บทที่17 เอาคืน

บทที่ 17

เอาคืน

 

พลอยเดินเข้ามาในบ้าน ถอดรองเท้าแบบส่งๆ ไม่สนใจว่ามันจะถูกจัดวางไว้เรียบร้อยหรือไม่ วินเดินตามเข้ามาแล้วปิดประตู

“มันเกิดอะไรขึ้น พี่ทำอย่างที่พินัยพูดหรือเปล่า!” วินพูดเสียงดังอย่างไม่พอใจราวกับว่าเขาอยู่คนละฝ่ายกับพี่สาว

“คิงทำอย่างกับไม่รู้จักพี่ดี”

“ก็เพราะผมรู้จักพี่ดี ถึงถามพี่แบบนี้ เรื่องคราวก่อนผมก็บาดเจ็บเพราะพี่ให้คนไปจับเอย แล้วคราวนี้ยังเป็นครูสาอีก ผมไม่น่าบอกให้พี่รู้เรื่องแฟนเก่าของพินัย” วินถอดรองเท้า รีบเดินแซงหน้าให้พ้นพี่สาว

“พี่ไม่ได้ทำนะ แล้วทำไมต้องโกรธพี่ด้วย ชิ!” พลอยกอดอกพูดในขณะที่วินขึ้นไปชั้นบน

คนอะไร เห็นคนอื่นสำคัญกว่าพี่น้อง

 

วินรีบเข้าไปในห้องแล้วกดมือถือหาเอย บางทีเอยอาจจะรู้เรื่องนี้ ถึงครูสาจะเป็นแฟนเก่าของธีรเดช แต่เธอก็เป็นครูที่ดีมากคนหนึ่ง ที่นักเรียนทุกคนให้ความเคารพนับถือ รวมทั้งตัวเขาด้วย

/ “ว่าไง” / ปลายสายพูดอย่างเบื่อหน่าย

“เอยรู้เรื่องครูสาไหม”

/ “มีอะไร นายรู้เรื่องอะไรมา” / ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงชัดเจน บ่งบอกว่าอีกฝั่งกำลังสนใจในสิ่งที่เขาพูด

“แสดงว่ายังไม่รู้เรื่อง” วินเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบเสื้อนอกมาใส่

/ “แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ” /

“ช่างมันเถอะ” วินเดินไปพูดไป แล้ววางสาย สวมหมวกกันน็อก คร่อมรถมอเตอร์ไซต์คู่ใจทันที โดยไม่สนใจเสียงห้ามของพี่สาว

 

ภายในห้องนั่งเล่นในคฤหาสน์หลังใหญ่ เอยวางสายวินแล้วใช้ความคิด ส่องสายตาออกไปข้างหน้าคฤหาสน์ เห็นหินกำลังคุยกับพวกบอดี้การ์ดทำหน้าเครียด คำพูดของวินกับเหตุการณ์ตรงหน้า ทำให้เอยคิดเชื่อมโยงได้อย่างง่ายดาย

หรือว่าจะเกี่ยวกับเรื่องเมื่อสักครู่

หญิงสาวเดินเข้าไปหาผู้คุ้มกันร่างใหญ่ กลุ่มชายฉกรรจ์หยุดคุยกันที ทุกคนหันมามองเอยก่อนที่จะหายกันไปคนละทิศคนละทาง โดยเฉพาะหินที่ส่อพิรุธอย่างชัดเจน

“พี่หิน ทำอะไรอยู่เหรอ” เอยพูดพลางเอาทั้งสองข้างมือประสานไว้ข้างหลัง

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอกคุณหนู” หินยิ้มหน้าเจื่อนเหงื่อตก

ให้ตายสิ ถ้าไม่ยิ้มมันจะดูธรรมชาติกว่านี้แท้ๆ

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว พอดีเอยจะออกไปเล่นข้างนอกหน่อย พี่หินคงว่างไปกับเอยนะ” เอยส่งยิ้มอำมหิต

“วันนี้คงไม่ได้ครับ พอดีผมจะฝึกพวกบอดี้การ์ด” หินยิ้ม เป็นที่รู้กันว่าถ้าหินยิ้มแสดงว่าเขากำลังโกหก

“ไม่เป็นไร เอยไม่ไปก็ได้” เอยหมุนตัวเดินออกไป

เมื่อหินไม่เห็นเอยตอแย ยอมเลิกราไปง่ายๆ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบสั่งรวมตัวผู้คุ้มกันทั้งหมด ให้รวมตัวกัน พ่อของเอยเดินออกมายื่นกุญแจรถ ส่งให้ทุกคนรวมทั้งหิน

