บทที่5 เห็นใจกันบ้าง(2)

เห็นใจกันบ้าง(2)

‘ตึด ตื้อ ตื่อ ……. ‘ แก้วหยิบมือถือมากดรับรับทาบกับใบหูของเธอ

“เป็นไงบ้าง งานวันแรก” เสียงพี่ป้อออกจากลำโพงมือถือเล็กๆที่แก้วถืออยู่

“สบายมาก ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แก้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เพราะก่อนหน้านี้แก้วฝึกสมองอยู่นานพอสมควรโดยการวางของ และต้องรู้ว่าตัวเองวางตรงไหน หรือที่คนเขาเรียกว่าฝึกสตินั่นเอง

“แล้วนี่ตอกบัตรรึยัง” พี่ป้อถามด้วยความเป็นห่วง

“โหพี่ เกือบลืมตอก ออกจากโรงงานต้องวิ่งกลับมาตอก ให้ยามสอนตั้งหลายครั้งแน่ะ” แก้วพูด

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” พี่ป้อหัวเราะในความเฉิ่มของแก้ว

“เห็นว่าแก้วทำงานได้ พี่ก็สบายใจแล้วล่ะ บายนะ” พี่ป้อรีบตัดบท เนื่องจากบริษัทของพี่ป้อพึ่งก่อตั้งใหม่ ต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะลงตัว

“ค๊า” แก้วขานรับ
**********************************
‘ติ๊ด! ‘ นิ้วมือหยาบกร้านของกานต์วางหูจากโทรศัพท์มือถือที่กานต์เคยซื้อให้แก้วเมื่อครั้งที่แก้วยังเป็นนักศึกษาอยู่ กานต์กำมือถือไว้แน่น ความสับสนเริ่มปะดังเข้ามาในสมองของกานต์หลังจากที่ได้ยินบทสนทนาเมื่อซักครู่ที่ออกจากเสียงมือถือของกานต์

**********************************

แก้วนั่งรถรับส่งพนักงานไปเรื่อยๆจนท้องฟ้าเริ่มมืดขึ้นเรื่อยๆ จุดหมายของเธอคือสุดสายของรถบัสนี้  พนักงานต่างทยอยกลับบ้าน แก้วรีบไปนั่งบริเวรที่ใกล้กับพนักงานขับรถมากที่สุด

“เอ่อลงสุดสายคันนี้ค่ะ” แก้วแสดงอาการประหม่า ก็แน่นนอนล่ะ แก้วไปสถานที่ใกล้ที่สุด ก็ไม่เคยเกิน 30 กิโลเมตรซักที

“ได้จ๊ะ” ลุงวัยประมาณห้าสิบ ตอบรับคำพูดของแก้ว

“บ้านอยู่ไหนล่ะ” ชายแก่ถามแก้ว

“อยู่ XXXXXX ค่ะ ต้องนั่งรถสองต่อ” แก้วตอบยิ้มๆ
ท่ามกลางท้องฟ้าที่แสนมืดมิด รถรับส่งพนักงานยังคงเล่นต่อไป

“ถึงแล้วจ๊า”

“ขอบคุณค๊า คุณลุง” แก้วไหว้ลุงที่ขับรถ เหมือนกับพนักงานคนอื่นๆ

แก้วลงจากรถเธอเดินไปจนถึงร้านขายไก่ย่างชื่อดัง แก้วยืนมองรถต่อไปเรื่อยๆ สังเกตร้านนั้นแทบจะไม่ว่าง ลูกค้าต่างทยอยมาซื้ออย่างไม่ขาดสาย ซักพักรถสายที่แก้วรอก็ผ่านมา แก้วรีบโบกมือ รถคันนั้นได้จอดสนิท ร่างบางๆของแก้วเหยียบบันไดขึนรถประจำทางไปทันที

**********************************

แก้วลุกขึ้นจากที่นอนแสนนุ่มในขณะที่ก้านยังคงนอนอยู่ข้างๆแก้วซึ่งมีทีวีอยู่ตรงนั้น หรือเรียกง่ายๆว่าหลับคาทีวีนั่นเอง แก้วรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปให้ทันรถพนักงาน

‘เค้าจะจอดไหมนะ ถ้าเค้าไม่จอดล่ะ ชุดที่แก้วใส่มันไม่ใช่ชุดพนักงานด้วย แล้วถ้าไปไม่ทันรถล่ะ แย่แน่ๆโรงงานนี้ไม่มีรถผ่าน แล้วจะไปทันไหม ถ้ารถจอดรถรอผู้โดยสารล่ะ จะทำไง ไม่ๆๆๆ วันนี้แก้วต้องไปให้ทันรถให้ได้’ แก้วคิดในขณะนั่งรอรถประจำทางที่หน้าวิทยาลัยในขณะเวลา ตีห้าสิบห้านาที

