บทที่2 หน้ากากวิเศษ 50%

 

บทที่ 2

หน้ากากวิเศษ

 

หน้าต่างใหม่ที่โผล่ขึ้นมันทำให้เธอต้องหยุดดูและตั้งสมาธิอยู่กับมัน

/ คุณคงนึกว่ามันเป็นเรื่องโกหก แต่เปล่าเลยครับ มันคือเรื่องจริง หน้ากากที่เราขาย ดัดแปลงจากหน้ากากของแก้วมณี แตกต่างกันที่ว่า หน้ากากของแก้วมณีทำให้หน้าคนคล้ายกับหน้าของม้า แต่หน้ากากของเราจะเปลี่ยนจากหน้าสัตว์ให้เป็นหน้าคน ถ้าหน้าของคุณคล้ายตัวอะไรสักอย่าง เชิญมาทางนี้! /

จันจิมาเลื่อนดูรูปภาพประกอบ เป็นรูปผู้หญิงหน้าเหมือนปลาบู่ เมื่อสวมเข้าไปใบหน้าและร่างกาย ผิวพรรณ สวยค่อยๆ เปลี่ยนราวกับคนละคน โดยมีหมายเลขเวลาเดินไปเป็นเวลาสามเดือน

/ รุ่นทดลอง ราคา 5000 บาท

เพียงคุณมีหน้าตาเหมือนสัตว์บางอย่าง ถ่ายรูปคุณแล้วกรอกข้อมูลส่วนตัว ไม่ต้องห่วงครับ ทุกอย่างของเราจะเป็นความลับอย่างที่คุณต้องการ แต่ถ้าคุณหน้าตาไม่เหมือนสัตว์ชนิดใด เราขอสงวนสิทธิ์งดจำหน่าย /

จันจิมาสังเกตเห็นว่าในเนื้อหาของเว็บไซต์ไม่มีสิ่งใดที่ระบุการติดต่อกลับ ทั้งสถานที่ก่อตั้ง เบอร์โทร หรืออีเมล มีเพียงกล่องสนทนาโต้ตอบของเว็บไซต์เท่านั้น

“รุ่นทดลอง นี่มีผลข้างเคียงหรือเปล่าคะ” จันจิมาถามผ่านเว็บเบราว์เซอร์

/ “ไม่มีค่ะ มีเพียงข้อควรระวัง ในเวลาใส่หน้ากาก อย่าทำให้หน้ากากเป็นรอยเพราะจะทำให้มันค่อยๆ เสื่อมสภาพกลายเป็นหน้าสัตว์เดิม และก็ถ้าใส่แล้วอย่าลืมดูแลอาหารการกิน และบำรุงครีมด้วยนะคะ”/

“ทำไมถึงไม่มีข้อมูลของบริษัทในเว็บไซต์เลยคะ”

/ “เพราะของเราเป็นโครงการลับ ลองคิดดูสิ ถ้าวงการศัลยกรรมรู้ว่ามีหนทางที่ทำให้หน้าสวยแล้วจะเกิดความวุ่นวายขนาดไหน” /

แม้ว่าจะเป็นคำตอบที่ดูไม่สมเหตุสมผล แต่ด้วยความที่เธออยากสวยก็เหมือนทำให้เธอเชื่อคำพูดนั้นอย่างง่ายดาย

/ “เพื่อให้ลูกค้ามีความเชื่อมั่นเราจึง มีระบบเก็บเงินปลายทางค่ะ”/

“ขอบคุณค่ะ” สาวหน้าลิงจบการสนทนาเมื่อเห็นว่ามีระบบเก็บเงินปลายทาง เธอจึงลองกรอกข้อมูลเพื่อสั่งซื้อ ซึ่งมีเพียง วันเดือนปีเกิด ชื่อ ที่อยู่ และเบอร์โทรศัพท์ แม้ว่าจะดูเสียเปรียบสักหน่อยที่เรารู้เพียงข้อมูลฝั่งเราเท่านั้น แต่ก็ช่างมันเถอะ เธอจ่ายเงินเมื่อครบชั่วโมงแล้วกลับบ้าน

 

ในที่สุดพัสดุก็มาถึงเมื่อเวลาผ่านไปเพียงสามวัน จันจิมาแกะหีบห่ออย่างตื่นเต้น แต่วินาทีแรกที่หล่อนเปิดมันออกมาสิ่งที่เผยอยู่ในนั้นทำให้เธอต้องรู้สึกผิดหวัง ข้างในกล่องมีหน้ากากยางขนาดเกือบเต็มศีรษะ มันมีความยาวจากใบหน้าจนถึงลำคอเว้นเพียงช่วงผม นอกจากนี้ยังมีสมุดคู่มือที่แปลถึงสี่ภาษา จีน ไทย อังกฤษ และฝรั่งเศส

จันจิมา หน้าก็ลิง แถมยังมาคาดหวังอะไรบ้าบออีก

เอาล่ะ สิ่งที่สามารถทำได้ตอนนี้ก็คืออ่านคู่มือที่คนทางนั้นส่งมาให้

 