บอดี้การ์ดทุกคนขึ้นรถออกไป มีเพียงหินที่ขึ้นไปเอาโน้ตบุ๊กในห้องธีรเดช ทำให้เอยมีโอกาสแอบย่องเข้ายังโรงเก็บรถ เนื่องจากมีรถคันเดียวที่ไม่ได้ขับออกไป ทำให้รู้ว่าหินต้องขึ้นรถคันนี้แน่นอน

หินขับรถไปสักพัก เอยจึงออกจากที่ซ่อน ชายร่างใหญ่จึงยอมให้เอยมาด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ให้มาด้วยก็ได้อย่าก่อเรื่องก็แล้วกัน” หินพูดในขณะที่เอยขยับย้ายตัวเองมาเบาะหน้า

“พี่หินเอาโน้ตบุ๊กมาทำไมเหรอ” เอยยกคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมาวางบนหน้าตัก

หินไม่ตอบ เอาแต่ขับรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผู้โดยสารยอมสงบปากสงบคำ เก็บความสงสัยไว้ในใจ มีบางอย่างกำลังบอกเธอว่า เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น

 

บอดี้การ์ดร่างใหญ่ขับรถมายังหน้าบริษัทชิปปิ้งของพลอย เอยมองรถที่บ้านหลายคัน พร้อมกับทีมผู้คุ้มกันหลายคน หินยกของจากตักเอย

“ทำไมคุณเอยมาด้วย” เพชรตกใจเมื่อเห็นเอยลงจากรถมาพร้อมกับหิน

หินส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วยื่นโน้ตบุ๊กให้

“รู้ไหมว่าตอนนี้คุณธีร์อยู่ที่ไหน”

“นี่มันเกิดเรื่องอะไร ทำไมต้องตามหาธีรเดชด้วย” เอยถาม ความสงสัยก็คลายลงเมื่อเห็นชายอ้วนร้องไห้ เรียกชื่อแฟนตัวเอง หญิงสาวจึงปะติดปะต่อได้

“ครูสา หายไปเหรอ มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง แล้วธีรเดชหายไปไหน”

“คุณธีร์มาหาคุณสาที่นี่ แล้วจู่ๆ ก็ขับรถออกไปเลย” คุณลุงขับรถตอบแทนทุกคน

เอยรู้สึกสับสน แต่ในใจก็คิดได้ว่าธีรเดชมีฝีมืออยู่พอตัว แต่ถ้าคนพวกนั้นใช้ครูสาเป็นตัวประกัน เหมือนตอนทำกับเธอล่ะ

“ยังไม่เห็นพิกัดแน่นอน แต่ฉันก็ให้บางคนไปตามพิกัดที่คิดไว้แล้ว โชคดีนะที่คุณธีร์เปิดข้อมูลและมือถือและจีพีอาร์เอส ไม่อย่างนั้นแย่แน่นอน” เพชรหาข้อมูลในกูเกิล มันคือโปรแกรมหามือถือ จึงรู้พิกัดชัดเจน รู้ว่าอยู่ไหน

หินกระจายกำลังให้เอยกลับพร้อมกับลุงคนขับรถเพราะเป็นห่วงความปลอดภัย โดยให้เอยดูความเคลื่อนไหว และส่งรายงานให้เพชรเป็นระยะ

ธีรเดช ตอนนี้นายอยู่ไหน ทำไมไม่บอกพวกเราเลย

 

ธีรเดชลงจากลานจอดรถห้างคอมโบ ตรงดิ่งไปยังสถานีรถไฟให้ดินตามคำสั่ง นั่งวนไปหลายสถานี จนกระทั่งได้รับการติดต่อจากคนร้าย หนุ่มหล่อขอฟังเสียงแฟนเก่า เมื่อแน่ใจว่าตัวประกันปลอดภัยจึงลงจากยานพาหนะ กลุ่มคนร้ายที่เขาไม่รู้จักยืนรออยู่สามคน แน่นอน หนึ่งในนั้นค้นอาวุธและอุปกรณ์สื่อสาร ยึดมันเรียบร้อย พวกมัน … ปิดเครื่อง

 

