บทที่2 เพื่อนร่วมห้องที่น่ารำคาญ

นิยายเรื่องนี้ขายแล้วนะคะ ช่วยอุดหนุนด้วยนะพลีส

บทที่ 2
เพื่อนร่วมห้องที่น่ารำคาญ

hitman-reborn-

 

รถคันงามสีขาวแล่นบนถนนก่อนที่จะจอดเทียบฟุตบาท

“จอดตรงนี้เลยครับ” นาวาพูด

“แต่ทางมันไกลมากเลยนะครับคุณหนู” คนขับรถซึ่งมีอายุมากแล้วดูได้จากสีผมกับรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า เขาหันมาพูดกับผู้สั่งที่นั่งอยู่เบาะหลัง

“ผมไม่อยากให้ผิดสังเกต” นาวาพูดพลางมองชายที่อยู่ข้างๆ ในชุดสูทขาวดำ

“ให้ผมตามไปด้วยดีกว่านะครับ จะได้ช่วยถือของด้วย” ชายชุดสูทลงจากรถเพื่อให้นาวาลงมา เป็นเวลาเดียวกันกับบอดี้การ์ดอีกคนกำลังขนของลงจากกระโปรงท้ายรถ

“ยังไงผมอยากจะให้คุณดูคิดดีๆ อีกที นะครับ” ชายชุดขาวดำอีกคนพูด

“ผมเกิดมาเพราะต้องการทำมันให้ลุล่วง จะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้อีกต่อไปไม่ได้”

นาวาพูดจบก็หันไปบอกคุณลุงคนขับรถ “ผมฝากลุงกับธีรเดชดูแลบริษัทด้วยนะครับ ถ้ามีปัญหาอะไรที่ต้องตัดสินใจให้เมล์หาผม แต่ถ้าเป็นเรื่องเร่งด่วนให้รีบโทรหาผมทันทีนะครับ”

“ได้ครับ คุณหนู” ลุงขับรถรับปาก

พวกเขามองนาวาซึ่งเดินลากกระเป๋าออกไปอย่างช้าๆ

“คุณจะไหวไหมนะ ชักเป็นห่วงแล้วสิ”

 

เวลาผ่านไป ~

“หนักเป็นบ้า ให้ตายสิ ร่างกายเราอ่อนแออย่างนี้จะหอบของไหวได้ยังไง” นาวาหอบของพะรุงพะรัง ทันใดนั้นเองนาวาก็ได้ยินเสียงใสๆ ของใครคนหนึ่งดังขึ้น

“เอ่อ ให้ปลายช่วยไหมคะ” ผู้หญิงในชุดนักศึกษาพอดีตัว ปอยผมของเธอหยิกและมีสีดำ ดวงตา คิว จมูก และปาก รับกับใบหน้า ผิวของเธอขาวอมชมพูอย่างไร้ที่ติ

“คุณๆ คุณเป็นอะไรไปคะ” เธอเอามือจับแขนนาวาเมื่อเห็นผู้ฟังทำท่าจะล้ม ดวงตาเขาเป็นสีแดงคล้ายกับคนเป็นไข้ เขาส่ายหัวอย่างมึนๆ ที่จริงเขาเคยเจอปลายฟ้าแล้ว เขาหลงรักเธอจากรูปถ่ายตั้งแต่แรกเห็น ไม่น่าเชื่อว่าตัวจริงจะน่ารักและใจดีขนาดนี้

“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่เวียนหัวนิดหน่อย”

“เลือดกำเดาคุณไหลน่ะ!” เธอหยิบกระดาษชำระมาเช็ดเลือดบนปลายจมูกนาวา ยิ่งเธอเช็ด เลือดกำเดาก็ยิ่งไหล

“ไม่เป็นไร ผมเช็ดเองดีกว่า สงสัยความดันจะขึ้น” นาวารีบดึงกระดาษชำระออกจากมือเธอทันที

“ท่าทางคุณจะไม่ไหวแล้ว นั่งพักก่อนดีกว่าค่ะ” ปลายฟ้าประคองนาวาพานั่งข้างริมฟุตบาท

“ขอบคุณครับ ชีวิตผมนี่ต้องให้ผู้หญิงช่วย น่าขายหน้าจริงๆ เลย”

“ไม่หรอกค่ะ ปลายว่าพวกอันธพาลต่างหาก ที่ทำตัวน่าขายหน้า ฉันชื่อปลายฟ้า ยินดีที่รู้จักค่ะ”

“คุณไม่น่าชื่อ ปลายฟ้า เลยนะครับ”

“ทำไมล่ะ?”

