บทที่ 6 รุก

บทที่ 6

รุก

@ไฮไลต์ผับ

แสงไฟสลัวท่ามกลางความมืด เพลงจังหวะช้าที่สามารถโยกได้ถูกนำมาเปิดในช่วงเวลาใกล้มืด

“ได้ดูข่าวแฟนเก่าเธอหรือยัง” ดินหนุ่มผิวเข้มผมตั้งวางแก้วลงบนโต๊ะบาร์แล้วนั่งลงบนเก้าอี้สีแดงซึ่งไร้พนักพิง เขาเป็นเด็กบริการความสุขในยามค่ำคืนและเป็นเพื่อนสนิทของเชอร์รี่

“คนไหนล่ะ” ริมฝีปากสีแดงฉานดื่มน้ำองุ่นไปหนึ่งอึก

“ฉันลืมไปว่าเธอมีแฟนหลายคน”

“ก็แน่นอนล่ะ เพราะฉันสวย” เชอร์รี่หันมายิ้มพร้อมกับวางมือลงบนบ่าฝ่ายตรงข้ามแล้วกรีดนิ้วลงมาจนถึงกล้ามเนื้อท้องก่อนที่จะหยุดและถอนมือออกหันไปจับแก้วน้ำต่อ

“ก็ผู้ชายที่คบสมัยเรียนมัธยมที่เธอเคยเล่าไง”

“อ๋อ จิ้นน่ะเหรอ ฉันรู้แล้วล่ะ ข่าวออกจะดังขนาดนั้น”

“ฉันว่าถ้าเธอกับไม้คิวไปกันไม่สำเร็จ ทำไมเธอไม่กลับไปหาจิ้นล่ะ”

“จิ้นไม่ใช่คนโง่ ถึงแม้ว่าตอนนั้นเขาจะรักฉันหัวปักหัวปำก็เถอะ” เชอร์รี่กินน้ำในแก้วจนหมดแล้วเหยียดริมฝีปาก

@เช้าวันรุ่งขึ้น

“วันนี้นายมีนัดสัมภาษณ์กับทิกกี้นะ” ไม้คิววางอาหารบนโต๊ะ แล้วนั่งเก้าอี้

“แล้วจะให้ฉันพูดว่ายังไง” จิ้นหยิบช้อนเตรียมตักข้าวเข้าปาก

“ก็ตอบไปว่าเป็นเพื่อนสนิทกันก็ได้ฉันไม่รีบ เพราะยังไงพวกนักข่าวก็ต้องช่วยสนับสนุนให้มันเป็นจริงอยู่แล้ว” ไม้คิววางแขนทั้งสองไว้บนโต๊ะ

ตรู๊ด…

“ใครโทรมา” ไม้คิวมองมือถือของจิ้นซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

“ไม่รู้สิ ไม่ขึ้นชื่อ” จิ้นพูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที

อีกด้าน

“ไม่รับโทรศัพท์ฉันเหรอ รู้จักเชอร์รี่น้อยไปซะแล้ว” มือเรียวยาวกำโทรศัพท์แน่น

@ คอนโดจิ้น

จิ้นขับรถเข้าในลานจอดรถเพียงลำพังในตอนเย็น เขาปิดประตูรถพลางมอง คนกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกัน หนึ่งในนั้นคือเชอร์รี่คนรักคนแรกของเขา

“เอาเงินของนายข้าคืนมา หรือจะคืนด้วยร่างกายก็ได้นะ” ดิน หนึ่งในชายสามคนจับคางเชอร์รี่

“นี่ ถึงฉันจะสวย แต่ฉันก็เลือกนะ แก่หัวล้านขนาดนั้น ฉันเอาไม่ลงหรอก” เชอร์รี่ปัดแขนดินออก แต่เมื่อเห็น จิ้นกำลังหันหลังคุยโทรศัพท์ จึงรีบขยิบตาให้ดินเร่งมือ

“ไปหานายข้าเดี๋ยวนี้” ดินกระชากเสื้อเกาะอกของเชอร์รี่จนซิปขาดออกจากกัน

“กรี๊ด! ชุดฉัน!” ดินชะงักยืนไว้อาลัยชุดของเธอสามวินาที

“พวกเอ็งทำอะไรน่ะ” เสียงปริศนาดังขึ้น ดินและพวกเห็นท่าไม่ดีจึงพากันวิ่งหนี ทำให้เชอร์รี่ยิ้มมุมปาก แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อหันไปมอง

“เป็นยังไงบ้างครับคุณ” ยามคอนโดพูด

“ไม่เป็นไรค่ะ” เชอร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกับสีหน้า

@ทางด้านจิ้น

กริ๊ง…

จิ้นเปิดประตูทันทีโดยไม่ทันได้มองตาแมวเพราะคิดว่าเป็นไม้คิว

“เชอร์รี่!”

