บทที่16 ตอบรับ

บทที่16

ตอบรับ

@หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

ในตอนเช้ามืด

“คุณหนูลุกขึ้นมาอาบน้ำได้แล้ว รู้ไหมว่าวันนี้เป็นวันอะไร” หญิงแก่ปลุกไม้คิวซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียง

“วันแต่งงาน รู้แล้วน่า” ไม้คิวอารมณ์เสียเมื่อหันไปเห็นสาวรับใช้สองคนอยู่ข้างหลัง คนหนึ่งถือผ้าขนหนู ส่วนอีกคนถือชุดสูทสีแดง เขาลุกขึ้นหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าแล้วตรงเข้าไปในห้องน้ำ

หลังจากชำระร่างกายและแต่งตัวเรียบร้อย เขาจึงเดินลงบันไดแล้วหยุดมอง ยายของเขากำลังคุม คนงานยกของใช้สำหรับงานแต่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย วันนี้เขาต้องยกขบวนขันหมากตั้งแต่เช้า ตารางทุกอย่างต้องทำตามที่ซินแสจัดเตรียมไว้ให้

คนรับใช้เดินมาหายายของเขาอย่างรีบร้อน เธอถือโทรศัพท์บ้านไร้สายให้คนตรงหน้า ยายของไม้คิวท่าทางตกใจเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย เธอร้อนรนตะโกนเรียกหาลูกสาว

แม่วิ่งเข้ามาคุยสักพัก ยายของไม้คิวก็โพล่งออกมาด้วยภาษาจีน จนไม้คิวที่ยืนอยู่ชั้นบนได้ยิน

“พอกันที! อั๊วไม่ยุ่งแล้ว หยุด ไม่ต้องทำแล้ว” ยายรีบเดินออกไป ไม้คิวจึงเดินลงมาถามมารดาถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“พวกเธอ หยุดก่อน ไม่ต้องทำแล้วล่ะ เอาของไปเก็บที่เดิม ส่วนขนมก็แบ่งกันกิน” แม่สั่งคนใช้อย่างใจเย็นแล้วหันมาพูดกับไม้คิว

“เดี๋ยวเราไปคุยกันในห้อง”

 

ในห้องนอนแม่ของไม้คิวปิดประตูแล้วนั่งลงบนเตียงเช่นเดียวกับไม้คิวซึ่งนั่งอยู่ก่อนหน้า

“ช่วงนี้ลูกกับเหมยทะเลาะกันหรือเปล่า”

“ไม่นี่ครับ ทำไมเหรอครับ” ไม้คิวตั้งใจฟัง

“พ่อของเหมยโทรมาบอกว่า เหมยหนีไปตอนเช้า”

“เหรอครับ” ความโล่งใจของไม้คิวถูกบดบังด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“อย่าบอกนะว่า แกรู้เรื่องนี้”

“ไม่ ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะครับแม่”

ก๊อก! ก๊อก!

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมคนงานถึงบอกว่าเธอให้หยุดทำงาน” พ่อของไม้คิวเปิดประตูเข้ามา

“อย่าเพิ่งตกใจไปนะคุณ เหมยหนีงานแต่งงาน”

“หา! ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม”

มารดาและลูกชายต่างพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจังจนผู้เป็นพ่อต้องยอมรับ

“แล้วจะทำยังไงกับแขกที่เราเชิญ ไหนจะเรื่องความน่าเชื่อถือของบริษัทอีก”

“มีอยู่สองทางเลือก อยู่ที่พ่อกับแม่จะเอาด้วยหรือเปล่า”

“ไหนแกว่ามาซิ” บิดาถาม

“ข้อที่หนึ่ง ยกเลิกงานแต่ง ส่วนข้อที่สอง..” ไม้คิวอมยิ้มแล้วพูดอธิบายถึงแผนทั้งหมด

 