เอยอัปเดตตำแหน่งมือถืออยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งมันไม่สามารถค้นหาได้ เธอส่งที่อยู่ รวมทั้งรูปภาพครั้งสุดท้ายก่อนเครื่องดับให้กับเพชร เธอยังคงรีเฟรชแม้ความหวังเลือนราง มือถืออาจถูกเปิดใช้งานอีกครั้ง

ถ้าโชคเข้าข้าง

 

รถแล่นมายังสถานที่แห่งหนึ่ง กว่าจะถึงจุดหมายก็ใกล้เช้า มันเป็นบ้านปูนสองชั้น ท่ามกลางต้นปกคลุมราวกับช่วยปกปิดที่ซ่อน สภาพที่ถูกปิดตามัดแขนของธีรเดช ทำให้พวกมันแน่ใจว่า เหยื่อไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน

ชายหล่อถูกผลักลงบนพื้น

“สาอยู่ไหน” ธีรเดชดันตัวเองลุกขึ้น ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“อยู่ในที่ปลอดภัย” เสียงทุ้มดังขึ้น ธีรเดชรู้ทันทีว่าเขาคนนั้นเป็นใคร

“ทรงพล”

“เสียงมึงนี่ดูไม่ประหลาดใจเลยนะ ว่าเป็นกู แกะผ้ามันออก” ทรงพลสั่งลูกน้อง เมื่อออกจากความมืดได้หนุ่มหล่อจึงรู้ว่าในห้องนี้เป็นห้องเปล่าไร้หน้าต่าง ลูกน้องสามคนยืนรอบตัวเขา ใบหน้าและรูปร่างเป็นคนละคนที่พาเขามาที่นี่ แสดงว่าลูกน้องของมันมีหกคน หรืออาจจะมากกว่านั้น

“ทรงพล ผมไปทำอะไรให้ ถึงทำแบบนี้”

“นี่มึงไม่รู้ตัวเลยสินะ ใครๆ ก็เกลียดมึงทั้งนั้น ก็อย่างว่าล่ะ คนอย่างมึงไม่เห็นหัวใครอยู่แล้ว” ทรงพลยืนยิ้มเยาะ ธีรเดชรู้ตัวเองดีว่าเป็นคนเข้มงวด ไม่เอาใจใส่ความรู้สึกของพนักงานเท่าที่ควร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไมเข้าใจว่าทำไมต้องถึงกับวางแผนฆ่าเขาตั้งหลายครั้งด้วย

“แค่กิจการนาวากรุป ทำให้คุณถึงกับฆ่าคนเลยเหรอ กลับตัวกลับใจเถอะ ผมจะคิดว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น และผมก็จะไม่ฟ้องคุณด้วย ยังไงคุณก็ช่วยเหลือกิจการมาตลอด”

“กลับไปเป็นลูกน้อง มึงคิดว่ากูจะรับข้อเสนอเส็งเคร็งอย่างนั้นเหรอ กูไม่คิดกลับไปเป็นลูกไล่ของมึงหรอกนะ อย่ามาเกลี่ยกล่อมให้ยากเลย มึงเอาไปหมดทั้งกิจการ ทั้งคนที่กูชอบ”

“คุณหมายถึงใคร” ธีรเดชถามด้วยความอยากรู้ ใครกันที่ทรงพลชอบ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเห็นทรงพลจะสนใจผู้หญิงคนไหน

“มึงคงมีหลายคนสิ นี่ไง โทรมาอีกแล้ว คงจะรู้แล้วสิ ว่ามึงอยู่กับกู เอาล่ะ ก่อนมึงตายกูจะเล่าเรื่องทั้งหมดก็ได้ อย่างน้อยกูก็มีความกรุณาอยู่บ้าง” ทรงพลยิ้มเรียบ หยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกง ลากเก้าอี้ไม้จากริมห้องมานั่งตรงหน้าธีรเดช

มึงจำได้ไหม ที่คุณนาวาเจ้าของกิจการคนเก่า บอกว่าจะมอบกิจการให้คนที่ไว้ใจที่สุด ตอนนั้นกูก็คิดว่าเป็นกู ใครจะคิดว่าเป็นมึง บอดี้การ์ดที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบริษัทเลยสักนิด แน่นอน คนทั้งบริษัทคิดเหมือนกูทั้งนั้น และคุณพลอยก็คิดด้วย ดูไปแล้วคุณพลอยจะสนใจกิจการนาวากรุปมากกว่า นังนี่สนใจแค่ว่าใครเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่เท่านั้นแหละ มันไม่ได้รักมึงจริงหรอก” ทรงพลพูด ทีแรกธีรเดชก็แปลความหมายว่าทรงพลชอบพลอย แต่ดูจากสรรพนามแล้วมันไม่ใช่ ใครก็เรียกคนที่ชอบว่า ‘นังนี่’ กันบ้างล่ะ