“ขอโทษนะ ไม้คิวไม่อยู่” จิ้นทำท่าจะปิดประตู แต่ก็ถูกเชอร์รี่ยกมือกั้นเอาไว้ แล้วเอาตัวดันเข้าไปข้างใน

“ไม่คิดที่จะต้อนรับแขกหรือไง”

“ทำไมล่ะ คนรักกัน จำเป็นต้องมีธุระด้วยเหรอ” เชอร์รี่ยิ้มแล้วพูดต่อ “หึ ฉันหมายถึงไม้คิวน่ะ”

“เห็นไม้คิวบอกว่า เลิกกับเธอแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่นะ เพราะอย่างนี้ไงฉันถึงมาหาเธอ” เชอร์รี่ทำท่าจะถอดเสื้อ จิ้นยืนตัวแข็งแล้วหันไปทางอื่น “เธอช่วยอะไรฉันหน่อยสิ”

“เสื้อมันขาดใช่ไหม เดี๋ยวไปเอาเสื้อมาให้นะ” จิ้นหลบไม่มองเชอร์รี่แล้วรีบเข้าห้องเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบเสื้อให้เร็วที่สุด แต่เร็วไม่พอ เชอร์รี่เอาสวมกอดจิ้นทั้งๆ ที่ท่อนบนเหลือเพียงเสื้อชั้นในตัวเดียว

“ปล่อย!” จิ้นพูดเสียงแข็งพร้อมแกะมือฝ่ายตรงข้ามออก

“ยังโกรธอยู่เหรอ”

“ผมไม่มีความรู้สึกอะไรกับคุณแล้ว”

“ใช้สรรพนามห่างไกลจังเลยนะ”

“เอาเสื้อไปใส่ แล้วจะไปไหนก็รีบไป” จิ้นรีบหมายจะเดินออกจากห้อง แต่ก็ถูกเชอร์รี่ดึงไว้

“ยังไงคืนนี้จิ้นต้องเป็นของฉัน!” เชอร์รี่พยายามดึงจิ้นขึ้นเตียง แต่จิ้นแรงเยอะกว่า เขาจึงผลักเธอลงบนเตียง เชอร์รี่ยิ้ม

“ออกจากห้องผมเดี๋ยวนี้!” จิ้นชี้ประตู

“ไม่ออก” เชอร์รี่ยืนยันแล้วปลดตะขอหน้าของยกทรง

“นี่คุณคิดจะทำอะไรน่ะ!” จิ้นรีบหมุนตัวหนีแต่ก็ถูกเชอร์รี่เอาชุดชั้นในปิดจมูก เขารีบเอามือฝ่ายตรงข้ามออก

“สาลี่…” จิ้นเดินโซซัดโซเซ ยื่นมือจับลูกบิด ก่อนที่จะล้มลงบนพื้น

“ทำเอาฉันเหนื่อยเลยนะลูกแกะน้อย” เชอร์รี่เดินเข้าไปลูบใบหน้าจิ้น

@ ร้านเลิฟนม

“ทำไมต้องให้ฉันออกมาที่นี่ด้วย ส่งต้นฉบับผ่านอีเมลก็ได้” กินไอศกรีมที่อยู่ตรงหน้า

“ก็คนมันอยากเจอนี่นา”

“พูดเป็นเล่น” สาลี่ขำเล็กๆ  ไม้คิวเอื้อมมือไปจับสาลี่ เธอชะงักเล็กน้อย แล้วดึงมือออก

“สาลี่ ฉันอยากรู้จักเธอมากกว่านี้”

“ก็รู้จักอยู่แล้วนี่ มาแปลก” สาลี่ดื่มน้ำที่อยู่ตรงหน้า

“ไม่ใช่ในสถานะ แค่เพื่อนร่วมงาน”

ตรู๊ด…

ไม้คิวทำท่าจะพูดต่อ แต่ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นซะก่อน ไม้คิวเห็นชื่อ ‘ตัวอันตราย’ จึงรีบวางสาย เพราะเขารู้ว่าเป็นเชอร์รี่ ไม้คิวไม่เหมือนจิ้น จิ้นจะไม่รับเบอร์ที่ไม่รู้จัก ส่วนเขานั้นรับแทบทุกเบอร์เพราะอาจจะเป็นงานของคนในปกครองของเขา ดังนั้นเมื่อรู้ว่าใครมีแนวโน้มที่ทำให้เขาปวดหัว เขาจะรีบเปลี่ยนรายชื่อสมุดโทรศัพท์ทันที แน่นอนว่าหากเปลี่ยนเบอร์ไปเลยยิ่งเป็นไปไม่ได้ เพราะมันจะทำให้ขาดรายได้ เสียเวลา เสียโอกาส

สาลี่ที่ตั้งใจฟังรู้สึกโล่งอกที่เขาไม่พูดต่อ

ติ๊ง!