/ หน้ากากวิเศษ

สรรพคุณ
เปลี่ยนหน้าสัตว์ให้เป็นหน้าคน

วิธีใช้

  1. ทำความสะอาดผิวหน้า
  2. นำหน้ากากจุ่มน้ำจะทำให้วัสดุเหนียว แล้วใส่หน้ากาก
  3. รอจนแห้ง หรืออาจจะใช้พัดลมหรือไดร์เป่าผมช่วย หน้ากากจะติดเรียบกับผิวหน้าไปทันที ใช้เวลาสามเดือนหรือมากกว่านั้น หน้าจะค่อยๆ สวยขึ้น
  4. ดูแลสุขภาพอย่างสม่ำเสมอ
  5. เมื่อคุณไม่พอใจ อยากได้ใบหน้าเดิมกลับมาให้ ขูดหน้ากากจนเป็นรอย แล้วมันจะค่อยๆ เสื่อมสภาพออกมาเอง

ข้อควรระวัง

หน้ากากนี้ใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น อย่าทำให้เป็นรอยขีดข่วน ไม่เช่นนั้นใบหน้าและรูปร่างของคุณจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม /

 

“ลองใส่ดูสักหน่อยก็แล้วกัน อย่างน้อยก็เสียเงินไปแล้วนี่” ร่างอ้วนใส่หน้ากากแล้วเอาหน้าผึ่งพัดลมให้แห้ง จันจิมารู้สึกถึงความผิดปกติ หน้ากากยางนั้นได้ผสานกับหน้าเธอดั่งกลายเป็นเนื้อเดียวกัน

สาวหน้าลิงรู้สึกดี ในใจวาดฝันถึงใบหน้าในอนาคต

 

จันจิมากลับมาฝึกงานหลังจากวันหยุดยาวผ่านไป รูปร่างเธอผอมลงทุกคนเห็นถึงความเปลี่ยนแปลง

“ทำอะไรมา ทำไมสวยขึ้น” กฤตชัยเอ่ยทัก

“คงเป็นเพราะจันจิมาผอมลงล่ะมังคะ” ร่างสาวยิ้ม รูปร่างที่ผอมลงส่งผลให้ใบหน้าเรียวขึ้นจมูกของเธอดูเป็นสัน จมูกที่เคยกว้างกลับเล็กลง ริมฝีปากที่เคยกว้างก็กลับดูอวบอิ่ม

“มีความรักใช่ไหมเนี่ย ถึงลุกขึ้นมาทำสวยได้ขนาดนี้ เดี๋ยวพี่ไปทำงานก่อนนะ ตั้งใจฝึกงานดีๆ ล่ะ” กฤตชัยยิ้ม ในเวลานั้นเองก็มีไลน์เข้ามาพอดี

จันจิมาสังเกตท่าทางของเพื่อนร่วมงานเปลี่ยนไป แต่ละคนดูสนใจเธอเป็นพิเศษแตกต่างจากที่เคยพบครั้งแรก นี่ล่ะนะ คนสวยมักจะมีโอกาสและคนสนใจมากกว่าคนขี้เหร่

ในเวลาพักกลางวันกฤตชัยควงแขนแฟนออกมาสวนกับจันจิมาที่กำลังจะเข้าตึกพอดี

“จันจิมาไปกินข้าวด้วยกันไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยง” กฤตชัยชวน

“ไม่ดีกว่าค่ะ” จันจิมายิ้มเจื่อน

“ไปกินด้วยกันเถอะ แค่นี้พี่กฤตขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก” แฟนกฤตชัยยิ้มอย่างเป็นมิตรในขณะที่ฝ่ายชายลูบหัวคนที่พูดด้วยความเอ็นดู

“แสนรู้จริง น้องสาวคนนี้”

“ไม่อย่างนั้นจะเป็นน้องพี่กฤตเหรอ” น้องสาวยกมือของพี่ชายออกจากหัว

“น้องสาว!” จันจิมาแสดงสีหน้าประหลาดใจ

“ก็น้องสาวสิ คลานตามกันมาเลย ทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้นล่ะ หน้าเราสองคนไม่เหมือนกันเหรอ” กฤตชัยถาม

“ก็เหมือนอยู่ค่ะ” จันจิมามองหน้าทั้งคู่ชัดๆ อาจเป็นเพราะในตอนแรกเธอไม่ชอบขี้หน้าผุ้หญิงตรงหน้าจึงไม่ได้สังเกตและทึกทักเอาเองว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน

“ว่าไง จะไปไหม”

“ไม่เป็นไร จันจิมาเอาข้าวมากินค่ะ พอดีแม่ทำอาหารไว้เยอะ” อดีตสาวหน้าลิงยิ้ม

“งั้นเอาไว้คราวหน้านะ” กฤตชัยพูดจบก็ควงแขนน้องสาวออกไป จันจิมามองตามด้วยความรู้สึกมีความหวัง

 

เวลาผ่านไปจนกระทั่งแสงตะวันลับลง จันจิมามองใบหน้าตัวเองในกระจกจนเกือบลืมเวลากินเวลานอน แล้วเอามือถือจอสีมากดถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก

“ถ้ามะรืนนี้ไปวิทยาลัย พวกเพื่อนจะจำฉันได้ไหมนะ เป็นคนสวยนี่มันน่าหนักใจจริง” จันจิมายิ้มใส่กระจก

เป็นดั่งคาด ในผู้ชายรวมทั้งผู้หญิงในวิทยาลัยต่างมองหน้าตาและรูปร่างของจันจิมาเป็นตาเดียว ส่วนมากก็จะถามเคล็ดลับความสวยความงาม เธอก็ตอบว่า ออกกำลังกาย ทานอาหารที่มีประโยชน์อะไรเทือกนั้น