“หึ คุณนี่ชอบคุณพลอย หรือมองว่าเธอเป็นเครื่องหมายการค้ากันแน่” ธีรเดชพูดถึงความทะเยอทะยานของพลอย ถ้าเขาชนะในธุรกิจ พลอยก็คือรางวัล เป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จ

“ก็ไม่เหมือนมึง คิดจะคั่ว ทั้งคู่หมั้น แฟนเก่า และเจ้าของบริษัทคู่ธุรกิจ”

“คิดว่าฆ่าผม แล้วจะได้ทุกสิ่งเหรอ คิดผิดแล้ว ยิ่งผมตาย ทุกคนจะต้องรู้ว่าคุณเป็นคนฆ่า”

“ไม่เห็นจะยาก มึงสงสัยไหมว่าทำไมกูถึงพาแฟนเก่ามึงมา”

“ทำไม อย่าทำอะไรสานะ”

“ทีแรกกูก็คิดว่าจะล่อมึงมาฆ่า แต่ว่าตอนนี้กูคิดอะไรดีๆ ได้แล้ว” ทรงพลฉีกยิ้ม

 

สาอยู่ในห้องนอน มีหน้าต่างสองบานแต่ก็ถูกล็อกจากข้างนอกไม่สามารถออกไปได้ ตอนนี้ยังโล่งใจที่พวกมันไม่ทำอะไร แต่ก็ยังไว้วางใจไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย

ผู้คุมสองคนห้องเดินเข้ามาล็อกแขนสา เธอขัดขืนจนกระทั่งถูกพามายังห้องหนึ่ง จึงรีบวิ่งเข้าไปดูธีรเดช

“พินัยเป็นยังไงบ้าง”

“ฉันไม่เป็นไร สาล่ะ พวกมันทำอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า พวกมันไม่ได้ทำอะไรสา”

“พูดจบกันหรือยัง เรามาฟังแผนกันดีกว่า” ทรงพลยิ้ม

 

วินมองดูเหตุการณ์อยู่ข้างนอกบ้านปูน เห็นธีรเดชถูกพาเข้าไปข้างใน จึงรีบโทรหาเอย โชคดีที่เขาออกมาจากบริษัททันทีที่รู้เรื่อง เพราะเห็นบอดี้การ์ดพากันโวยวายถึงหัวหน้า การจะตามรถหรูสีดำคันยาวในกรุงเทพ มันหาได้ไม่อยากอยู่แล้ว

“เอย ไม่ต้องพูดอะไรมาก พี่รู้ว่าธีรเดชอยู่ไหน เดี๋ยวพี่โลเคชั่น”

/ “ขอบคุณนะคะพี่วิน ดูแลตัวเองด้วย” / ปลายสายยอมเรียกสรรพนามที่เขาต้องการ เหตุการณ์คราวนี้ทำให้เธอต้องมองเขาใหม่แล้ว

“อือ” วินพูดจบก็ส่งที่อยู่ให้ทันที

วินอยากจะเข้าไปด้านในใจแทบขาด แต่เห็นคนสองคนกำลังเฝ้าอยู่หน้าประตู เดินไปมาราวกับกำลังสวนสนาม แต่เมื่อเห็นอีกคนจากในบ้าน ชวนหนึ่งคนขึ้นไป ทำให้ข้างล่างเหลือหนึ่งคน ชายหนุ่มพยายามรวบรวมความกล้าเอาท่อนไม้ตีจากด้านหลัง ในขณะที่เหยื่อเปิดมือถือของธีรเดช เมื่อเห็นคู่ต่อสู้นอนกองอยู่บนพื้นจึงย่องเข้าไป

เสียงเอะอะจากข้างบน วินจึงหลบข้างฝาผนัง โชคดี คนพวกนั้นไม่เห็นเขา วินมองครูสาถูกหิ้วแขนออกมาจากห้องหนึ่งด้วยชายสองคน ตามมองตามอยู่ตลอด จึงเห็นว่าเขาหยุดเข้าไปยังห้องทึบห้องหนึ่ง

