บทที่3 ใจเขาใจเรา

++++++++++++++++++++

ฉากนี้ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน การมีความรักในวัยเรียนเป็นเรื่องไม่สมควร เพราะจะเรียนไม่รู้เรื่อง จบมา ไม่มีความรู้ คนไม่จ้างงาน จะเสียใจนะเอย

+++++++++++++++++++

 

‘ติ๊ด!’ เสียงวางโทรศัพท์ ทำให้ผมใจหาย แก้วทำอะไรอยู่ ทำไมถึงบอกผมไม่ได้ ผมทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมา ยอมทิ้งสละทุกอย่าง ในขณะที่เธอไม่เคยทิ้งอะไรเลย เธอพร้อมจะทิ้งผมได้ทุกเมื่อ ภาพความทรงจำเก่าๆเริ่มปะทะกับสมองของผมเรื่อยๆ

***********************

ณ วิทยาลัยaaaaaaa ผมเห็นหญิงสาวนั่งคุยกับเพื่อนๆที่หน้าตึกอิเล็กทรอนิกส์ ทันทีที่ผมได้พบเธอ สัญชาตญาณ ความรู้สึกของผม รู้ว่าเธอต้องช่วยผมหลุดพ้นจากความทุกข์ที่สุมใจผมมานานแสนนาน…………

ยังโชคดีที่เพื่อนของผมที่สมัครเข้าที่วิทยาลัยแห่งนี้ ตอนแรกมันก็กะจะมาเกาะผมนั่นแหละ ผมชอบคอมพิวเตอร์เพราะมันคงจะทำให้ชีวิตของผมและครอบครัวดีขึ้น มันชื่อชง ผมกับมันเข้าสมัครสาขาเดียวกัน ทั้งที่ผมเคยเข้าชิงการแข่งขันประเภทคอมพิวเตอร์ ในนามของโรงเรียน ชนะเลิศอันดับหนึ่ง และ เกียรตินิยม 3 ปีซ้อน แต่กลับเป็นโชคร้ายของผม ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะเรียนไฟฟ้าหรอก แต่เป็นเพราะในจังหวัดของผมยังไม่บรรจุหลักสูตร เทคนิคคอมพิวเตอร์ แต่น่าเสียดาย ผมเข้าสาขาเทคนิคคอมไม่ได้ ส่วนเพื่อนที่โชคร้ายของผมมันเข้าได้ อาจเป็นเพราะมีคณะกรรมการหนึ่งในนั้นเป็นอาจารย์วิทยาลัยaaaaaa คงกลัวผมจะไปเกทับสายตรง

ไอ้ชงมันได้เรียนสาขาเทคนิคคอม(ม.6) ซึ่งเธอก็อยู่ในนั้นด้วย ผมอยากใกล้ชิดเธอเหลือเกิน และแล้ววันนี้ก็มาถึง………….. เธอนั่งม้านั่งหน้าตึกไฟฟ้า กับเพื่อนของเธอหนึ่งคน และ ไอ้ชงเพื่อนของผม ผมเดินก้มหน้าเก็บอาการข้างตัวผมมีชายรูปร่างสูงใหญ่ชื่ออั้น รายนี้ก็ลอกข้อสอบผมเหมือนกับไอ้ชง ลอกวิชาสามัญ เขาเป็นรุ่น(เดอะ)พี่ของเธอ มาหกปีแล้ว

‘ป๊าบ!’ ผมตีเข้าที่ตัวไอ้ชง มันมองมาที่ผม “เฮ้ย! ไปนอนที่หอสิ นอนที่นี่มันน่าเกลียด” ผมพูด

“คนจะนอน” ไอ้ชงยกมือป่ายไปป่ายมา ราวกับไม่ต้องการให้ผมยุ่งกับมัน “วันนี้ข้าก็ง่วงเหมือนกัน เรียนไม่รู้เรื่องเลย กะจะไปนอนอยู่เนี่ย”