การฝึกงานในฝ่ายบริการสองเดือนหลังเป็นไปอย่างราบรื่น คงจะเป็นเพราะหน้าตาและอัธยาศัยที่เปลี่ยนไป ก็นี่ล่ะ หน้าตาสวย รูปร่างดี ความมั่นใจก็ตามมา หนุ่มๆ มากหน้าหลายตาก็เริ่มพูดดีกับเธอ แต่สาวสวยก็ไม่ได้สนใจ เพราะอะไรนั่นเหรอ ก็คนพวกนี้ไม่มีความจริงใจเลยน่ะสิ แรกแต่เริ่มก็มองเธอเป็นตัวประหลาด พอสวยเข้าหน่อยก็ทำเป็นสนใจ ไม่เหมือนกับกฤตชัยที่ไม่เคยรังเกียจเธอเลย

แต่กฤตชัยไม่มีทีท่าว่าจะชอบจันจิมามากกว่าเพื่อนร่วมงาน เธอจำเป็นต้องทำใจ และเขียนใบสมัครทำงานต่อในตำแหน่งประชาสัมพันธ์

 

ในวันหนึ่งขณะที่จันจิมากำลังทำหน้าที่อยู่หน้าเคาเตอร์

ตรู๊ด…

“ว่าไง นีรภา” จันจิมารับมือถือทันทีเมื่อเห็นชื่อเพื่อนสนิทปรากฏอยู่บนหน้าจอ

/“ว่างไหม เดี๋ยวฉันไปหาที่โรงแรม”/

“ทำไมเหรอ”

/“อยากให้พาไปซื้อของที่ห้างเป็นเพื่อนหน่อย เหงาน่ะ”/

“เอาสิ”

/“เธอเลิกงานกี่โมง”/

“สี่โมงเย็น”

/“งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ”/

50%

ความแตกต่างของนิยายอิโรติกกับความจริง

วัยรุ่นมักเป็นวัยที่อยากรู้อยากเห็น โดยเฉพาะยุดที่ข้อมูลข่าวสารสามารถเข้าถึงได้ง่ายยิ่งกว่าเมื่อก่อน หลายครั้งที่ข่าวต่างๆ ไม่ได้มีการคัดกรอง เช่นข่าวลือ มักไปเร็ว ดังนั้นผู้ที่เสพข้อมูลควรพิจารณาก่อนเสพก่อนแชร์

คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่า นิยายหรือวรรณกรรมก็มีผลต่อความเชื่อของจิตใจมนุษย์ เช่น วรรณกรรมพื้นบ้านเรื่อง ปลาบู่ทอง ทำเอาคนหลายคนไม่กล้ากินปลาบู่เลยทีเดียว

รูปจากเพจ FB: Growtogether photography.

คราวนี้เรามาตีแผ่นิยายอิโรติกันดีกว่า นิยายอีโรติกก็มีบางส่วนที่ผู้เขียนเป็นผู้ชาย หรือผู้เขียนเป็นเด็กที่ยังไม่มีประสบการณ์แบบนั้น (ไม่ควรหาประสบการณ์ก่อนวัยอันควรนะคะ)

1. ความสัมพันธ์ของหนุ่มสาวที่อยู่สองต่อสอง เรื่องความจริง ผู้หญิงอยู่กับชายสองต่อสอง ควรหลีกเลี่ยง เพราะสำหรับผู้ชายเขาคิดว่าอ่อย และยากที่จะหลุดออกจากปากเหยี่ยวปากกาได้

2. การมีเพศสัมพันธ์ครั้งแรก เจ็บ และอึดอัด ในตัวละครมักจะชอบเวลาความเจ็บผ่านไป แต่แท้จริงแล้ว ความเจ็บมันก็ยังไม่หาย ด้วยร่างกายผู้หญิงมันไม่อึดทนขนาดนั้น

3. ความรักกับเพศสัมพันธ์ ไม่เกี่ยวข้องกัน ถ้ารักกันจริงก็คงไม่ทำลายอนาคตอีกฝ่าย

เวลาอ่านนิยายก็ต้องระวังความคิด เพราะมันส่งผลต่อความรู้สึกในใจ สุดท้ายนี้ขอให้รักตัวเองเพราะเราต้องอยู่กับตัวเองมากกว่าคนอื่น ขอให้โชคดีค่ะ

สำหรับใครที่มีความคิดเห็นเพิ่มเติม ช่วยแสดงความคิดเห็นด้านล่าง ขอบคุณค่ะ ;-)

แนะนำตัวละคร หน้ากากวิเศษ

แนะนำตัวละคร

จันจิมา (ลืมใส่ตาสีดำ)

จันจิมา

สาวอ้วน ผิวคล้ำ ตาลึก จมูกบาน ริมฝีปากหนาและกว้าง

ฉายา จันจิมาหน้าลิง หรือ กอลิล่า  ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองสวย โดยไม่สนใจวิธีการ

นีรภา (ลืมใส่ตาสีดำ)

นีรภา

สาวผมหยิกหัวยุ่ง มีไฝเท่าลูกตาอยู่กลางหน้าผาก

ฉายา ปลั๊กสามตา หรือ เปาปุ้นจิ้น  ไม่สนใจคำล้อของเพื่อน ตั้งใจเรียน

กฤตชัย (ลืมใส่ตาสีดำ)