@ทางด้านสาลี่

ในเวลาเย็นสาลี่ใส่ชุดสีฟ้า วันนี้จิ้นติดงาน เขาตั้งใจไปรับสาลี่ด้วยตนเองหลังจากเสร็จงานแล้ว แต่สาวเจ้าก็ปฏิเสธ เขาจึงขอให้คนรับใช้ของไม้คิวไปรับแทน รถหรูสีดำจอดอยู่หน้าบ้านสาลี่

“เชิญครับคุณสาลี่” คนขับเดินอ้อมรถเปิดประตูแล้วผายมือ

สาลี่ก้มอย่างเขินๆ แล้วก้าวเข้าไป หญิงสาวโทรหาแฟนเมื่อรถใกล้ถึงจุดหมาย จิ้นรีบลงลิฟต์มารับแฟน

คนร้ายเข้ามาโปะยาสลบทันทีที่หญิงสาวลงจากรถ ส่วนอีกคนเอาไม้ตีคนขับรถเข้าอย่างจัง จิ้นเข้ามาทันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่คนพวกนั้นก็หอบสาลี่ขึ้นรถเสียแล้ว เขาวิ่งตามแต่ไม่ทัน ได้เพียงแค่เห็นด้านหลังคนร้ายไวๆ อยู่สามคน ส่วนอีกคนกำลังติดเครื่องยนต์รอ

“นายเป็นไงบ้าง” จิ้นจำทะเบียนรถแล้ววิ่งกลับมาดูคนเจ็บ

“ไม่ต้องห่วงครับ รีบตามมันไป” คนขับยื่นกุญแจรถให้ เมื่อจิ้นเห็นคนตรงหน้าไม่เป็นอะไรมาก จึงรีบขึ้นรถ ขับมันอย่างว่องไว

จิ้นตามรถคนร้าย แต่ก็คลาดสายตาจนได้ เขารีบโทรหาทุกคนที่รู้จักในบริเวณนั้น ก่อนที่จะโทรหาตำรวจอย่างร้อนรน

“ขอโทษนะครับ พี่เห็นรถสีดำเมื่อกี้เลี้ยวไปทางไหน มันจับแฟนผมไป” จิ้นรีบลงรถ ถามร้านขายลูกชิ้นที่กำลังให้บริการลูกค้า

“ป้าไม่ทันได้ดูหรอก” ป้าเอาลูกชิ้นแช่ลงในถังน้ำจิ้มแล้วหยุดคุย

 

“ผมรู้ รถเล็กๆ เหลี่ยมๆ ใช่ไหม เมื่อกี้เลี้ยวเข้าไปทางนั้น มันเป็นซอยตัน เดี๋ยวก็เจอ แต่เส้นทางมันจะยาวคดเคี้ยวหน่อย” เด็กที่นั่งข้างป้าขายของพูด

“ป้า ขอยืมตัวลูกชายหน่อยนะ ถ้าเจอรถสีดำทะเบียนนี้ช่วยโทรหาผมด้วยนะครับ” จิ้นดึงแขนเด็กชายพาขึ้นรถโดยที่แม่ของเด็กยังไม่ทันพยักหน้าเสียด้วยซ้ำ แล้วหันไปหยิบกระดาษในรถมาเขียนข้อความบางอย่างแล้วยื่นให้ป้า

“หน้าคุ้นๆ เหมือนดาราเลย” ป้าลูกชิ้นคุยกับลูกค้าเมื่อรถเคลื่อนออกไป

 

จิ้นมืดแปดด้านเมื่อขับไปจนสุดซอยแต่ก็ไม่พบรถต้องสงสัย

“ผมมีวิธี พี่ผมมีวิธี ขอยืมมือถือหน่อย” จิ้นได้ยินดังนั้นจึงยื่นมือถือให้

“ฮาโหล นี่โก๋เอง เพื่อน มีคนลักพาตัวผู้หญิงมาซอยบ้านแก บอกเพื่อนทุกคนช่วยหารถ สีดำทรงเหลี่ยมที่จอดบริเวณซอยนี้ มีกี่หลังเอามาให้หมด” พูดจบก็วางสาย