วินตระหนักดีว่าสู้ไม่ได้ ทางที่ดีที่สุดคือรอ หรืออาจจะจัดการทีละคนถ้ามีโอกาส เขาตั้งใจฟังเสียงที่ดังออกมาจากชั้นบน

 

“แผนการอะไร” ธีรเดชเงยหน้าถามอย่างใจเย็น

“กูคิดบทละครเรื่องหนึ่ง ผู้หญิงที่หลงรักนักธุรกิจหนุ่ม จับแฟนเก่ามาขังเอาไว้ ทำร้ายร่างกาย จนกระทั่งนักธุรกิจรู้เรื่องจึงตามไปช่วย เธอก็เลยเปลี่ยนใจ ฆ่าแฟนเก่า นักธุรกิจมาแย่งปืน ปัง! สุดท้าย นักธุรกิจ และแฟนเก่าก็ตาย”

“น้ำเน่า ใครเชื่อก็บ้าแล้ว” สาพูด

“ปากดีนักนะ” ทรงพลจับคางสา ผู้ถูกกระทำใช้มือปัด เขาจึงตบเข้าฉาดใหญ่จนเธอเลือดกกปากล้มลงตามแรง

“อย่าทำสา ถ้าจะทำ ทำผมนี่” ธีรเดชรีบลุกเอาตัวเองกั้น แต่ก็ถูกกำปั้นทรงพลสนอง

“ปกติ กูไม่ทำผู้หญิงหรอก แต่เพื่อความสมจริง” ทรงพลเอาปืนออกมาจากเอวจ่อธีรเดช ก่อนที่จะหันไปทางสา ธีรเดชเห็นท่าไม่ดีจึงพุ่งตัวผลักแขนออกไป

ปัง!

 

วินได้ยินเสียงปืนจึงรีบเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วง เห็นครูสานอนอยู่บนพื้นก็ใจหายจนเข่าแทบทรุด ทำไมเขาไม่เข้ามาเร็วกว่านี้

สาจับร่างกายตัวเองก็รู้ว่าตนไม่ได้ถูกยิงหันไปมองธีรเดชที่กำลังถูกชกอย่างสาหัส สาเห็นอย่างนั้นก็เลยรีบหยิบปืนซึ่งกระเด็นอยู่ข้างตัวเธอ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” สาเล็งปืนไปยังทรงพล

วินใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่ครูสายังไม่ตาย เขามองมือครูสาสั่นเทา ทรงพลยิ้มแล้วเดินเข้าไปใกล้สา ก่อนที่จะจับลูกโม่ด้วยความรวดเร็ว สากดไกปืนไม่ทันความไวของทรงพลจึงถูกแย่งได้อย่างง่ายดาย

“ที่นี่มีเรื่องสนุกอะไรกัน ไม่เห็นเรียกผมเลย” วินเอามือซุกกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างยอมปรากฏตัว อย่างน้อยก็เพื่อยื้อเวลาจนกว่าตำรวจหรือพวกของเอยจะมา

“วิน” สาเรียกคนตรงหน้า แต่ดูจากสีหน้าท่าทางแล้ว ไม่เหมือนกับคนที่เคยรู้จัก ส่วนธีรเดชเก็บอาการนิ่งดูว่าวินจะมาไม้ไหน ไม่แน่ เขาคนนั้นอาจจะเป็นพวกเดียวกันกับทรงพลก็ได้ เพราะในวันที่เขาถูกลอบทำร้ายในโรงแรม หนุ่มหน้าขาวคนนี้ก็อยู่บริเวณนั้น แถมหลังเกิดเรื่องก็หายไปไหนก็ไม่รู้

“คิง มาที่นี่ได้ยังไง” ทรงพลถาม ทำให้ธีรเดชยิ่งแน่ใจว่าเขาทั้งคู่รู้จักกัน

“ก็เห็นหมอนี่ไปหาพี่พลอยที่บ้าน ก็เลยตามมาดูว่ามีอะไรกัน ไม่นึกเลยว่าแค่ฆ่าคนๆ เดียว ต้องลงทุนจับตัวประกันมาด้วย แล้วเพราะว่าเห็นหน้าแล้วจึงต้องฆ่าตัวประกันด้วย” ธีรเดชตั้งใจฟังคำพูดของวิน ได้ใจความว่า วินรู้จักพลอย และทรงพลเป็นอย่างดี

