บทที่1 ไม้คิว

บทที่ 1

ไม้คิว

“>O< กรี๊ด พี่จิ้น ขอลายเซ็นด้วยค่ะ” มือเรียวยาวจับปากกาและลงลายมืออย่างบรรจง เจ้าของผิวขาวคิ้วเข้มเชิดขึ้นไปเสริมบุคลิกของคนที่มีความมุ่งมั่น ริมฝีปากบางชมพูระเรือฉีกยิ้มชวนให้รักทำให้ออร่าความหล่อยาวไกลออกไปหลายเมตร

“ขอเซลฟีด้วยนะคะ” สาลี่สาวผิวขาวมัดผมหางม้าหน้าตาจิ้มลิ้มจูบลายเซ็นทันทีที่ชายหนุ่มยื่นสมุดให้

“^ ^ ได้ครับ” ชายหนุ่มยิ้มเปล่งรัศมีความหล่อขึ้นไปอีก

สาลี่ยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อถ่ายรูป ใบหน้าของเธอและจิ้นชิดกันทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ แต่ก็พอจะมีแรงกดปุ่มสัมผัสบนมือถือ

^3^ จุ๊บ! ริมฝีปากอันเบาบางประกบแก้มเธออย่างตั้งใจทั้งที่ยังไม่ทันได้บันทึกภาพ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะหัวใจ

“ลี่ มาช่วยแม่ถือของหน่อย!”

 

พรึบ! ดวงตาคมลืมขึ้น ภาพความฝันทุกอย่างอันตรธานหายไป กลับสู่โหมดโลกความจริง แม่นะ แม่ ทำไมถึงมาปลุกอะไรตอนนี้ อยากจะหลับฝันต่อสักสองสามชั่วโมง

“ลี่” แม่ตะโกนเรียกย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนักทำให้เธอต้องเด้งตัวออกจากเตียง

“ค่า”

“ทำอะไรอยู่ แม่เรียกตั้งนาน” คุณแม่ผมหยักศกผิวขาวในชุดผ้ากันเปื้อนหอบข้าวของพะรุงพะรัง

“นิดหน่อยแม่” สาลี่รีบรับของจากแม่

“มัวแต่เขียนนิยายจนดึกอีกล่ะสิ เขียนมาหลายปีแล้ว ไม่เห็นจะได้เงินเลย เลิกเขียนได้แล้ว เอาเวลามาหางานทำจริงๆ จังๆ ดีกว่าไหม”

“น่า…ความสุข เล็กๆ เดี๋ยวไปเขียนนิยายก่อนแล้วพรุ่งนี้จะไปหางานทำแน่นอน” สาลี่พูดจบก็แยกของบางส่วนจากโต๊ะใส่ตู้เย็น

ภายในห้องนอนของสาลี่เต็มไปด้วยบรรดาหนังสือ มีทั้ง นิยาย การท่องเที่ยว สารานุกรม ราวกับห้องสมุดแทนที่จะเป็นห้องนอนของสาวสวยตาคม ถึงแม่จะยอมให้เรียนจบสายภาษาศาสตร์ แต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้ประกอบอาชีพได้ตามใจชอบ ใครจะยอมให้ลูกตัวเองต้องมาเป็นนักเขียนนิยายที่รายได้ไม่แน่นอน โดยเฉพาะตอนที่กำลังสร้างสรรค์ผลงานที่ยังไม่สำเร็จผล เงินก็เป็นปัจจัยสำคัญที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ หรือว่าถึงเวลาแล้วที่เธอต้องยอมแพ้กับเส้นทางสายนี้

มือเรียวยาวจับเมาส์และเลื่อนไปตามสายตาของเธอเพื่อดูยอดผู้อ่าน ก่อนที่จะลงมือพิมพ์นิยายที่กลั่นกรองมาจากสมองอันปราดเปรื่อง หลังจากขีดเส้นจบตอนแล้วจึงเขียนข้อความถึงผู้อ่านตรงท้ายบท

_______________________________________________

พรุ่งนี้ฟิวลิ่งจะไปสมัครงานแล้ว เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า ขอบคุณสำหรับการติดตาม ถ้าฟิวลิ่งได้ทำงานคงไม่มีเวลาอัปเดตนิยาย ยังไงก็อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ

_______________________________________________

เมื่อบันทึกเผยแพร่ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีข้อความเด้งขึ้นมา

ความคิดเห็นที่ XXXX

สนุกน่าติดตามมากเลยครับ

NAME : ไม้คิว

‘ไม้คิว ชื่อน่ารักจัง’ สาลี่เขียน ‘ไม้คิว’ ลงในสมุด เพื่อจะได้ใช้ชื่อนี้เป็นตัวละครในอนาคต

เมื่อตอบความคิดเห็นเสร็จเธอจึงเปิดมือถือ เพราะเวลาที่เธอเขียนนิยายเธอจะปิดอุปกรณ์สื่อสารทั้งหมด โดยเฉพาะโซเชียลเน็ตเวิร์ค

ตรู๊ด! เสียงโทรศัพท์ดังราวกับว่าปลายทางใจจดใจจ่อติดต่อกับเธอ สาลี่รับสาย

“ฮาโหล”

/ “สวัสดีครับ ผมไม้คิว ผมได้เบอร์คุณจากเว็บไซต์ที่คุณเขียน” /

สาลี่นิ่งไปสักพัก เมื่อปลายสายไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมาเลยพูดต่อ

/ “ที่แสดงความคิดเห็นไปเมื่อสักครู่น่ะครับ พอดีผมอยากจะคุยเกี่ยวกับนิยายที่คุณกำลังเขียน” /

“จากสำนักพิมพ์ไหนหรือคะ”

/ “ผมไม่ใช่สำนักพิมพ์ ผมเป็นผู้จัดการส่วนตัวของจิ้น ถ้าต้องอธิบายคงต้องใช้เวลานาน บ่ายโมงออกมาเจอผมหน่อยได้ไหมครับ” /

“ถ้าคุณเป็นผู้จัดการของเขาจริง คงจะนัดจิ้นมาเจอกับฉันได้สินะ” สาลี่ยิ้ม

/ “ได้แน่นอนครับ ถ้าอย่างนั้นตกลงนะครับ อีกหนึ่งชั่วโมง เจอกันที่ร้านเลิฟนม” /

“เดี๋ยว! คุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่แถวนี้” สาลี่ขมวดคิ้ว

/ “การที่จะสืบเรื่องของใคร ในยุคนี้มันเป็นเรื่องง่ายอยู่แล้ว” /

“พูดเหมือนโรคจิต” สาลี่หรี่ตา

/ “ล้อเล่นน่ะ เห็นในเฟสบุ๊ค ฟิลลิ่งมักจะเช็คอินร้านนี้บ่อย ผมก็คิดว่าคุณอาจจะสะดวก” /

“ก็แล้วไป แล้วในเฟสบุ๊คคุณใช้ชื่ออะไร”

/ “ทำไมเหรอ” /

“บอกมา ฉันไม่อยากเสียเปรียบ”

/ “k-i-l-l-e-r” / สาลี่รีบจดข้อความลงในสมุดใบเล็ก

/ “เอาล่ะ บ่ายนี้เจอกันนะครับ” /

สาลี่เก็บอาการดีใจทันทีที่วางสาย เพราะเธอไม่อาจรู้ว่าปลายสายนั้นจะเป็นผู้จัดการของจิ้นจริงหรือเปล่า มันดูสวยหรูเกินไป เกินไป เธอรีบเปิดหน้าเฟสบุ๊คเพื่อดูหน้าตาของไม้คิวซึ่งมีรูปไม่กี่รูป ท่าทางจะเป็นมนุษย์ออฟไลน์  แต่เมื่อดูรูปให้ชัดหน้าตาของเขาก็ดูหล่อตี๋ ใช่คนเดียวกันกับที่มักจะออกทีวีพร้อมกับจิ้น แต่ก็ยังตัดสินอะไรไม่ได้ จนกว่า เธอจะได้พบจิ้น

 

@ ร้านเลิฟนม

ไม้คิวนั่งรอสาลี่ก่อนเวลานัดเล็กน้อย เขารับสายทันทีที่รูปสาลี่ปรากฏขึ้น ซึ่งมันถูกบันทึกจากหน้าเฟสบุ๊คในนามฟิวลิ่ง