กฤตชัย

ผู้จัดการโรงแรม

ผู้ชายที่ทำให้จันจิมารู้สึกอยากสวย ดูภายนอก เป็นคนที่ไม่มองคนจากภายนอก

ทรงธรรม

ทรงธรรม

เพื่อนสมัยเด็กชอบล้อปมคนอื่น

 

มานพ

เพื่อนในกลุ่มเดียวกันกับทรงธรรม

 

ตอนแรกตัวละครยังน้อยอยู่ อาจจะมีเพิ่มทีละนิด รอตัวละครออกมาก่อนนะ

 

น้องของกฤตชัย

 

บทที่ 1 จันจิมา

บทที่ 1

จันจิมาหน้าลิง

 

บริเวณสนามหญ้าในเวลากลางคืนของโรงเรียนมัธยมถูกประดับไปด้วยหลอดไฟขนาดเล็กหลากสี แสดงให้เห็นโต๊ะจีนหลายชุดจัดวางไว้อย่างเรียบร้อย สปอตไลต์หลายดวงสาดส่องไปยังเวทีซึ่งเขียนข้อความว่า ‘งานเลี้ยงรุ่น ของโรงเรียนสำเภาวิทยาคม’

มีคนจำนวนหนึ่งได้เข้ามาในงานแต่อาหารจานหลักก็ยังไม่ได้เสิร์ฟมีเพียงของขบเคี้ยวและน้ำดื่มวางไว้บนโต๊ะอยู่ก่อนแล้ว

“เฮ้ย! ทรงธรรม เป็นไงบ้างไม่ได้เจอตั้งนาน เดี๋ยวนี้หล่อขึ้นนะเว้ย” เพื่อนในก๊วนยกมือเรียกหนุ่มหน้าเข้มผิวขาวรูปร่างสมส่วน

“แหม คนเราก็ต้องมีอัปเกรดมั่งสิ แล้วนายเป็นใคร” ทรงธรรมเสยผมตัวเองก่อนที่จะนั่งลง มองเพื่อนผิวคล้ำรูปร่างกำยำ

“อ่าว จำกันไม่ได้ซะอย่างนั้น เรามานพไง” เพื่อนเก่ายักคิ้วข้างเดียว

“เฮ้ย มานพที่ตัวเล็กๆ ในก๊วนใช่หรือเปล่า ตัวใหญ่ขึ้นเยอะ ดูสูงขึ้นด้วย ทำไมมันมาสูงตอนที่เราไม่เจอกัน” ทรงธรรมพิจารณาคนที่อยู่ตรงหน้าแล้วนึกขึ้นได้

“ตั้งแต่จบไปนายได้ติดต่อกับใครบ้างหรือเปล่า” มานพถาม

“จะติดต่อได้ไง ก็สมัยนั้นยังไม่มีมือถือกันเลยนี่หว่า ดีเลยนะเนี่ยที่หัวหน้าห้องเก็บรวบรวมที่อยู่ทุกคนแล้วส่งจดหมายมา ตอนมาข้ายังปอดๆ อยู่เลยนึกว่าจะไม่เจอใคร จนได้มาเจอเอ็งนี่แหละ ค่อยสบายใจหน่อย”

“ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่เจอเพื่อน เพราะหัวหน้าเหมาโต๊ะจีนมาแล้วเดี๋ยวค่อยจ่ายคืนให้ นั่นไงมาอีกคนแล้ว นีรภา พวกเราอยู่นี่” มานพยกมือเรียกเพื่อน

“ใคร ทำไมข้าไม่คุ้นหน้าเลย” ทรงธรรมกระซิบ

“ก็ปลั๊กสามตาที่แกชอบล้อไง ดูหน้าดีๆ สิ” เพื่อนพูดในขณะที่ทรงทำจ้องหน้าคนที่กำลังเดินมา เธอผิวขาวผมเหยียดตรงยิ้มให้พวกเขา

“เออ ใช่จริงๆ ด้วย สวัสดีปลั๊กสามตา เอ๊ย! นีรภา” ทรงธรรมทักในขณะที่เธอนั่งลงบนเก้าอี้โดยเว้นระยะให้ห่างจากตัวเขาหนึ่งที่นั่ง

“สวัสดีทรงธรรม ได้ข่าวว่าเดี๋ยวนี้เป็นเจ้าของกิจการวัสดุก่อสร้างเหรอ เก่งจังเลยนะ” นีรภายิ้ม

“นีรภาก็สวยขึ้นนะ แต่ถ้าเป็นกอลิล่าคงไม่สวยได้มากกว่านี้หรอก”

“พูดแบบนี้ระวังเถอะ พอจันจิมาเดินมาจะหงายตกเก้าอี้นะ” นีรภาและมานพพากันมองตาแล้วหัวเราะ ทำให้ทรงธรรมร่วมหัวเราะตามทั้งที่ยังไม่เข้าใจในความหมาย

*****

 

สิบปีก่อน

“กอลิล่ามา หนีเร็ว!”