“คุณน่าจะชื่อ นางฟ้า น่าจะเหมาะสมมากกว่า” นาวาพูดอย่างจริงจัง

“ฮิฮิ คุณนี่ อารมณ์ขันจัง”

“ผมพูดจริงนะครับ”

“ปลายเชื่อก็ได้ แล้วคุณล่ะชื่ออะไร”

“ผมชื่อ นาวา หรือเรียกผมว่า น้ำก็ได้ครับ”

“ค่ะ คุณน้ำ” ปลายฟ้ายิ้ม

“คุณปลายฟ้ามาทำอะไรแถวนี้ล่ะครับ”

“ปลายรอเพื่อนน่ะ”

“เหรอครับ เอาล่ะ ตอนนี้ผมพอจะมีแรงแล้ว” พูดจบ นาวาก็รีบลุกขึ้นแล้วหอบของ ส่วนปลายฟ้าช่วยยกบ้างเท่าที่จะช่วยได้ หอพักนี้ก็ไม่ได้เคร่งครัดอะไรนัก ผู้หญิงสามารถเข้ามาได้แต่ห้ามเข้าไปข้างใน ให้รออยู่หน้าห้อง และให้เข้าได้เฉพาะช่วงเวลากลางวันเท่านั้น

 

เบส ~

“สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ในห้องหรือเปล่าคะ”

“ใครวะ มากวนคนกำลังนอนกลางวัน” ผมลุกขึ้นเกาตัวแกรกๆ หรือว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่เจอกันเมื่อเช้านี้ มาเร็วดีจัง

“– -++” ผมเผลอทำหน้าเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะเปิดประตู แต่ผมต้องชะงัก เมื่อมองลอดประตูออกไป ภาพสาวสวยที่อยู่ตรงหน้ามันทำให้ผมพูดติดอ่าง

“ปะ ปะ ปลายฟ้า…” อยู่ดีๆ ลิ้นผมมันก็แข็ง ชาจนบังคับไม่ได้ มือที่กำลังจับลูกบิดถึงกับเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งเกล็ดหิมะ ใครจะรู้ว่า ผู้หญิงที่ผมแอบมองอยู่ตลอดสามปีที่ผ่านมาจะปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าผม ผู้หญิงที่งาม ผิวงาม ฟันงาม ผมของเธอสยาย พลิ้วไหวนุ่มสลวย ถึงผมจะไม่ได้จับมัน แต่ผมก็รู้สึกได้ด้วยสายตา แผ่ซ่านให้หัวใจมันเต้นตึกตัก

“ค่ะ คุณรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอคะ” เธอพูด ทำให้ผมตื่นจากภวังค์

“^ ^++ ไม่มีใคร ไม่รู้จักปลายฟ้าดาวมหาลัยหรอกครับ” ผมทำหน้าหล่อที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมก็ยังหน้าตาดี แบบไม่จำเป็นต้องพยายามแล้วก็ตาม

“ไม่มีใครไม่รู้จัก เบสจอมโดดเรียน แฟนของคุณแพรวาหรอกค่ะ” เธอแกล้งเหน็บแนมด้วยท่าทางสุภาพ ปากร้ายไม่ใช่เล่นเลยนะ แต่ผมไม่ถือสาหรอก กุหลาบสวยย่อมมีหนามเป็นเรื่องธรรมดา สำหรับคนสวยอย่างปลายฟ้าถ้าได้เธอมาครองล่ะก็ ผมยอม…ยอมทุกอย่าง

“คือ ผมกับแพร ไม่ได้…” ผมตีหน้าปฏิเสธแต่ก็พูดไม่ออกเพราะว่ามันก็มีส่วนที่เป็นความจริงอยู่บ้าง ปกติผมไม่ใช่คนแบบนี้เลยนะ ต่อให้เจอผู้หญิงไล่ต้อนจนมุม ผมก็ลื่นไหลไปได้เสมอ แต่เมื่อพอเจอเธอเข้ามาใกล้ๆ ปากก็แข็งพูดไม่ออกทันที

ตรู๊ด! ตรู๊ด!