“ผมอยู่ข้างหลังคุณ ฟิวลิ่ง” เสียงตะโกนเรียกทำให้สาลี่หันไปมอง ผู้ชายตี๋ผิวขาวผมตั้งเหมือนหางเป็ดโปกมือยิ้มทำให้ตาที่เล็กอยู่แล้วยิ่งเล็กมากขึ้นไปอีก เมื่อเธอรู้ว่าเป็นเขาจึงวางสายและเดินเข้าไปหา

“ตัวจริงน่ารักจังเลยนะครับ” ไม้คิวยิ้ม

“อ่อ…ขอบคุณค่ะ” สาลี่หันซ้ายหันขวา

“หาจิ้นเหรอ มันยังไม่ตื่นเลย เมื่อคืนถ่ายละครดึก” สาลี่นิ่งไม้คิวจึงพูดต่อ “ว่าแล้วต้องไม่เชื่อ ไอ้เราจะลากมันมาก็ไม่ไหว”

ไม้คิวยกมือจนพนักงานในร้านหันมา “ขอน้ำสตรอว์เบอร์รี่ให้ฟิวลิ่งด้วยครับ”

ใบหน้าของสาลี่คงจะมีเครื่องหมายคำถามออกมาจึงทำให้ไม้คิวต้องตอบ

“ไม่ต้องงงหรอกครับ ผมเป็นแฟนนิยายคุณ ถ้าคุณไปดูแฟนเพจของคุณก็จะพบผม”

“ดีใจจัง แล้วที่เรียกมามีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ”

“ผมเสนอนิยายของคุณให้โปรดิวเซอร์แล้ว เขาสนใจโครงเรื่องมาก จึงอยากให้คุณเพิ่มรายละเอียดให้มากกว่านี้ ดังนั้นผมอยากจะให้คุณเขียนส่งมาให้ผม ถ้าผ่านผมให้คุณสามหมื่น”

สาลี่ดื่มน้ำปั่นก่อนที่จะกลืนมันอย่างรวดเร็ว

“OoO! สามหมื่น”

“เห็นว่าคุณกำลังหางานทำอยู่ ระหว่างนี้ไปเป็นแม่บ้านให้ผมก็ได้”

“บ้านคุณ?”

“จะว่ายังไงดี ที่จริงมันเป็นคอนโดจิ้นน่ะ”

“OoO!! คอนโดจิ้น!” สาลี่พูดเสียงดังทำให้ไม้คิวต้องรีบปิดปากผู้ที่นั่งตรงข้าม

“ขอโทษค่ะ” สาลี่ลดเสียงลง

“ส่วนค่าจ้าง ผมให้วันละสามร้อยก่อน ผ่านโปรถึงจะขึ้นให้ โอเคหรือเปล่า”

สาลี่ขมวดคิ้วใช้ความคิด ไม้คิวทนรอคำตอบไม่ไหวจึงดึงแขนสาลี่ ก่อนที่จะวางเงินบนโต๊ะ

“ถ้างั้น เราไปกันวันนี้เลยนะ จิ้นว่างพอดี”

“หนิคุณ ฉันยังไม่ทันตกลงเลยนะ”

“^ ^ น่า ไม่อยากเจอจิ้นหรือไง”

@ คอนโดจิ้น

หลังจากยื้อกันอยู่นานสองนาน ในที่สุดเธอก็ถูกพามายังที่นี่จนได้ ไม้คิวเห็นสาลี่ไม่ยอมลงจากรถ จึงปลดสายคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วพูดว่า

“= =++ จะไปดีๆ หรือจะให้ผมอุ้มไป”

สาลี่ตกใจ มองผู้ชายตรงหน้า

“ช่วยไม่ได้นะ” ไม้คิวออกจากที่นั่งคนขับแล้วอ้อมรถ ก่อนที่จะอุ้มเธอขึ้น

“นี่คุณ จะทำอะไรน่ะ” สาลี่ดิ้นดุกดิกทำให้ไม้คิวต้องพยายามประคองเพื่อไม่ให้เธอหล่นลงไป ก่อนที่จะก้าวเข้าไปในคอนโด