“ใช่ เราก็เคยง่วง ถึงจะพยายามเรียนเท่าไร่ก็ไม่รู้เรื่อง ฝืนไปก็เท่านั้น” เธอหันมามองที่ผม เธอคุยกับผมครับ ผมไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยจริงๆ

“เฮ้ย! ช่วยหน่อยเด๊ะ” ไอ้ชงมันยื่นชีทปึกนึงให้ผม ผมทำมันและอธิบายให้เพื่อนๆฟัง ถึงมันจะไม่ฟังเถอะนะ เธอก็หันไปคุยกับพี่อั้น ไม่ค่อยจะสนใจผมซักเท่าไร่นัก ทำให้ผมท้อมากๆ คงจะไม่ได้ใกล้ชิดเธอล่ะสินะ

“ง่วงแล้ว ข้ากลับแล้วนะ” ผมพูดกับไอ้ชง พลางลุกพรวด ทันใดนั้นผมรู้สึกมีมือนุ่มๆมาสัมผัสกับแขนของผม

“จะไปไหนมาช่วยกันก่อน” เธอพูดกับผม ผมลงนั่งแต่โดยดี คราวนี้เธอสนใจฟังผมครับ ตัวผมแทบจะลอยเลย

“เรื่องคอมที่ว่าจะให้ดูให้น่ะ ที่มัน scandisk ไม่หยุด ตอนนี้พี่ยังไม่ว่างเลย ไว้พี่จะไปดูให้นะ” อั้นคุยกับแก้ว

“เดี๋ยวไปดูให้ อาการนี้ไม่ยากหรอก” ผมรีบแทรกบทสนทนาหรือที่ใครต่อใครว่าเสือกนั่นแหล่ะแต่ตอนนี้ผมไม่สนแล้ว

“งั้นพี่ไปก่อนนะ” อั้นลุกเดินออกไปจากโต๊ะ ผมลุกเข้าไปนั่งใกล้ๆเธอในขณะที่สองคนนั่น (ไอ้ชงกับเพื่อนของเธอ) ทำท่าฟุ๊บอยู่กับโต๊ะแล้ว เป็นครั้งแรกที่ผมได้สบตาเธอใกล้ๆ สายตาของเธอดูเศร้ามาก บางทีที่เธอหัวเราะ แต่ก็ปกปิดสายตาแห่งความเศร้าไม่ได้ กลิ่นกายของเธอเป็นธรรมชาติจริงๆ เธอไม่ได้ปรุงแต่งอะไร ทั้งหน้าตาทั้งกลิ่นกาย รวมทั้งสายตาของเธอด้วย นับจากนั้นเราได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ผมไปรับเธอและรอเธอทุกวัน ผมเขียนบันทึกตั้งแต่วันแรกที่เราได้เจอกัน ผมพกติดตัวไว้ตลอด ผมดักรอเธอเวลาเธอเดินผ่านผมก็แกล้งอ่านหนังสือรอให้เธอมาทัก เรามักจะพากันไปดูหนังบ่อยๆ ก็ไม่ใช่ที่ไหนหรอกครับในวิทยาลัย มีห้องเก็บเสียงไว้ดูหนังภาษาอังกฤษโดยเฉพาะ หรือที่เด็กนักเรียนเรียกว่าห้องเซ้ล (มาจากเซ้ลเอ็กเซส) เธอไม่เคยทำตัวนอกกฏของความเป็นหญิง ถึงเธอจะทำกับข้าวไม่เก่ง แต่ผมก็ทำได้ เรื่องแค่นี้คงไม่ใช่ปัญหา ถ้าเราได้อยู่ด้วยกัน ผมคิดอะไรเลยเถิดไปแล้ว เธอจะรู้ไหมนะ…..