“ไอ้ทรงธรรม ไอ้พวกเวร” สาวท้วมผิวดำในชุดนักเรียนคอซองแผดเสียงยกกระเป๋าวิ่งกวดไล่เพื่อนผู้ชายร่วมห้องอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอชื่อ ‘จันจิมา’ นอกจากเป็นผู้มีรูปร่างและสีผิวรับกับฉายาแล้ว เธอยังมีดวงตาลึกดั้งหักแบนราบโผล่ออกมาเพียงแค่รูจมูกบานหนึ่งคู่ ริมฝีปากกว้างยิ่งรับกับใบหน้าให้คล้ายกับต้นฉบับมากขึ้น

ในเวลาเช้ากลุ่มเพื่อนชายมักจะสร้างความตื่นเต้นด้วยการล้อปมของคนอื่น ทำให้ได้ออกกำลังกายก่อนเริ่มเรียน

“แน่จริงก็อย่าหนีสิวะ” ร่างอ้วนยืนหอบ ปล่อยให้พวกผู้ชายวิ่งหัวเราะชอบใจ

“ช่างมันเถอะ” สาวผมหยิกหัวยุ่งผิวขาวสวยหน้าตาคมเข้มหุ่นดี เธอชื่อ ‘นีรภา’ แต่ด้วยที่เธอมีไฝเบ้อเริ่มเท่าดวงตาอยู่กลางหน้าผากทำให้ได้รับฉายา ปลั๊กสามตา หรือ เปาปุ้นจิ้น

“ถ้ามันล้อเธอ เธอไม่เจ็บใจเหรอ”

“ถามได้ เจ็บใจสิ แต่ยิ่งเธอวิ่งไล่มันอย่างนั้นมันก็ยิ่งล้อนะ”

“ฉันอดทนไม่ได้อย่างเธอหรอก นีรภา”

“ฉันไม่ได้อดทนหรอก แค่หันมาสนใจการเรียนแทนพวกนั้นต่างหาก” เพื่อนสาวยิ้ม

ทันทีที่พวกเธอพากันเดินเข้าไปในห้องก็มีเสียงดังขึ้น

“หวังเฉา หม่าฮั่น เปิดศาล”

“เหว่ ฮู…”

ทรงธรรมหนุ่มหน้าเข้มผิวขาวผมตั้งพูดตามด้วยเสียงขานรับของเพื่อนในกลุ่ม

นีรภาไม่สนใจพวกกลุ่มหลังห้องเธอเดินไปนั่งโต๊ะก่อนที่จะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน ส่วนจันจิมาก็เชิดหน้าเดินเข้าไปนั่งข้างเพื่อน

 

เวลาผ่านไปจนถึงวันที่ 14 กุมภาพันธ์ วันแห่งความรักเป็นวันที่วัยรุ่นแสดงความรักให้กัน จันจิมา เดินเข้ามาในห้องเพียงลำพัง เธอย่อตัวเพื่อหยิบของในลิ้นชักระหว่างที่เธอหยิบสมุดการบ้านนั่นเองเธอก็ได้เหลือบเห็นสิ่งที่อยู่ลิ้นชักใต้โต๊ะของนีรภา มันคือซองจดหมายสีชมพูที่ถูกปิดผนึกด้วยสติกเกอร์หัวใจสีแดง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของจันจิมาเธอจึงค่อยๆ แกะมันออกแล้วเปิดอ่าน

‘ช่างกล้านะ นีรภานี่เธอคงจะ แอบเขียนจดหมายรักแต่ก็ไม่กล้าให้เขาล่ะสินะ ยัยปลั๊กสามตาเอ๊ย!’ จันจิมายิ้มเย้ย แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่ออ่านข้อความภายใน

 

/ ถึงนีรภา

พี่เป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนเดียวกับน้อง น้องรู้ตัวไหม ว่าน้องเป็นกำลังใจให้พี่ ถึงน้องจะไม่สวยในสายตาของคนอื่น แต่ก็มีเสน่ห์มาก พี่ชอบมองน้องเวลาที่อ่านหนังสือ วาเลนไทน์ปีนี้จะเป็นปีสุดท้ายที่พี่จะได้อยู่ที่นี่ ขอโทษนะ ที่พี่ไม่กล้าหาญพอ จากรุ่นพี่/

 

‘อะไรกัน ยัยนีรภามีคนจีบด้วยเหรอ ไม่สิ มันจะต้องเป็นของไอ้พวกหลังห้องแน่ๆ’ จันจิมายิ้มนำจดหมายปิดผนึกตามเดิม แล้วเอาไปให้เพื่อนสนิท

 

“เธอ ฉันเห็นไอ้นี่อยู่ใต้ลิ้นชัก”

นีรภาแสดงสีหน้าประหลาดใจก่อนที่จะอ่านข้อความในจดหมายอย่างไม่เชื่อ

“เธอแกล้งอำฉันใช่เปล่า”

“บ้าเหรอ ลายมือฉันไม่สวยขนาดนี้สักหน่อย”

“เหรอ งั้นโทษนะ คงมีใครเล่นตลกแหละ” นีรภานำจดหมายใส่เข้าไปในสมุด

สาวท้วมยิ้มมั่นใจว่านีรภาต้องโดนล้อเรื่องจดหมายแน่ๆ แต่ผิดคาดไม่มีใครภายในห้องพูดถึงจดหมายจนจันจิมาอดทนไม่ไหวจึงหันไปหาเรื่องพวกหลังห้องแทน

 

ช่วงพักกลางวัน

“ซ้ายขวาซ้าย ซ้ายขวาซ้าย”

“ความรักมันเข้าตา แต่ถ้าอยากหาคนเข้าใจมาหาพี่นะน้อง”

“เฮ้ย! กอลิล่ามา” ในระหว่างทรงธรรมกับเพื่อนอีกสามคนยืนแซวสาวจันจิมาก็เดินเข้ามาด้วยความโมโห

“พวกแกคิดจะทำอะไรเพื่อนฉัน”