“สวัสดีครับคุณไม้คิว” ฝ่ายบริการโค้งคำนับ แต่ผู้ถูกกระทำก็ไม่ได้สนใจ

“>O< คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยฉันนะนายหางเป็ด” ไม้คิวรีบกดลิฟต์แล้วเดินเข้าไป

“= =++ หางเป็ดเหรอ? เอาเถอะ หลังจากคืนนี้ไปเดี๋ยวเธอก็เลิกเรียกฉันแบบนี้เอง หึหึ”

“>O< อะไรนะ กรี๊ด! ช่วยด้วย ปล่อยฉัน” สาลี่โวยวายทันทีที่ออกจากลิฟต์ ซึ่งมีแต่คนมองไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย

ไม้คิวกดกริ่งก่อนที่จะมีคนเปิดประตู

ทันทีที่ประตูถูกเปิด ผู้ชายผิวขาวก็ค่อยๆ เผยตรงหน้าเธอ ริมฝีปากบางชมพูระเรือดวงตาคมกริบพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำลายล้างความทุกข์ในใจ

“ไม้คิว นายไปพาใครมา แฟนนายเหรอ?”

“เอาน่าเข้าห้องก่อนแล้วค่อยคุย ฉันอายคนจะแย่อยู่แล้ว”

จิ้นหลีกทางให้ไม้คิวเข้าไป ก่อนที่ไม้คิวจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

“=O= ยังไงล่ะ เมื่อกี้ยังโวยวายอยู่เลย พอเห็นจิ้นแล้วเงียบเลยนะ คราวนี้จะร่วมงานกันได้หรือยัง”

“ว่าไง ใคร ทำไมหน้าตาคุ้นจัง” จิ้นมองผู้หญิงที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า

“นักเขียนนิยายเรื่องของจิ้นไง พอดีฉันเห็นว่าเธอว่างงานอยู่จะให้มาช่วยทำงานบ้าน ห้องเราไม่ให้แม่บ้านมาทำความสะอาดไม่ใช่เหรอ จ้างมาสักคนก็ดี อีกอย่างฟิวลิ่งจะได้รู้จักนายมากขึ้น”

“= =? ไม่ใช่แฟน แล้วทำไมต้องอุ้มขึ้นมาด้วย”

“ก็ฟิวลิ่งมัวแต่อึกอัก ฉันก็กลัวนายจะออกไปไหน เดี๋ยวไม่เจอกันอีก ก็เลยต้องรีบพามา”

“ใจร้อนไม่เข้าท่า ไม่โดนตบก็บุญแล้ว” จิ้นพูดก่อนที่จะมองสาลี่ “^ ^ ไม่ต้องตกใจหรอก หมอนี่มักจะขี้แกล้งเป็นปกติของมันแหละ”

“ขอ…” หลังจากที่ยืนนิ่งมานานในที่สุดเธอจึงเปล่งเสียงออกมา จิ้นตั้งใจฟังเพราะสาลี่หันมองเขา จริงๆ ต้องเรียกว่าตั้งแต่เข้ามาเอาแต่จ้องโดยไม่ละสายตาน่าจะถูกกว่า

“>O< ขอกอดได้ไหมคะ”

“=3= เชอะ” ไม้คิว

@ บ้านสาลี่

ในระหว่างขับรถ ไม้คิวหันไปมองสาลี่ที่กำลังเหม่อลอยกับความสุข แล้วขมวดคิ้ว

“แค่ได้กอดจิ้น มันน่าดีใจขนาดนั้นเลยหรือไง เออลืมไป คุณเป็นแฟนตัวยงของเขาล่ะสินะ” ไม้คิวพูดจบก็ขยับคันเกียร์

“สมัยก่อนที่เขาเป็นดาราใหม่ๆ เล่นก็แข็ง ไม่เป็นธรรมชาติ แต่ตั้งแต่ได้เห็นเขาเล่นละครเวที ฝีมือดีขึ้นเยอะเลย ทั้งความตั้งใจไม่ย่อท้อ และโดยเฉพาะ รอยยิ้มของเขาเวลาฉันเห็นเขายิ้มแล้วรู้สึกโลกน่าอยู่ขึ้นเยอะเลย”