“แก้ว รู้ไหมที่ทำไปทุกอย่างเป็นเพราะเรารักแก้วมากนะ” ผมเจ็บใจตัวเองจริงๆที่ไม่กล้าบอกเธอตรงๆ

“ทำไมเราจะไม่รู้ล่ะ” เสียงหวานๆของเธอออกมาจากหูฟังโทรศัพท์สาธารณะที่ผมถืออยู่

“คิดดีแล้วหรอ รู้จักกันดีแล้วหรอ มันอาจจะเป็นความหลงก็ได้นะ” เธอเตือนสติผม โธ่ผมโตจนป่านนี้ ถึงผมจะไม่เคยผ่านผู้หญิงคนไหนก็เถอะ แต่ผมก็แยกออกนะ

“เราทั้งรักและหลงแก้ว หลงมากมายเลยล่ะ” ผมพูดโทรศัพท์แบบเขินๆ จะให้ผมย้ำไปถึงไหนนะว่าผมรักเธอน่ะ

“ไว้เจอกันก่อนนะแล้วค่อยคุยกันเรื่องนี้” เธอคงจะไม่มั่นใจในตัวผมแน่เพราะผมพึ่งคุยกับเธอไม่กี่วัน

“แค่นี้นะ” เธอบอกกับผม

“ครับ แก้ว” ผมวางหูในขณะที่เหรียญห้ายังคาอยู่ในตู้โทรศัพท์อยู่เลย ไม่แค่นี้ยังไม่พอหรอกผมต้องบุกมากกว่านี้ถึงจะได้เธอมา วันนี้ฝนตก ผมอ้อนเธอให้อยู่เป็นเพื่อนข้างล่าง เพราะผมไม่สามารถกลับหอได้ ตอนนี้เธอนอนหลับอยู่ ผมจะทำดีไหมนะ แล้วถ้าเธอเกลียดผมขึ้นมาล่ะ จะทำไงดี ในหัวผมสับสนไปหมด เธออยู่ตรงหน้าผม ใกล้ๆแค่นี้เอง แต่เหมือนห่างไกลกันมาก เหมือนมีอะไรมากั้นผมกับแก้ว

“แก้วเป็นคนดีนะ เค้าจะเลือกมึงหรอ” เสียงไอ้ชงผุดขึ้นมาในหัวผม ไม่ได้สิ ผมจะทำร้ายเธอได้ยังไง แต่ถ้าไม่ใช่ผมล่ะ เป็นคนอื่นผมจะทำอย่างไร ผมก็มองไอ้ชงมันก็ชอบแก้วเหมือนกัน ไอ้ชงมันหลอกผู้หญิงไปทั่ว แก้วอาจจะเป็นคนนึงก็ได้ ถ้าผมไม่ทำอะไรซักอย่าง ผมนอนมองแก้วอยู่นานสองนาน ผมแอบเอามือของเธอมาหอม ลูบคางผมเบาๆ เธอดึงมือเธอออก แต่เธอก็ไม่ว่าอะไร เธอคงจะมีใจให้ผมอยู่บ้างล่ะสินะ ฝนหยุดตกแล้ว เธอตื่น บอกให้ฝนกลับบ้านได้แล้ว เธอให้ยืมจักรยานของเธอด้วย ผมยิ้มแก้มปริ เธอขำอาการของผมที่ผมไม่ยอมกลับบ้านซักที ผมไม่อยากกลับหอจริงๆ “แก้วแต่งงานกับกานต์นะ

” ผมขอแก้วแต่งงานในบ้านของเธอ “แก้ว สัญญา” แก้วจับที่มือผมเบาๆ

“รอให้เรียนจบก่อนนะ” แก้วพูดกับผม จับมือผมเบาๆ คำสัญญาก็เหมือนคำสัญญาของเด็กน้อยเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

**************************

ผมดึงตัวเองจากเครื่องคอมพิวเตอร์ ตอนนี้ผมไม่มีสมาธิพอ “ขอโทษครับ พี่กิจ พอดีผมมีธุระ” ผมกล่าวกับเจ้าของร้านเกมส์คอมพิวเตอร์ ซึ่งผมมักจะไปเล่นเกมส์บ่อยๆ ผมรีบขับมอเตอร์ไซต์คู่ใจกลับบ้านทันที

………………..

 

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image