เสียงเรียกเข้าดัง ปลายฟ้ามองชื่อที่ปรากฏบนโทรศัพท์ ก่อนที่จะหันมาพูดกับผู้ชายที่เธอพามาด้วย ผู้ชาย? ผมก็เพิ่งสังเกตว่าปลายฟ้าพาผู้ชายมาด้วย แถมไอ้หมอนี่ก็หน้าตาหวานชะมัด รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตามันเลยแฮะ

“เพื่อนปลายโทรมาพอดีเลย ฉันไปก่อนนะ ลาก่อนนะคะ คุณน้ำ” เธอจากลาก่อนที่จะรับโทรศัพท์แล้วเดินจากไป ปล่อยให้ผมอยู่กับหมอนี่เพียงลำพัง

“=_=” ไม่อยากอยู่กับมันเลยแฮะ

“=_=;;”

ผมมองมันด้วยสีหน้าเฉยเมย ก่อนที่จะนอนอ่านหนังสืออย่างสบายใจเฉิบ ดูเหมือนว่ามันจะรู้ว่าผมไม่ชอบขี้หน้า มันยังคงยืนเหงื่อตกอยู่หน้าห้องเหมือนเดิม แกล้งหมอนี่มันสนุกจังเลยแฮะ ดูมันดิ เหงื่อแตกพลั่กเลย

ผมแอบเหลือบมองมัน แต่ก็พยายามไม่มองนาน เพราะกลัวว่าจะหลุดขำ

“เข้ามาดิ ยืนบื้ออยู่ได้”

ผมพูดทั้งๆ ที่ สายตายังไม่ละจากหนังสือที่อยู่ในมือ เมื่อเห็นมันเอาตัวมาอยู่ข้างๆ ผมจึงหันหลังให้มัน

“^ ^;; ผมชื่อนาวา หรือจะเรียกว่า ‘น้ำ’ ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

ผมหันมามองมันนิดหน่อยก่อนที่จะหันกลับไป มันยิ้มแห้งด้วยแฮะ คงจะลำบากใจล่ะสิที่ต้องมาอยู่กับผม ที่ยิ้มน่ะ ก็แค่แกล้งทำ

“เออ” ผมตอบสั้นๆ แบบไม่เต็มใจ

“….”

หลังจากนั้นบทสนทนาเงียบไปสักสองสามนาที แต่สำหรับผมรู้สึกว่ามันยาวนานมาก ไอ้นี่มันไม่คิดจะไปไหนเลยหรือไง เอาแต่นั่งจ้องอยู่ได้

“ห้องน้ำที่นี่เป็นห้องน้ำรวม อยู่ชั้นสามและชั้นสอง มีป้ายบอกตลอดทาง” ผมเห็นมันไม่ตอบกลับมาจึงหันหน้ามองมันโดยไม่ได้ตั้งใจ

“O[]O!!”

“=_=” ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น

“….”

และแล้วก็เข้าสู่โหมดเงียบอีกครั้ง และมันก็ยังคงมองผมอยู่เช่นเดิม หรือว่ามันอยากจะอ่านหนังสือเล่มนี้หว่า ไม่เห็นจะไปไหนซะที

“=O= นี่นาย…”

“หือ…”

มันตอบโดยที่ผมก็ไม่รู้ว่ามันแสดงสีหน้ายังไงบ้าง เพราะผมกำลังหันหลังให้มันอยู่

“หนังสือเอาไปอ่านก็ได้นะ ผมมีหลายเล่ม” ผมโยนหนังสือวาบหวิวข้ามหลังตัวเองไป โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าสิ่งนั้นจะถูกหน้ามัน ถูกตา หรือมันจะเสียโฉมหรือไม่ แต่พอหันกลับไปมองอีกทีเจ้านั่นก็เป็นลมแน่นิ่งไปซะแล้ว

“@.,@”

“เฮ้ย! ตายหรือเปล่าวะ!” ผมทะลึ่งตัวลุกขึ้น มองนาวาที่กำลังนอนแผ่หลาโดยมีหนังสืออย่างว่ากางอยู่บนหน้า

“(O_O!!) (O_O;;) (;;O_O)” เอาไงดีวะ

ผมเลิ่กลั่กเหมือนคนทำความผิดอันไม่น่าให้อภัย พร้อมกับเอาหนังสือออกมาจากหน้ามัน  ใช้มือสั่นๆ อังปลายจมูกที่มีเลือดกำเดาไหลเปียกโชก