“วินนี่เธอเป็นพวกคนพวกนี้เหรอ” สาพูดอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“จะฆ่าคนพวกนี้เหรอ ขอผมทำแทนได้ไหม ผมอยากจะฆ่านายธีรเดชนี่อยู่พอดีเลย” วินยื่นมือขอปืน ทรงพลลังเลก่อนที่จะจอปืนไปทางวิน วินาทีนี้ เขาไม่เชื่อใจใครทั้งนั้น ทางที่ดีที่สุด ต้องฆ่าให้หมด

วินชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นทรงพลไม่เชื่อตัวเอง แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือมองปากกระบอกปืนตรงหน้า ลูกน้องทั้งห้าคนมองทรงพลว่าจะเอายังไงต่อ

“คิง กูรู้จักมึงดี มึงไม่มีทางทำอะไรที่เสียประโยชน์ ถ้าไอ้นี่ตาย เอยก็ไม่ได้มรดกไปด้วย พี่สาวมึงก็อดมรดกไปอีกคน คนอย่างมึงไม่มีทางช่วยกูหรอก พวกมึงเอาเชือกมัดให้หมดทุกคน เดี๋ยวกูจะยิงเรียงตัว” ทรงพลฉีกยิ้ม ในขณะที่ลูกน้องคนหนึ่งออกไปหยิบเชือก

“น้องชายพลอย” ธีรเดชทวนคำทรงพลเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองได้ยินไม่ผิด

“ใช่ มึงเพิ่งรู้ล่ะสิ กูจะบอกให้มึงตาสว่าง” ทรงพลมองธีรเดชด้วยหางตาแล้วมองวินเต็มตา ผู้ถูกกระทำหน้าเจื่อน “คิง มันเป็นน้องของคุณพลอย แล้วไอ้ที่มันมาวนเวียนกับคู่หมั้นมึง มึงก็คงรู้นะว่าเพราะอะไร”

วินรู้สึกเสียงความมั่นใจเล็กน้อย แต่ก็ต้องตั้งสติไว้

“ทำไมไอ้นั่นมันไปเอาเชือกนานจังวะ ไปดูมันหน่อย” ทรงพลสั่ง หนึ่งในนั้นจึงออกไปดู พบกับตำรวจเสื้อเกราะชุดดำหลายคนเดินเข้ามา มันจึงยกมือโดยอัตโนมัติ

“หยุด นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ยกมือขึ้น!” หนึ่งในกลุ่มตำรวจพูดขึ้น ทรงพลเชื่อฟังแต่โดยดี

 

สถานการณ์คลี่คลายไปได้ด้วยดี หลังจากตำรวจจับกุมคนร้าย เอยและบอดี้การ์ดทุกคน รวมทั้งสามีอ้วนของครูสาก็มาถึงที่เกิดเหตุ

เอยเดินเข้าไปทักครูสาก่อนส่วนสามีของเธอก็เข้าไปร้องไห้เป็นการใหญ่ ครูสากอดปลอบใจร่างอ้วน เอยเดินถอยหลังให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน ดูแล้ว…สลับบทบาทกันยังไงชอบกล

“คู่นี้น่ารักดีเนอะ แปลกดี” ธีรเดชพูด ทำให้เอยละสายตามองหน้าคู่หมั้นจึงรู้ว่าใบหน้าบาดเจ็บสาหัส ตาที่เคยดูสดใสตอนนี้ช้ำเขียวเป็นจ้ำ ปากเจ่อ ความหล่อหายไปเกือบหมด

“นาย ทำไมสภาพเป็นแบบนี้” เอยตกใจ เพราะปฏิบัติภารกิจแต่ละครั้ง ธีรเดชไม่เคยบาดเจ็บ แต่คราวนี้สาหัสเอาเรื่อง หญิงสาวอยากเข้าไปกอดคนตรงหน้า แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง

“ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว ขอโทษนะ ที่ทำให้เป็นห่วง” ธีรเดชสวมกอดเอยทันที หญิงสาวชะงักก่อนที่จะกอดตอบ

“ใครห่วงนายกันเล่า”

“ในที่สุดคู่นี้ก็ลงเอยสักที” เพชรยืนคู่กับหินมองทั้งคู่อยู่ห่างๆ

“พรุ่งนี้จัดงานแต่งเลยไหม” หินกอดอกแล้วยิ้ม

“เร็วไป เห็นแบบนี้แล้วอยากมีเมียจัง”

“ก็คุณพลอยไง ไปหาเธอสิ” หินพูด

“ถ้าได้จริงๆ ก็ดีสิ” เพชรยิ้มเจ้าเล่ห์

 

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image