เสียงโปรแกรมสนทนาดังขึ้น

“ดูสักหน่อยก็ดีนะ อาจจะมีเรื่องสำคัญ” สาลี่แนะนำ

ไม้คิวถอนหายใจแล้วเปิดดูข้อมูล มันคือรูปภาพของเชอร์รี่ที่ร่างกายถูกปกปิดด้วยผ้าห่ม นอนอยู่บนเตียง เขาจำได้ว่ามันคือผ้าห่มในคอนโด

“เฮ้ย!” ไม้คิวอุทานเสียงดังพร้อมกับลุกพรวด ทำเอาคนมองกันทั้งร้าน

“มีอะไรเหรอ?” สาลี่ถาม

“ไม่มีอะไร” ไม้คิวรีบกำโทรศัพท์ไว้ด้านหลัง

“ขอตัวออกไปโทรศัพท์ก่อนนะ” สาลี่พยักหน้าแทนคำตอบ  ไม้คิวรีบออกไปข้างนอกต่อสายหาจิ้นทันที แต่ก็ไม่มีใครรับ จึงโทรไปหาเชอร์รี่

“เธอคิดจะทำอะไร” ไม้คิวพูดเสียงเครียด ต่างกับปลายสายที่มีน้ำเสียงเริงร่า

/ “ฉันทำอะไร”

“ที่เธอส่งรูปมา มันหมายความว่าไง”

/ “ก็ไม้คิวบอกว่าเรื่องของเราไม่ผูกมัดไม่ใช่เหรอ แค่นอนกับแฟนเก่าจะเป็นอะไรนักหนา” / เชอร์รี่ไม่สะทกสะท้าน

“แต่คนนั้นต้องไม่ใช่จิ้น”

/ “คิดอยู่แล้ว ว่าเรื่องนี้จะทำให้ไม้คิวพล่านเหมือนหมาบ้า” /

“ฉันไม่ชอบพูดยืดเยื้อ เธอต้องการอะไรว่ามา”

/ “โถ พ่อคุณ ใจร้อนอะไรขนาดนั้น ตอนนี้ฉันเหนื่อยจังเลย ไว้คิดออกค่อยบอกแล้วกัน ทาสของฉัน” /

ไม้คิวเดินกลับมานั่งหลังจากวางสาย

“มีอะไรหรือเปล่า” มีสัญญาณบางอย่างทำให้สาลี่ต้อง เอื้อมมือจับแขนไม้คิว

“ฉันไม่รู้เกิดอะไรขึ้นหรอกนะ ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้ฉันก็จะช่วย” ไม้คิวรู้สึกประทับใจในตัวสาลี่มากขึ้นทุกวัน  ไม้คิวนำมือสาลี่มากุมทั้งสองข้างก่อนที่จะหอมมือสาลี่

“อยู่ข้างฉันก็พอแล้วล่ะ”

ไม้คิวไปส่งสาลี่หลังจากทานอาหารเสร็จ

“แน่ใจนะว่าจะไม่เล่าให้ฟัง” สาลี่ถามอย่างอดห่วงไม่ได้

ไม้คิวพยักหน้า “อยู่กับฉันสักพักได้ไหม”

“อือ” สาลี่พูดจบก็รีบโทรศัพท์หาครอบครัว

“พ่อ ลี่อยู่หน้าบ้านแล้วนะ พอดีเพื่อนไม่ค่อยสบายใจก็เลยไม่อยากทิ้ง”

“ได้พ่อ”

“ไม้คิว พ่อบอกว่าให้เข้าไปในบ้าน อยู่ที่มืดมันอันตราย”

“ฉันขอแค่ห้านาที” ไม้คิวดึงมือสาลี่เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะดึงที่เปิดประตู สาลี่หันกลับมาสบตาทำให้ใบหน้าของเขาและเธอใกล้กัน ความเงียบเข้ามาปกคลุม เหมือนกับว่าทุกสิ่งรอบตัวหยุดลงเพื่อฟังเรื่องราวของเขาและเธอ

สาลี่หันหน้าหนี ทำให้ไม้คิวต้องหยุดแล้วถอนตัวออกมา

“ขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันอยู่ในรถเป็นเพื่อนก็ได้”

@คอนโดจิ้น

ไม้คิวเปิดประตูห้องด้วยกุญแจ แล้วมุ่งตรงไปยังห้องนอน เห็นสภาพเพื่อนนอนเปลือยเปล่าโดยมีผ้าห่มคลุมปกปิดร่างกาย เสื้อผ้าของจิ้นที่เพิ่งได้ใส่บัดนี้ถูกวางกองลงบนพื้น

ไม้คิวหันไปเขย่าตัวเรียกสติเพื่อน แต่ก็ไม่มีท่าทีจะตื่น

‘สงสัยจะโดนยานอนหลับ’

ไม้คิวหันไปตรวจของภายใน ยังโชคดีที่ไม่อะไรหาย สิ่งที่เชอร์รี่อยากได้ มันมีค่ามากกว่าของพวกนี้อยู่แล้ว จึงไม่น่าแปลกใจ

บันทึกของสาลี่

/ 6 ส.ค. 2552

ไม้คิวนัดฉันกินขนมที่ร้านเลิฟนม เราทานไปสักพักก็มีสายโทรเข้ามือถือของเขา  หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนไป ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงทำได้เพียงปลอบใจ  แล้วตอนกลับบ้านเขาทำท่าจะจูบฉันบนรถ  แต่ฉันก็ยังรักเขาไม่พอที่จะมอบสิ่งนั้นให้ ขอโทษนะ ไม้คิว ฉันทำให้นายได้แค่นี้จริงๆ /

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image