“หมายความว่ายังไง พวกข้าไปทำอะไรให้” ทรงธรรมขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ก็เรื่องจดหมายไง ฉันรู้นะว่าพวกแกเป็นคนส่ง เล่นแบบนี้แรงเกินไปแล้วนะ”

“จดหมายอะไร พวกเอ็งส่งจดหมายให้ปลั๊กสามตาเหรอ” ทรงธรรมถามในขณะที่กลุ่มผู้ตอบทำหน้าเหลอหลา

“คงจะมีเรื่องเข้าใจผิด พวกเราไม่คิดที่จะส่งจดหมายให้ปลั๊กสามตาหรอก ว่าแต่ มีคนส่งจดหมายขู่ให้ปลั๊กสามตาเหรอ” ชายร่างผอมผิวดำในกลุ่มพูด

“ไม่ใช่พวกแกก็แล้วไป” สาวท้วมเชิดหน้าแล้วเดินออกไป ไม่ใช่พวกหลังห้อง แล้วใครกันล่ะ หรือว่ามันเป็นความจริง

‘ถ้านีรภายังมีคนจีบ แล้วเราล่ะ ทำไมจะเป็นไปไม่ได้’ จันจิมายิ้ม

 

ระหว่างเดินกลับบ้าน นีรภามองเพื่อนที่กำลังยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียม

“วันนี้เธอดูมีความสุขนะ มีอะไรดีๆ หรือเปล่า ทำอย่างกับคนมีความรัก”

“ฉันจะมีได้ยังไง มีแต่เธอแหละที่มี ฉันล่ะอิจฉามาก”

“เหรอ พวกทรงธรรมอาจจะแกล้งก็ได้”

“ไม่หรอก ฉันไปถามมันแล้ว ดูมันก็ไม่มีพิรุธอะไรนะ ถ้าอย่างเธอมีคนจีบ ฉันก็คงจะมีโอกาสสินะ”

“นี่ก็มอสามแล้วนะ เธอเลิกคิดเรื่องนี้แล้วหันมาสนใจเรียนดีกว่า เธอคิดหรือยังว่าจะเรียนสายอาชีพหรือว่าสายสามัญ”

“ไม่รู้สิ คิดว่าต่อสายสามัญ” จันจิมาเกาคางตัวเอง

“แล้วสาขาอะไร”

“คณิต วิทยาศาสตร์”

“แน่ใจนะว่าที่เลือกสาขานี้เพราะอยากเรียน หรือว่าเพราะคิดไม่ออก”

“เออ ฉันคิดไม่ออก ก็เห็นว่าสายสามัญสาขานี้มันหางานได้ง่าย แถมวันไหนอยากเรียนสายศิลป์เราก็ยังต่อได้”

“เธอคิดตอนนี้เลยไม่ดีกว่าเหรอจันจิมา คณิตเธอก็ไม่ไหวไม่ใช่เหรอ วิทยาศาสตร์นี่ก็อีกเกือบติดศูนย์มาหลายรอบแล้ว”

“เออน่า แล้วเธอล่ะ จะเรียนสายอะไร” จันจิมายกมือปัดทำท่าทางรำคาญ

“ฉันลองคิดดู เป็นครูก็ดีเหมือนกันนะ น่าสนุกดี คิดว่าจะเรียนสายเดียวกับเธอแหละ”

“สุดท้ายก็เรียนสายเดียวกัน อย่าลืมให้ลอกข้อสอบด้วยนะ” จันจิมาหยุดที่หน้าบ้านก่อนที่จะลาเพื่อนแล้วเดินเข้าไปในด้านใน

 

เวลาผ่านไปจนกระทั่งนีรภาเข้ามหาวิทยาลัย เธอเรียนคณะครุศาสตร์ ส่วนจันจิมาเลือกเรียนเรียนต่อสายอาชีพการโรงแรม ในวิทยาลัยของรัฐ แต่เธอทั้งคู่ก็ยังสนิทสนมติดต่อกันอยู่เสมอ

จนกระทั่งจันจิมาเข้าไปฝึกงานที่โรงแรมแห่งหนึ่ง การศึกษานอกสถานที่ทำให้เธอได้เปิดโลกกว้าง

 

บนสวนหย่อมต้นไม้ถูกตัดแต่งให้เป็นทรงกลมและรูปร่างสัตว์ ดอกไม้บานสะพรั่ง ดอกทานตะวันหลายต้นยื่นหน้ารับแสงอาทิตย์ นักท่องเที่ยวบางส่วนยืนถ่ายรูปอย่างสนุกสนาน

จันจิมาในชุดนักศึกษาเดินเข้าอาคารสูงด้วยความรู้สึกประหม่า

ผู้หญิงสองคนในชุดไทยแขนยาวสีชมพูพาดสไบเฉียงสีม่วง เธอเกล้าผมให้สูงประดับด้วยดอกกล้วยไม้สีเดียวกับสไบ ยืนพนมมือไหวเช่นเดียวกับจันจิมา

“ใช่น้องที่มาฝึกงานใช่ไหมคะ เดี๋ยวรอสักครู่นะคะ” พูดจบเธอก็หันไปสนทนาลูกค้าที่ตามหลังจันจิมา ส่วนอีกคนก็ยกหูโทรศัพท์

“พี่กฤต น้องฝึกงานมาแล้วค่ะ … ค่ะ” พูดจบเธอก็ฟังปลายสายชั่วครู่แล้วค่อยขานรับก่อนที่จะวางมันลง