โล่งอก…โชคดีที่มันยังหายใจอยู่ อย่างน้อยผมก็ไม่ใช่ฆาตกร

 

โรงพยาบาล ~

หลังจากที่ผมกับเพื่อนๆ พานาวาส่งโรงพยาบาลด้วยรถแท็กซี่ คิดแล้วเสียดายเงินจริงๆ สู้เอาเงินไปให้สาวๆ จะมีประโยชน์กว่าให้มันเสียอีก “=_=^^”

ผมและเพื่อนๆ นั่งรอนาวาอยู่หน้าห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน พวกนี้ทำเกินไปหรือเปล่า อาการแค่นี้ถึงกับพาเข้าห้องไอซียูเชียว

“-O- เรื่องนี้มึงต้องรับผิดชอบ” แชมป์พูดขึ้น

“อะไร กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย มันก็เป็นลมไปซะแล้ว” พูดได้รักษาน้ำใจมากเลยนะเพื่อน ได้ยินอย่างนี้แล้วสบายใจมาก

“^ ^;; เอาน่าๆ” คิมไกล่เกลี่ย ก่อนที่เรื่องจะบานปลายออกไปก็ได้ยินเสียงพยาบาลเรียกให้เข้าไปซะก่อน ผมกับแชมป์มองหน้ากันอย่างไม่สบอารมณ์และเข้าไปด้านในพร้อมๆ กับคิม

ผมเข้าไปก็ยังเห็นนาวานอนแน่นิ่งอยู่ มันเป็นมากจริงๆ ด้วยแฮะ

“(_ _||)” รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้สิ

“จากประวัติและการตรวจเบื้องต้นนะครับ คนไข้รู้สึกตื่นเต้นจนความดันขึ้น และอากาศในห้องมีสภาพเป็นฝุ่นอับชื้น ทำให้คนไข้มีน้ำมูกไหลเป็นสีใส คิดว่าจะมีอาการไข้ที่เกิดจากไวรัสเข้าแทรก โชคดีที่พามาทันนะครับ เพราะอาจจะทำให้หัวใจวาย ถึงตายได้” หมอพูดเสียงเรียบเหมือนกับอ่านสคริปต์

“แค่เอาหนังสือวาบหวิวให้ดู ถึงกับป่วยขนาดนี้เลยเหรอ” ไม่น่าเชื่อ โลกใบนี้ยังมีคนอ่อนแอ ไม่เอาไหน อย่างหมอนี่ด้วย

“– -++ กูว่าแล้ว เป็นความผิดของแกจริงๆ ด้วย กลับไปต้องไปทำความสะอาดห้อง ไม่ต้องไปเที่ยวไหน รู้ไหม” แชมป์ตอบย้ำ แฝงหน้าตาเจ้าเล่ห์ เหมือนกับว่าชัยชนะเป็นของมัน ดูมันทำ

“– -^ เออๆ ยอมรับก็ได้ ไปช่วยกูด้วยละกัน เผื่อมันหายป่วยจะได้เข้าหอพักเลย” ผมคิดเรื่องนาวาจนเกือบลืมเรื่องสาวผมเปียไปเลย สงสัยป่านนี้คงจะกลับบ้านไปแล้ว โดนเด็กแกล้งเสียรู้จริงๆ เรา

 

ระหว่างที่พวกเบสกำลังเข้าไปในลิฟต์ สาวผมเปียก็เดินออกมาจากลิฟต์พอดี แต่เป็นลิฟต์คนละตัว ทำให้พวกเขาไม่ได้พบกัน

“ห้องนี้นี่เอง” สาวในชุดนักเรียนกระโปรงตารางสีน้ำเงิน เดินมองตัวอักษรที่เขียนชื่อนาวาอยู่หน้าประตู ก่อนที่จะผลักมันเข้าไปด้านใน

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ~

ผมตื่นจากการนอนหลับสนิทอันยาวนานที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยมีมา เพราะอะไรนะเหรอ ก็เพราะเมื่อวานผมต้องทำความสะอาดห้องทุกรูขุมขน ส่วนไอ้เพื่อนแสบสองตัวนั่นหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ ไม่มาช่วยกันเลย “– -^^”