แก้วนั่งรอรถสักพักรถประจำทางที่แก้วรอก็เคลื่อนตัวเข้ามา แก้วก้าวขึ้นรถเข้าไป จนเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง ก็ถึงจุดรอรถ แก้วรีบก้าวลงจากรถ ความมืดครึ้มยังคงปกคลุมท้องฟ้าไปทั่ว

“เอ่อ…. ขอโทษค่ะ ตอนนี้กี่โมงแล้วค่ะ” แก้วเอ่ยถามชายสวมชุดพนักงาน ซึ่งเป็นปกติเพราะบริเวณนี้เป็นจุดรับพนักงานหลายโรงงานมารวมตัวกัน

“อีกสิบห้านาทีจะหกโมงครับ”

“ขอบคุณค่ะ” แก้วยิ้ม คงจะทันแน่ๆเพราะเวลานัดหมายมันหกโมงเช้านี่

เวลาหกโมงตรงไม่ขาดไม่เกินรถรับพนักงานซึ่งหน้าตาเหมือนกับรถทัวร์เข้ามาบริเวณนั้นอย่างไม่ขาดสายจนถึงคนที่แก้วรอ แก้วสังเกตจากคำว่า ‘อินทรีย์’ ที่เป็นตัวใหญ่เบ้อเริ่มซึ่งสังเกตได้ง่าย แก้วมองหน้าคนขับรถเพื่อให้แน่ใจ ยังคงเป็นชายแก่คนเดิมกำลังสูบบุหรี่รอพนักงานขึ้นรถ

แก้วนั่งไปซักพักจนถึงจุดๆหนึ่งแก้วเห็นชายร่างใหญ่ ผิวคล้ำ ท่าทางเกรงขาม แก้วรู้จักกับชายคนนั้นแล้ว เราพึ่งคุยกันเมื่อวานก่อนที่แก้วจะกลับบ้าน แต่แก้วไม่กล้าทักซึ่งเขาเป็นหัวหน้าแก้ว

**************************************

“แก้ว พี่เลิศเรียกไปหาแน่ะ ชั้นบน ห้องประชุม 201” ฟ้าซึ่งทำหน้าที่ฝ่ายประสานงาน ซึ่งแก้วคิดว่าคงจะมีเรื่องจุกจิกมากกว่าคนอื่นเป็นแน่

แก้วเดินขึ้นไปบนอย่างงงๆ (ก็ต้องงงตั้งแต่โดนพี่ป้อปล่อยนั่นแหล่ะ)

“มะ เชิญนั่ง” ชายรูปร่างสูงใหญ่ อายุประมาณ 30 ปี ใบหน้าคมเข้ม ท่าทางเกรงขาม (เพราะตัวแกใหญ่นั่นแหละ) แบมือชี้ที่โซฟา

“เอ่อไม่มีชุดที่ดีกว่านี้แล้วหรอ” เลิศมองแก้วในชุดเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อน กางเกงยีสต์ สวมรองเท้าผ้าใบ

“ชุดนี้ดีที่สุดในบ้านแล้วค่ะ พอดีมันเร่งด่วนเลยตรียมตัวไม่ทัน” แก้วเขินตั้งแต่เข้าโรงอาหารแล้ว ก็ชุดมันไม่เหมือนชาวบ้านเค้านี่

“ไปตัดรองเท้า ที่จำลองนะ”

“ทำงานใน Help desk มีอะไรสงสัยไหม”

“เค้าใช้อะไรก็ไป” ก็พึ่งมาเริ่มงานวันแรกเค้าสั่งอะไรก็ทำยังไม่รู้ว่าจะถามอะไรนี่ (ตอบไม่ตรงคำถามเลยเธอน่ะ -*- )

“อืมมม ใบจ๊อบน่ะ ให้เขาเขียนนะถ้าเขาไม่เขียนมาให้ก็ไม่ต้องทำ” เลิศบอกแล้วซึ่งเป็นเด็กใหม่

“จะเอาอย่างนั้นเลยหรอ เอ่อออ…….. ค่ะ”

**************************************

แก้วนั่งคิดพลางดูทีวีในรถรับส่งพนักงานซึ่งกำลังฉายภาพการแสดงตลก พนักงานในรถบางคนก็หลับ บางคนก็ดูมั่งไม่ดูมั่ง บางคนก็ขำ ไม่ใช่เพราะตลกที่แสดงนั้นไม่ตลกหรอก แต่เป็นเพราะที่รถทัวร์คันนี้ฉายวีดีโอม้วนนี้มาหลายรอบต่างหาก

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image