เห็นใจกันบ้าง(3) แก้วนั่งรถจนถึงจุดหมายในเวลาเจ็ดโมงครึ่ง สาวโรงงานทุกคนต่างรวบผมมัดผมอย่างดีก่อนก้าวลงจากรถ ต่างลงไปรับประทานอาหารก่อนเข้าทำงาน แน่นอนว่าในโรงงานค่ากับข้าวก็คงประมาณ ห้าบาท สิบบาท ซึ่งเป็นสวัสดิการแต่ละโรงงานที่เท่าเทียมกันทุกคนแม้ว่าแก้วจะมาจากบริษัทอื่นก็ตาม ในโรงงานนั้นมีทีวีสีดำจอใหญ่ แต่น้อยคนนักที่จะดูส่วนมาจะคุยกันมากกว่า แก้วรับประทานอาหารจนถึงเวลาทำงาน ‘ตึด ตื้อ ตื่อ ……. ‘ แก้วหยิบมือถือออกมาปรากฏชื่อที่แก้วรอมานาน กานต์ ตากานต์นี่เอง “กานต์ เค้าขอโทษนะ พ่อให้แก้ววางโทรศัพท์ แก้วไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” แก้วรีบพูดก่อนที่กานต์จะพูดอะไรออกมา “ไม่เป็นไรหรอก กานต์แค่อยากถามว่าทำงานเป็นยังไงบ้าง” เวลาแบบนี้กานต์ไม่อยากจะเอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้แก้วปวดหัว “ก็ดีจ๊ะ แต่เหงามากเลยอ่ะ” แก้วอ้อนกานต์ “ถึงเวลาทำงานแล้ว แค่นี้ก่อนนะ” “ไม่ต้องรีบนี่ ทำงานไปคุยไปก็ได้ เจ้าของงานเค้าไม่ได้มาคุมนี่” “แก้วไม่สะดวก” แก้วพยายามอธิบายซึ่งคำตอบนั้นสำหรับกานต์มันเป็นแค่ข้ออ้าง “ไม่!” “กานต์ไม่เข้าใจหรอ จะให้เค้าทำยังไง” แก้วสบถใส่โทรศัพท์ ‘ตืด………ตืด………ตืด………ตืด……… ‘ เสียงสัญญาณโทรศัพท์แสดงว่ากานต์เป็นคนวางหู แก้วกำลังจะโทรกลับแต่พอดีมีเสียงพี่ฟ้าแทรกมาเสียก่อน “แก้ว! พี่เลิศเรียกน่ะ” ฟ้าตะโกนเรียกแก้ว “อืมมม ทำตามรายการนี้นะ”…

เห็นใจกันบ้าง(2) ‘ตึด ตื้อ ตื่อ ……. ‘ แก้วหยิบมือถือมากดรับรับทาบกับใบหูของเธอ “เป็นไงบ้าง งานวันแรก” เสียงพี่ป้อออกจากลำโพงมือถือเล็กๆที่แก้วถืออยู่ “สบายมาก ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แก้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เพราะก่อนหน้านี้แก้วฝึกสมองอยู่นานพอสมควรโดยการวางของ และต้องรู้ว่าตัวเองวางตรงไหน หรือที่คนเขาเรียกว่าฝึกสตินั่นเอง “แล้วนี่ตอกบัตรรึยัง” พี่ป้อถามด้วยความเป็นห่วง “โหพี่ เกือบลืมตอก ออกจากโรงงานต้องวิ่งกลับมาตอก ให้ยามสอนตั้งหลายครั้งแน่ะ” แก้วพูด “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” พี่ป้อหัวเราะในความเฉิ่มของแก้ว “เห็นว่าแก้วทำงานได้ พี่ก็สบายใจแล้วล่ะ บายนะ” พี่ป้อรีบตัดบท เนื่องจากบริษัทของพี่ป้อพึ่งก่อตั้งใหม่ ต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะลงตัว “ค๊า” แก้วขานรับ ********************************** ‘ติ๊ด! ‘ นิ้วมือหยาบกร้านของกานต์วางหูจากโทรศัพท์มือถือที่กานต์เคยซื้อให้แก้วเมื่อครั้งที่แก้วยังเป็นนักศึกษาอยู่ กานต์กำมือถือไว้แน่น