จิ้นรับมือถือจากเด็กมาใส่กระเป๋าแล้ววนรถดูอีกรอบจนฟ้าเริ่มใกล้มืดลง

 

@ห้องประชุมของโรงแรม

แขกพากันเข้ามาภายในงานเช่นเดียวกับทิกกี้และเอผู้จัดการของเธอ ไม้คิวในชุดสูทสีขาวยืนต้อนรับพร้อมกับพ่อและแม่ของเขา ทิกกี้ในชุดนางฟ้าและเอเดินเข้ามาไหว้คุณพ่อและคุณแม่ไม้คิว ทีแรกทิกกี้ก็ไม่อยากรับงานนี้ แต่ทนคำรบเร้าของจิ้นไม่ไหวจึงยอมมา

“แล้วเจ้าสาวล่ะ” เอถาม ไม้คิวนิ่งไม่ยอมตอบทำให้คุณแม่ต้องพูดแทน

“ตอนนี้เจ้าสาวยังไม่ถึงเวลาปรากฏตัวต้องรออีกสักนิด นี่เธอคือทิกกี้นี่ น่ารักเหมือนในทีวีเลยเนอะ” แม่หันไปคุยกับไม้คิว ทิกกี้ก้มหัวยิ้มตอบตามมารยาท

“งั้นเชิญเข้าไปข้างในเลยครับ” คุณพ่อของไม้คิวเผยมือเข้าไปด้านใน

คนขับรถวิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางอิดโรยจากบาดแผล

“คุณผู้ชาย คุณสาลี่ถูกจับตัวไป ตอนนี้คุณจิ้นกำลังตามคนร้ายอยู่ครับ”

“สาลี่ถูกจับ! ฝากคุณพ่อช่วยจัดการก่อนนะครับ แล้วผมจะรีบกลับมา” ไม้คิวโพล่งขึ้นก่อนที่จะวิ่งออกไปแล้วหันมาพูดกับพ่อและแม่แล้วเปิดเครื่องโทรหาจิ้น

“จะไหวไหมเนี่ย” พ่อถอนหายใจ

“นั่นสิ”

 

@ทางด้านดิน

“เชอร์รี่ ฉันจับยัยนี่มาให้ตามสัญญาแล้วนะ จะเข้ามาดูผลงานหรือเปล่า” ดินมองสาลี่ที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แล้วหยิบมือถือขึ้นมาโทร

/ “ทำดีมาก เดี๋ยวกลับไปให้รางวัลนะ ไม่สิ ขอให้เธอสนุกกับรางวัลที่อยู่ในมือก็แล้วกัน ส่วนฉันจะอยู่ตรงนี้ รอดูหน้ามัน หน้าครอบครัวอันสูงส่งของมัน ว่ามันจะทำยังไง” /

“แล้วไม่หึงฉันเหรอ” ดินยิ้ม

/ “ตามสบาย” / ปลายสายวางหูทันทีที่พูดจบ

“เด็กคนนี้ หน้าตาน่ารักดีนะ” ดินเข้าไปนอนบนเตียงแล้วเอามือลูบผมหญิงสาว สาลี่ครึ่งหลับครึ่งตื่นเมื่อถูกรุกล้ำด้วยริมฝีปาก อาการคล้ายงัวเงียยิ่งปลุกอารมณ์หนุ่มเข้มมากขึ้นไปอีก แต่สวรรค์ต้องล่มเมื่อได้ยินเสียง เอะอะข้างนอก

เพล้ง!

ดินเดินลงมาพบว่ามีเด็กหลายคนกำลังปาก้อนหินเข้ามาในบ้าน

“ไอ้เด็กพวกนี้ เดี๋ยวยิงไส้แตกเลย!” ดินชักปืนขู่แต่เด็กกลับหัวเราะแล้ววิ่งหนีไป

“เอาไงดีพี่ เด็กพวกนั้นจะรู้หรือเปล่าว่าเราพาผู้หญิงมา”