“น้อง ตามพี่มาค่ะ” สาวประชาสัมพันธ์เดินนำจันจิมาก่อนที่จะหยุดยังห้องหนึ่งซึ่งกั้นด้วยประตูกระจก

เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไปก็พบโต๊ะยาว เก้าอี้หลายตัว กับเครื่องทำน้ำร้อน ตู้เย็นตั้งอยู่มุมห้อง

กระดานไวท์บอร์ดเขียนแผนผังคล้ายแผนผังห้อง ใส่สัญญาลักษณ์ของวงจรไฟฟ้า คาดว่าห้องนี้คือห้องพักของแผนกช่าง

มีคนสองคนกำลังคุยกันด้วยท่าทางจริงจัง พวกเขาหยุดบทสนทนาทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู

“พี่กฤตน้องมาแล้ว” พนักงานประชาสัมพันธ์คุยกับ ผู้ชายผิวขาวแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสะอาด

“นี่พี่กฤตเป็นผู้จัดการทั่วไป ส่วนนี่พี่คนนี้ชื่อช่างแมน”

“สวัสดีค่ะ” จันจิมายกมือไหว้เมื่อเงยหน้าจึงเห็นผู้ชายผิวขาวใบหน้าค่อนไปทางเชื้อสายจีน ริมฝีปากบางสีชมพูกำลังยิ้มให้เธอ

“ส่วนนี่น้องจันจิมา นักศึกษาฝึกงานของเราค่ะ”

“ขอบคุณมากนะ” กฤตชัยพูด สาวประชาสัมพันธ์ยิ้มรับก่อนที่จะเดินออกไป

“เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ” กฤตชัยพูดกับแมนก่อนที่จะเดินออกจากห้องพร้อมจันจิมา

“พี่ได้ดูเอกสารฝึกงานแล้วนะเดี๋ยวพี่จะให้น้องดูแลเรื่องงานบ้านก่อนแล้วค่อยศึกษาเกี่ยวกับงานบริการ” กฤตชัยพูดพร้อมกับเดินนำ จันจิมามองภาพด้านหลังของเขาด้วยความหลงใหลน้ำลายแทบหก

‘ถ้าได้มาเป็นผู้นะ จะนอนกอดทุกคืนแบบไม่ให้พักเลย’ จันจิมาคิด ความหื่นเริ่มก่อตัว

“น้องจันจิมาครับ น้องครับ น้องจันจิมาครับ” กฤตชัยหยุดเดินเรียนจันจิมาที่กำลังมองเขาด้วยอาการเหม่อเลย เมื่อเขาเรียกเธออีกครั้งจึงมีสติ

“เอ่อค่ะ”

“นี่คุณยิ้มรื่น พี่เลี้ยงของน้องในช่วงแรกก่อน” กฤตผายมือไปยังหญิงวัยสี่สิบ แต่งกายด้วยยูนิฟอร์มสีชมพูซึ่งโดยภาพรวมก็พอดูออกว่าเธอคือแม่บ้าน

“สวัสดีค่ะ”

“คุณยิ้มฝากด้วยนะครับ”

“ค่ะ”

จันจิมามองแผ่นหลังของกฤตชัยด้วยท่าทางเคลิบเคล้ม

 

สาวท้วมตั้งใจฝึกงานเพราะมีแรงใจที่ดี กฤตชัยไม่เคยทำท่าทางรังเกียจเธอเลยสักนิด ถามยังซื้อของมาฝากอีก แม้ว่าเขาจะนำของกินให้เหมือนทุกคนก็ตาม แต่มันก็ทำให้จันจิมามีความหวังขึ้นมา

จนกระทั่งจันจิมาได้ยินสองแม่บ้านยืนคุยกันอยู่อย่างสนุกสนาน

“นี่เธอ รู้เรื่องเด็กฝึกงานที่มาใหม่หรือเปล่า” แม่บ้านพูดในขณะจัดวางผ้าปูที่นอน ผ้านวม และของใช้จำเป็นลงในรถเข็น

“อ๋อ เด็กฝึกงานที่หน้าเหมือนลิงเหรอ” ผู้หญิงอีกคนที่กำลังถูพื้นพูด

“เดี๋ยวนี้หุ่นดีขึ้นแล้วนะ”

“อืมม์ ก็ดูดีขึ้นนะ แต่ถ้าให้ไปเป็นเด็กเสิร์ฟในห้องอาหารแขกจะกินข้าวลงไหม”

“ว่าไปนั่น” พูดจบทั้งสองก็หัวเราะ

จันจิมารู้สึกแย่เมื่อได้ยิน เธอถอยหลังหมุนตัวแล้วเดินออกไปจนถึงบันได  เธอชนกับกฤตชัยจนเขาเกือบเซ

“ขอโทษค่ะ พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” จันจิมายกมือไหว้

“ไม่เป็นไร ว่าแต่น้องเถอะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” กฤตชัยถามเมื่อเห็นหน้าเศร้าของเด็กตรงหน้า

จันจิมานิ่งไม่ตอบ

“ไม่ต้องคิดมาก พี่ไม่เล่าให้ใครฟังแน่นอน”

“คือจันจิมารู้สึกกังวลกับหน้าตาของตัวเอง กลัวว่าจะกระทบกับการทำงาน”