ความสับสนเริ่มปะดังเข้ามาในสมองของกานต์หลังจากที่ได้ยินบทสนทนาเมื่อซักครู่ที่ออกจากเสียงมือถือของกานต์ ********************************** แก้วนั่งรถรับส่งพนักงานไปเรื่อยๆจนท้องฟ้าเริ่มมืดขึ้นเรื่อยๆ จุดหมายของเธอคือสุดสายของรถบัสนี้  พนักงานต่างทยอยกลับบ้าน แก้วรีบไปนั่งบริเวรที่ใกล้กับพนักงานขับรถมากที่สุด “เอ่อลงสุดสายคันนี้ค่ะ” แก้วแสดงอาการประหม่า ก็แน่นนอนล่ะ…

เห็นใจกันบ้าง (วันอาทิตย์) ‘ตึด ตื้อ ตื่อ ……. ‘ เสียงโทรศัพท์มือถือจอขาวดำเครื่องเดิมดังขึ้นในขณะที่แก้วทานอาหารเช้ากับบิดาของเธอ “จะโทรอะไรกันนักหนา” พ่อของแก้วแสดงอาการหงุดหงิด โดยที่ไม่ต้องดูปลายสาย ก็พอจะรู้ว่าใครโทรมา “กดทิ้งเดี๋ยวนี้” พ่อของแก้วเบิกตาโพลง ออกคำสั่ง ‘ ติ๊ด!‘ แก้วตัดสินใจกดทิ้ง พ่อของแก้วมักจะหงุดหงิดทุกครั้งที่กานต์โทรมาเสมอ แก้วมักจะใช้คำพูดออดอ้อนกับกานต์ตามประสาแฟน เป็นสาเหตุที่พ่อของแก้วมักไม่พอใจนัก กานต์โทรมาถึงสองครั้ง แก้วกดวางสายทั้งสองครั้ง ใจของแก้วไม่สบายใจนัก แก้วยิ้มให้กับพ่อแสร้งเป็นไม่สนใจกานต์ แก้วยืมมือถือพ่อเฉพาะเวลาที่ไปไกลๆเท่านั้น เวลาปกติมือถือนั้นจะอยู่กับบิดาของเธอ หลังจากทานอาหารเสร็จ แก้วพยายามกดโทรศัพท์สาธารณะ เพื่อโทรหากานต์ “หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”  แก้วรู้ดีว่าเวลาของกานต์มีน้อย เนื่องจากกานต์ต้องเก็บสตางค์เรียน และยังต้องเก็บตังแต่งงานตามที่สัญญากับแก้วไว้ แก้ววางโทรศัพท์อย่างไม่สบายใจ วันนี้ทั้งวันแก้วไม่ได้คุยกับกานต์ ซึ่งปกติกานต์จะโทรหาแก้วทุกคืน ‘กานต์… เค้าขอโทษ’ แก้วร้องไห้คนเดียวในห้องนอนเล็กๆของเธอ อย่างเงียบๆ เธอมักจะร้องไห้ก่อนนอนทุกคืน จนวันที่ได้เจอกับกานต์ แก้วก็ไม่เคยร้องไห้คนเดียวอีกเลย แต่วันนี้ ไม่เหมือนกับทุกวัน ……. *************************************   เช้าวันจันทร์ เป็นวันที่แก้วทำงานเป็นวันแรก แก้วขึ้นรถประจำทางไปลงที่บริษัทที่เดิม เมื่อไปถึงแก้วก็ปรับสีหน้าอารมณ์ดีซึ่งเป็นปกติที่เธอมักจะเก็บอารมณ์เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเสมอ พี่ป้อจอดรถเก๋งคนงามมารับแก้ว แก้วก้าวขึ้นรถด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ออกไปทำงาน ซึ่งอาจเรียกว่าออกไปสู่โลกภายนอกสำหรับเธอ บรรยากาศภายในรถยังคงเหมือนเดิม…