“อย่าปอดแหกไปเลย แค่เด็กเล่นซน” ดินหัวเสียเดินกลับขึ้นไปชั้นบน จิ้นไม้คิวและพวกรอสักพักแล้ว จัดการกับคนร้ายทั้งสามด้วยท่อนไม้ โชคดีที่พวกมันไม่มีปืนสักกระบอกเพราะเป็นโจรมือใหม่

ดินวางปืนก่อนที่จะได้ยินเสียงเอะอะอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่สนใจออกไปดู ดินเอามือลูบใบหน้าหญิงสาวซึ่งยังคงนอนหลับอยู่

“ชักจะหลงเธอซะแล้วสิ ขอโทษนะ ที่เจ้าบ่าววันนี้ก็คือฉัน” ดินประคองร่างสาลี่ขึ้น มืออีกข้างอ้อมไปรูดซิปด้านหลังจนสุด แล้วบรรจงจูบคอและบ่าอย่างนุ่มนวล

ปัง!

เสียงเปิดประตูอย่างรุนแรงทำเอาดินชะงัก จะหันไปหยิบปืนก็ไม่ทัน เพราะมันอยู่ใกล้จิ้นและยังมีปืนอีกกระบอกของไม้คิวที่กำลังจ่ออยู่ ทำให้ดินต้องยกมือยอมแพ้

สักพักสักเสียงวอรถตำรวจก็ดังมาแต่ไกล

จิ้นรี่เข้าไปกอดสาลี่ทันทีที่คนร้ายถูกต้อนไปยืนมุมห้อง

“สาลี่ สาลี่ สาลี่” จิ้นรูดซิปให้หญิงสาวพลางร้องเรียกชื่อสาลี่หลายครั้งจนเธอลืมตา

“จิ้น มาอยู่ห้องฉันได้ยังไง”

“ฉันจะอยู่ปกป้องเธอตลอดไป อยู่กับฉันนะสาลี่” จิ้นยิ้มทั้งน้ำตา

“ได้สิ”

ตำรวจเข้ามาใส่กุญแจดินและพวก ส่วนจิ้นนั้นยกเลิกแผนการช่วยเพื่อนหันมาดูแลแฟนแทน

 

@ห้องประชุมโรงแรม

คนเริ่มสงสัยถึงความผิดปกติ ก็แน่ล่ะจะมีงานไหนบ้างที่ทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวหายตัวไปกลางงานแต่งแบบนี้ ไม้คิวรีบวิ่งกระหอบกระหืดเข้ามาในงาน คนรับใช้ส่งแท่งเรืองแสงให้กับทุกคน

พิธีกรซึ่งพูดถ่วงเวลาไปนานจนแขกเริ่มเบื่อรู้สึกโล่งใจทันทีเมื่อเห็นไม้คิว

“เอาล่ะ ได้เวลาที่คู่บ่าวสาวต้องขึ้นมากล่าวขอบคุณในงานแล้วค่ะ”

ไม้คิวเดินขึ้นมาเพียงลำพังท่ามกลางเสียงซุบซิบ

“ขอบคุณนะครับที่มาในงานของผมกับเจ้าสาวในวันนี้ คุณคงจะสงสัยว่าทำไมเราไม่รับซอง ผมจะอธิบายให้ฟัง ที่จริงแล้ววันนี้ผมไม่มีเจ้าสาวหรอกครับ เพราะคนที่ผมอยากแต่งงานด้วยเขายังไม่ตอบตกลง ผมรบกวนให้ทุกคนช่วยถือของที่ทางเราให้ด้วยนะครับ” ไม้คิวลงมาจับมือทิกกี้ไฟเกือบทุกดวงดับลงพร้อมกับเสียงดนตรีและเสียงผู้คน และแท่งเรืองแสงนั้นก็ทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แสงไฟส่วนที่ยังคงสว่างสาดส่องไปยังไม้คิวและทิกกี้

“นี่คุณจะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ” ทิกกี้สะบัดมือออกจากไม้คิว

