ้มพยายามพูดเสียงสูง ทักทายราวรู้จักกันดี

“กานต์ เค้าลงจากรถแล้วนะกำลังหาอยู่เนี่ย บลาๆๆๆ” แก้วบ่นใส่โทรศัพท์ในขณะที่เดินไปด้วย

“ถึงแล้ว” แก้วปาดเหงื่อหลังจากที่วนเวียนหาหลายตรอกซอกซอย

“บริษัทใหญ่ป่ะ” กานต์ถามด้วยความตื่นเต้น ที่กานต์รู้เรื่องการสมัครงานครั้งนี้เป็นเพราะกานต์กับแก้วคุยกันก่อนนอนทุกคืน

“…….” แก้วนิ่งดูสภาพบริษัทซักพัก

“เหมือนร้านรับซ่อมคอมพิวเตอร์อ่ะ” – -”

“พี่ป้อมาแล้วแค่นี้นะ” แก้วกดวางโทรศัพท์ทันที โดยที่แก้วไม่รู้ว่าปลายสายรู้สึกกระวนกระวายใจ

***********************************

พี่ป้อกำลังนั่งซ่อมคอมพิวเตอร์เครื่องลูกค้าอยู่ เขาบอกถึงเทคนิคต่างๆซึ่งแต่ละสถานที่จะมีการลงโปรแกรมรวมทั้งรูปลักษณ์โครงสร้างไม่เหมือนกัน

“อ่าวพี่ทำไมไม่ซื้อ KVM SWITCH ล่ะ” แก้วถามด้วยความสงสัย

“ราคามันค่อนข้างแพง”

ซักพักแสงไฟภายในบริษัทสว่างๆสลัวๆสลับไปมา แก้วกับพี่ป้อมองหน้ากัน

“ไม่เป็นไรใช่ไหมพี่ เพราะเรามี ยูพีเอส” แก้วยิ้มให้พี่ป้อ

“พี่ไม่มียูพีเอส” – -” (บริษัทจนขนาดเน้อ)

ครึ่งชั่วโมงคอมพิวเตอร์ก็ได้ถูกลงโปรแกรมเรียบร้อยพร้อมส่งให้ลูกค้า

“รอเดี๋ยวนะพี่ไปเอารถก่อน” พี่ป้อเดินไปเอารถ ซึ่งอยู่ห่างจากบริษัทพอสมควร

พี่ป้อขับรถคันเดิมรับแก้ว แก้วขึ้นรถด้วยความตื่นเต้น แก้วกับพี่ป้อแทบจะไม่ได้คุยกันเลย พี่ป้อมักจะใส่หูฟังโทรศัพท์ มีคนโทรติดต่อพี่ป้อตลอดเวลา (ไม่รู้คุยอะไรกันนักหนา) -*-

‘ตึด ตื้อ ตื่อ ……. ‘ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแต่แทนที่โทรศัพท์จะเป็นของพี่ป้อ แต่กลับเป็นของแก้ว ซึ่งฟังแว๊บเดียวก็รู้ เพราะเป็นสียง MONO ธรรมดาซึ่งไม่สามารถแต่งเสียงได้

แก้วหยิบโทรศัพท์ดูชื่อผู้โทร

“ฮาโหล เป็นไงมั่ง” กานต์

“แก้วนั่งบนรถอยู่ แค่นี้นะ” แก้วรีบตัดบท

“นั่งรถ ก็คุยกันได้นี่” กานต์ตัดพ้อ

“อืมม” แก้วไม่อยากขัดใจกานต์ เนื่องจากแก้วกับกานต์อยู่ห่างกันมาก แก้วและกานต์คุยโทรศัพท์ตลอดการเดินทาง

“นี่ เค้านั่งรถเก๋งป้ายแดงด้วย” แก้วหยอกกานต์เล่น

“เค้ายังไม่ได้ทำงานนี่ รออีก 2 ปีน๊า” กานต์พูดราวกับไม่ได้คิดอะไร แต่ในใจของกานต์เหมือนกับไฟที่สุมอก

“แค่นี้ก่อนนะถึงแล้ว” แก้วรีบวางสาย

โรงงานในจังหวัดระยองซึ่งเข้าซอยเล็กน้อย เส้นทางนี้อาจจะเปลี่ยวถ้าเข้าตอนมืดๆ

“เราไม่ได้ทำที่นี่หรอก จะทำอีกโรงงานนึง” พี่ป้ออธิบาย

พี่ป้อเทรนการคำนวนสาย การวาดรูประบบ ซักพักบริษัทเพื่อนพี่ป้อก็มาเป็นบริษัทรับติดตั้งระบบแลนโดยเฉพาะ

‘ตึด ตื้อ ตื่อ ……. ‘

“แก้วทำงานอยู่อ่ะ แค่นี้นะ” แก้วรีบตัดบท

“ทำอะไรอยู่” กานต์ถาม

“แก้วกำลังจะกลับแล้ว เดี๋ยวจะดึกมากไปกว่านี้” แก้วไม่อยากจะอธิบายอะไรมากเพราะแก้วกำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน

“ทำไมถึงบอกไม่ได้” กานต์ซัก

‘ติ๊ด!’ แก้ววางหู

เก็บของเสร็จต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน พี่ป้อขับรถมายังจุดของรถเมย์

“เอ้อ! ไง คือตอนนี้ที่รถระยองกรุงเทพหมดรึยัง” พี่ป้อคุยโทรศัพท์

“อืม… ขอบใจมาก” พี่ป้อวางโทรศัพท์แล้วหันมาทางแก้ว

“คือรถเมย์หมดเที่ยวแล้วพี่ต้องพาไปแล้ว” พี่ป้อขับรถผ่านเส้นทางเปลี่ยวมากๆ เส้นทางนี้มีคนถูกดักจี้บ่อยๆ

“คือพี่ป้อทำงานอะไรค่ะ” แก้วถามด้วยความสงสัย

“พี่ทำหน้าที่ประสานงาน คือติดต่อกับโรงงานที่แก้วจะไปทำแหละจ๊ะ” พี่ป้อพยายามอธิบาย

เมื่อรถเดินทางไปยังหน้าวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

“ขอบคุณค่ะ” แก้วไหว้พี่ป้อ

“เอ่อ.. พี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณแก้ว” พี่ป้อกล่าวอย่างเขินๆ

“เดี๋ยวเจอกันวันจันทร์นะ” พี่ป้อขับรถคันหรูออกจากหน้าวิทยาลัย

**********************

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

เริ่มจะเศร้าแล้ว T^T

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image