++++++++++++++++++++ ฉากนี้ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน การมีความรักในวัยเรียนเป็นเรื่องไม่สมควร เพราะจะเรียนไม่รู้เรื่อง จบมา ไม่มีความรู้ คนไม่จ้างงาน จะเสียใจนะเอย +++++++++++++++++++   ‘ติ๊ด!’ เสียงวางโทรศัพท์ ทำให้ผมใจหาย แก้วทำอะไรอยู่ ทำไมถึงบอกผมไม่ได้ ผมทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมา ยอมทิ้งสละทุกอย่าง ในขณะที่เธอไม่เคยทิ้งอะไรเลย เธอพร้อมจะทิ้งผมได้ทุกเมื่อ ภาพความทรงจำเก่าๆเริ่มปะทะกับสมองของผมเรื่อยๆ *********************** ณ วิทยาลัยaaaaaaa ผมเห็นหญิงสาวนั่งคุยกับเพื่อนๆที่หน้าตึกอิเล็กทรอนิกส์ ทันทีที่ผมได้พบเธอ สัญชาตญาณ ความรู้สึกของผม รู้ว่าเธอต้องช่วยผมหลุดพ้นจากความทุกข์ที่สุมใจผมมานานแสนนาน………… ยังโชคดีที่เพื่อนของผมที่สมัครเข้าที่วิทยาลัยแห่งนี้ ตอนแรกมันก็กะจะมาเกาะผมนั่นแหละ ผมชอบคอมพิวเตอร์เพราะมันคงจะทำให้ชีวิตของผมและครอบครัวดีขึ้น มันชื่อชง ผมกับมันเข้าสมัครสาขาเดียวกัน ทั้งที่ผมเคยเข้าชิงการแข่งขันประเภทคอมพิวเตอร์ ในนามของโรงเรียน ชนะเลิศอันดับหนึ่ง และ เกียรตินิยม 3 ปีซ้อน แต่กลับเป็นโชคร้ายของผม ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะเรียนไฟฟ้าหรอก แต่เป็นเพราะในจังหวัดของผมยังไม่บรรจุหลักสูตร เทคนิคคอมพิวเตอร์ แต่น่าเสียดาย ผมเข้าสาขาเทคนิคคอมไม่ได้ ส่วนเพื่อนที่โชคร้ายของผมมันเข้าได้ อาจเป็นเพราะมีคณะกรรมการหนึ่งในนั้นเป็นอาจารย์วิทยาลัยaaaaaa คงกลัวผมจะไปเกทับสายตรง ไอ้ชงมันได้เรียนสาขาเทคนิคคอม(ม.6)…

วันเสาร์ แก้วเดินทางไปตามที่อยู่นัดหมาย แก้วได้นำกระดาษที่บรรจุข้อมูลและแผนที่มาด้วย เธอยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้พนักงานเก็บค่าโดยสาร “พี่คะ ช่วยจอดตรงนี้หน่อยค่ะ” แก้วพูดพลางยื่นให้แผนที่ให้เขาดู กระเป๋ารถเมย์หยิบกระดาษขึ้นมาดูอย่างละเอียด “พี่จอดที่ธนาคาร XXXX น้องเขาจะลง” กระเป๋ารถเมย์หันไปคุยกับคนขับรถ “นี่นะน้อง เวลาดูแผนที่หันมาทางนี้นะ บลาๆๆๆๆๆๆ” กระเป๋ารถเมย์หันกลับมาอธิบายให้แก้วฟัง เพราะดูจากท่าทาง เง๊อะๆงะๆ ของแก้ว ราวกับไม่เคยเดินทางไกลมาก่อน “เชิญคร๊าบบ” แก้วก้าวลงจากรถ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือจอขาวดำที่เอามาจากพ่อ แต่แก้วยังไม่ทันจะได้กด โทรศัพท์ก็เกิดดังเสียก่อน ‘ตึด ตื้อ ตื่อ ……. ‘ แก้วกดปุ่มรับโทรศัพท์ทันทีที่ปรากฏชื่อของผู้ที่โทรเข้า “ฮาโหล” เสียงของผู้ชายเสียงทุ้มพยายามพูดเสียงสูง ทักทายราวรู้จักกันดี “กานต์ เค้าลงจากรถแล้วนะกำลังหาอยู่เนี่ย บลาๆๆๆ” แก้วบ่นใส่โทรศัพท์ในขณะที่เดินไปด้วย “ถึงแล้ว” แก้วปาดเหงื่อหลังจากที่วนเวียนหาหลายตรอกซอกซอย “บริษัทใหญ่ป่ะ” กานต์ถามด้วยความตื่นเต้น ที่กานต์รู้เรื่องการสมัครงานครั้งนี้เป็นเพราะกานต์กับแก้วคุยกันก่อนนอนทุกคืน “…….” แก้วนิ่งดูสภาพบริษัทซักพัก “เหมือนร้านรับซ่อมคอมพิวเตอร์อ่ะ” – -” “พี่ป้อมาแล้วแค่นี้นะ” แก้วกดวางโทรศัพท์ทันที…