“ผมขอโทษที่ทำร้ายจิตใจคุณ” ไม้คิวคุกเข่า ทิกกี้ร้องไห้ทั้งๆ ที่ยังคงสับสน เธอไม่รู้ว่าเธอรักไม้คิวหรือไม่ รู้เพียงแต่ว่าอยากจะทำให้เขาเจ็บ เจ็บมากขึ้นไปอีก แต่พอตอนนี้ สิ่งที่เขาทำ มันทำให้ความเข้มแข็งของเธอเริ่มสั่นคลอน

“ผมขอโทษที่ทำตามสัญญาไม่ได้ ผมรักคุณ ผมหลงในความเป็นตัวคุณ วันที่คุณร้องไห้ วันที่ไม่ได้เจอคุณเหมือนโลกนี้กำลังจะแตกสลาย แต่งงานกับผมเถอะ ทิกกี้” ไม้คิวนำแหวนมายื่นให้หญิงตรงหน้า ทิกกี้ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเพราะมีเสียงหนึ่งขัดจังหวะเสียก่อน

“ถ้าอย่างนั้นก็แตกสลายไปเถอะ ฉันคิดอยู่นะ ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร ที่แท้เป็นเธอนี่เอง ทิกกี้” หญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเช่นเดียวกับริมฝีปากพูดในความมืด

“เชอร์รี่!” ไม้คิวพูดเขาสังเกตเห็นว่าเธอกำลังยกบางอย่างหันมาทางทิกกี้

เปรี้ยง!

ไม้คิวหันไปกอดทิกกี้เพื่อบังกระสุน ทิกกี้ตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าซีดของไม้คิวใกล้ชิด ทันใดนั้น ไฟทุกดวงก็เปิดขึ้น ร่างของไม้คิวล้มลงใส่หญิงสาว ทำให้เธอต้องประคองร่างไร้สตินั้น เสียงกรีดร้องดังท่ามกลางเสียงหัวเราะของเชอร์รี่ เธอถูกจับทันทีด้วยฝีมือลูกน้องของไม้คิว เชอร์รี่ยังคงยิ้มระรื่นอย่างพอใจ

ทิกกี้มองมือตัวเองที่เปื้อนเลือดไม้คิว ชุดของเขาและเธอถูกย้อมด้วยเลือด ไม้คิวถูกยิงกลางหลัง

“ไม้คิว ตื่นขึ้นมาสิ ไม้คิว อย่างแกล้งฉันแบบนี้นะ ตื่นขึ้นมาไม่งั้นฉันโกรธนายแน่ ฉันรักนาย ฉันจะแต่งกับนาย ลุกขึ้นมาสิ” ทิกกี้ร้องไห้

 

@โรงพยาบาล

ไม้คิวนอนพักรักษาตัวไปหลายสัปดาห์โดยมีพ่อกับแม่และทิกกี้คอยดูแล ถึงกระสุนจะไม่ได้ถูกจุดสำคัญแต่ก็ทำให้เขาไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสะดวกเหมือนเคย อาม่าเริ่มเข้าใจและเปิดใจยอมรับทิกกี้ เธอได้เห็นความสำคัญของความรัก

“^ ^ ตกลงเธอแต่งงานกับฉันใช่ไหม”

“=3= ใครจะแต่งกับนาย”

“^ ^ ไม่รู้ล่ะ พยานมีตั้งหลายสิบคน”

“= =? นายรู้ได้ไง”

“^0^ ก็ภาพวิดีโองานแต่งไง”

“= = คนเจ้าเล่ห์”

 

@ สามเดือนผ่านไป

งานสัปดาห์หนังสือ สาลี่นั่งอยู่โดยมีจิ้นอยู่ข้าง พิธีกรสอบถามเรื่องงานเขียนของเธอ แต่ดูท่าทางพิธีกรจะดูสนใจความสัมพันธ์ระหว่างจิ้นกับสาลี่เสียมากกว่า

“สุดท้าย มีอะไรจะฝากกับผู้อ่านคะ” หนึ่งในพิธีกรถาม

“^ ^ ฝากงานเขียน แอบจิ้นดึงนายให้มาฟิน ของฟิวลิ่งด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ”

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image