“จริงสินะ จิ้นมีเสน่ห์เวลายิ้ม” ไม้คิวขมวดคิ้วแล้วเลี้ยวรถเข้าซอย

“เดี๋ยว! คุณรู้จักบ้านฉันได้ยังไง ฉันยังไม่ได้บอกทางเลยนะ”

“ลืมไปหรือไง ผมก็เหมือนคุณนั่นแหละ เป็นแฟนนิยายของคุณ และผมก็ขอคุณเป็นเพื่อนในเฟสบุ๊คด้วย เห็นเช็คอินที่นี่อยู่”

“*w* จริงเหรอ! งั้นนายช่วยอ่านนิยายฉันหน่อยสิ แสดงความคิดเห็นหน่อยฉันจะได้ปรับปรุง” สาลี่ทำตาโตดั่งเห็นเพชร

ไม้คิวมองสาลี่ชั่วครู่

“ได้สิ แต่ต้องหลังจากเธอทำงานให้ฉันเสร็จแล้วนะ” ไม้คิวจอดรถ แต่แท้ที่จริงแล้วเขาอยากบอกเป็นนัยว่าชอบสาลี่มากกว่า แต่ดูท่าทางเธอจะสนใจหาคนวิจารณ์ต้นฉบับจนไม่ได้ฉุกคิด

“ดีใจจัง ฉันจะทำให้เต็มที่เลย รับปากแล้วนะ” เมื่อพูดจบสาลี่ก็ลงจากรถ แล้วปิดประตูก่อนที่จะเปิดรั้ว หลังจากเดินจนลับตาไม้คิวจึงขับรถออกไป

@ คอนโดจิ้น

ไม้คิวปลดเนกไทและปลดกระดุมออกก่อนที่จะวางกุญแจไว้บนโต๊ะแล้วล้มตัวลงนอน จิ้นเดินออกมาจากห้องน้ำพลางเอาผ้าขนหนูขยี้ผมเปียกของตนเองให้แห้ง

“เด็กคนนั้นน่ารักดีนะ”

“หมายถึงใคร” ไม้คิวขมวดคิ้วลุกขึ้นนั่ง

“ก็คนที่ไม้คิวพามาวันนี้ไง ดูหน้าตาจิ้มลิ้มดี” จิ้นพูดพลางอมยิ้มไปด้วย

“เออ…” พูดจบไม้คิวก็ลุกขึ้นพยายามเดินออกไปอย่างรวดเร็ว จิ้นเห็นเพื่อนเดินผ่านเขาจึงจับแขนรั้งไว้ ทำให้ผู้ถูกกระทำสะบัดแขนเต็มแรง

“เป็นอะไร งอนอะไรของนาย”

“ไม่ได้งอน ฉันปวดขี้”

@ ห้องสาลี่

สาลี่นอนคว่ำเขียนสมุดบันทึก

/ 1 ส.ค. 2552

ฉันเขียนนิยายตั้งแต่เช้าจนกระทั่ง เขียนจบก็มีสายปริศนาดังขึ้นมา เขาชื่อ ไม้คิว เป็นผู้จัดการส่วนตัวของจิ้น ตอนแรกก็ไม่เชื่อหรอกนะ แต่ในที่สุดก็ดันขึ้นรถไปกับเขาจนได้ สงสัยเพราะลึกๆ ฉันอยากเจอจิ้นด้วย แต่พอถึงคอนโดฉันก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ไม้คิวเห็นฉันนิ่งก็เลยถือดีอุ้มฉันขึ้น ฉันขัดขืนแต่คนในที่นั่นไม่มีใครช่วยฉันเลย อย่างกับว่าทุกคนรู้จักไม้คิวกันหมด สุดท้ายฉันก็ได้เจอจิ้นตัวจริง หล่อยิ่งกว่าในทีวีอีก ฉันได้กอดกับจิ้นด้วย ฉันก็เลยลืมสิ่งที่ไม้คิวทำกับฉันไปจนหมด แถมอยากจะขอบใจเขาซะด้วยซ้ำที่พาฉันมาพบจิ้น ฉันตกลงที่จะเขียนเรื่องของเขา ส่วนเรื่องแม่บ้านจะทำหรือไม่ แม่ก็บอกให้ฉันคิดเอง จะทำดีไหมนะ /

สาลี่ปิดสมุดจดแล้วกลิ้งตัวนอน

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image