“หมายถึงยังไง” กฤตชัยถามซ้ำ

“ก็ถ้าจันจิมาช่วยงานในห้องอาหารแล้วลูกค้าจะกินข้าวไม่ลง”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อย่าคิดมากสิ รูปร่างภายนอกมันเปลี่ยนกันได้ ขอให้ดูแลตัวเองให้ดูดี สะอาด บุคลิคภายนอกก็สำคัญ ยังมีอีกหลายอย่างที่สำคัญกว่าความสวย” กฤตชัยตบบ่าของจันจิมาก่อนที่จะยกกำปั้นเป็นนัยให้สู้แล้วเดินออกไป

ร่างอวบมองตามกฤตชัยด้วยความหลงใหล

 

เช้าวันรุ่งขึ้นกฤตชัยก็พบดอกกุหลาบสีขาวบนโต๊ะของเขา และในทุกๆ วัน โดยที่เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนให้

 

จนกระทั่งวันหนึ่งแฟนของกฤตชัยมาหาที่ทำงาน ทั้งคู่ดูสนิทกันมากทำให้เธอเห็นถึงข้อเปรียบเทียบ ผู้หญิงคนนั้นทั้งขาวทั้งหุ่นดีตาคมผมยาวจมูกโด่งริมฝีปากบาง ทำให้เธอได้รู้ว่า ยังไงผู้ชายก็ต้องชอบผู้หญิงสวย

 

ภายในห้องนอน จันจิมานอนพลิกไปพลิกมาครุ่นคิด

‘จะมีทางที่ฉันจะสวยได้ไหมนะ’ จันจิมาลุกขึ้นมาหยิบเงินจำนวนหนึ่งลงไปยังร้านอินเตอร์เน็ตที่อยู่บริเวณใกล้บ้าน เมื่อมาถึงร้านเธอจึงเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ แล้วเข้ากูเกิลเพื่อกดค้นหาท่ามกลางเสียงดังของเด็กเล่นเกมส์

“ให้ตายเถอะ มีแต่โฆษณาขายครีมทั้งนั้น ไหนจะกิน จะฉีด จะรู้ได้ยังไงว่าไม่ผลข้างเคียงล่ะ” ร่างท้วมสบถ เธอกดตัวอักษรเชื่อมโยงไปเรื่อยๆ อย่างอารมณ์เสีย แต่จู่ๆ ก็มีหน้าต่างป๊อปอัพขึ้นมา จันจิมาเกือบจะคลิกปิดทันทีเหมือนทุกครั้งเพราะมันคล้ายโฆษณาดาษดื่น

“หน้ากากวิเศษ เพียงแค่คลิก คุณจะพบประสบการณ์ใหม่” สาวอ้วนอ่านข้อความ

‘พวกโฆษณาพวกนี้ก็เว่อร์เกิน’ เธอไม่คิดว่าเป็นความจริง จึงกดปิดทันที แต่แล้วเธอก็ไม่สามารถปิดหน้าต่างนั้นได้ มันเกิดขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำอีก จนเธอถอดใจกดเข้าไปดูเผื่อมันจะปิดหน้าต่างนั้นได้

หน้ากากวิเศษ

นิยายประเภท วรรณกรรมเยาวชน

เรื่อง หน้ากากวิเศษ

จันจิมาหน้าลิง ได้นึกสนุกค้นหาหน้ากากวิเศษในกูเกิล และตัดสินใจซื้อด้วยเงินค่าขนมที่มี ทำให้ชีวิตของเธอต้องเปลี่ยนแปลงตลอดกาล

จันจิมาหน้าลิง
ที่มาของรูป https://news.mthai.com/world-news/450719.html

“กอลิล่ามา หนีเร็ว!”

“ไอ้ทรงธรรม ไอ้พวกเวร” สาวท้วมผิวดำในชุดนักเรียนคอซองแผดเสียงยกกระเป๋าวิ่งกวดไล่เพื่อนผู้ชายร่วมห้องอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอชื่อ ‘จันจิมา’ นอกจากเป็นผู้มีรูปร่างและสีผิวรับกับฉายาแล้วยังมีดวงตาลึกดั้งหักแบนราบโผล่ออกมาเพียงแค่รูจมูกบานหนึ่งคู่ ริมฝีปากกว้างยิ่งรับกับใบหน้าให้คล้ายต้นฉบับมากขึ้น

ในเวลาเช้ากลุ่มเพื่อนชายมักจะสร้างความตื่นเต้นด้วยการล้อปมของคนอื่น ทำให้ได้ออกกำลังกายทุกเช้า

“แน่จริงก็อย่าหนีสิวะ” ร่างอ้วนยืนหอบ ปล่อยให้พวกผู้ชายวิ่งหัวเราะชอบใจ

คิดว่ากลับมาเขียนแนวที่ตัวเองถนัดดีกว่า :-)

เรื่องนี้คิดว่าจะทำแนวนี้ไม่มีอิโมติค่อน ยังไงก็ลองอ่านกันดูนะ เผื่อชอบ :mrgreen:

ถ้าช่วยสับนิยายจะขอบพระคุุณอย่างสูง จะได้พัฒนางานและเป็นกำลังใจในการผลิตผลงานให้ดียิ่งขึ้น ขอบคุณค่ะ

แนะนำตัวละคร

บทที่ 1 จันจิมาหน้าลิง

บทที่ 2 หน้ากากวิเศษ

อ่านนิยาย อ่านนิยายฟรี อ่านนิยายออนไลน์ ขาย eBook