ผมลุกขึ้นทำธุระในห้องน้ำจนเสร็จสรรพ เก็บหนังสือที่เรียงรายกลาดเกลื่อนอยู่บนพื้น กระทุ้งให้มันเข้าที่เข้าทาง และวางมันไว้บนหัวนอน

ผมมองของที่นาวาขนมาเมื่อวาน มันถูกวางกองรวมกันอยู่ริมผนังห้อง

“=_,=++” อยากรู้จังว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

ผมรี่เข้าไปสำรวจสิ่งของภายในกระเป๋าทันทีด้วยสัญชาตญาณ ต้องสำรวจไว้ก่อน ถ้ามียาบ้าจะได้แจ้งจับซะเลย ผมแค่แกล้งคิดเข้าข้างตัวเองไปอย่างนั้นแหละ แต่ใจจริงแล้ว อยากแกล้งเจ้านั่นต่างหาก

ผมหยิบประเป๋าที่คาดว่าเป็นกระเป๋าเสื้อผ้า แล้วรูดซิป เผยชิ้นผ้าด้านในที่พับอย่างเรียบร้อย เหมือนกับว่าผ่านการรีดและถนอมอย่างดี ก่อนที่จะคว่ำและเทมันออกมา โดยไม่สนใจว่าเจ้าของจะต่อว่าหรือไม่

เสื้อผ้าและของใช้ที่เคยอยู่ในกระเป๋าบัดนี้ได้กระจายอยู่เต็มพื้น มีแต่เสื้อตัวใหญ่ๆ กางเกงขาสั้นไว้สำหรับใส่อยู่บ้านไม่กี่ชิ้น ถุงย่ามขนาดเล็กสีดำ นอกจากนั้นที่เหลือคือยารักษาโรคล้วนๆ  มีตั้งแต่ยาทาแผล ยันไปถึงยาแก้โรคหัวใจ

“=_=” ถ้ามันขนตู้ยาสามัญประจำบ้านมาได้ป่านนี้มันคงพกมาด้วยแน่ๆ

ผมวางยาต่างๆ ไว้ ข้างๆ ก่อนที่จะหาเป้าหมายใหม่ นั่นก็คือถุงสีดำคล้ายกับย่ามลูกเสือ ชิ้นนี้น่าสนใจ ดูท่าทางลึกลับแฮะ ผมเปิดปากถุงผ้าซึ่งมันเป็นเชือกที่สามารถรูดได้ ทันทีที่มันถูกเปิดออก ผมเห็น

“O_O!!” หือ! ชุดชั้นในผู้หญิง

ค้นหาของข้างในก็ไม่มีอะไรนอกจากอันเดอร์แวร์

ทำไมมันต้องพกชุดชั้นในมาด้วยฟะ =_=?

จะว่ามันเป็นเสือผู้หญิงก็ไม่ใช่ เพราะแค่เห็นหนังสืออย่างว่า ถึงกับหงายหลัง เลือดกำเดาไหล หรือว่ามันเป็นกะเทย “OoO!!”

แต่เอ….ความเห็นอันหลังนี่ยิ่งไม่ใช่ เพราะว่าถ้าเป็นชายรักชายแล้วทำไมถึงมีปฏิกิริยากับหนังสือสำหรับผู้ชายด้วย ไอ้นี่…สงสัยจะเป็นคนแปลก

ผมเก็บความข้องใจ และรื้อค้นจุดมุ่งหมายอื่นต่อไป ซึ่งกระเป๋าใบอื่นก็ไม่ค่อยมีอะไรเป็นพิเศษ  ส่วนมากจะเป็นอุปกรณ์การเรียน

“=_=” ไม่มีอะไรที่เป็นของน่าสงสัยเลยแฮะ นอกจากอันเดอร์แวร์

“= =++” เอ…คิดเรื่องสนุกๆ ออกแล้ว เราเอาไอ้ถุงลูกเสือนี่ไปซ่อนดีกว่า อยากจะรู้ว่ามันจะทำหน้ายังไง

 

“>O< บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าคุณเอาของสำคัญของผมไว้ที่ไหน!”

เพียะ!

“TxT อู้… !”

ชายร่างเล็กหน้าหวานสวมเสื้อกล้ามกางเกงสีดำรัดรูป พร้อมกับถุงมือหนังสีเดียวกับชุด ภายในมือของเขามีแส้ยาวเกือบหนึ่งเมตรสามศอกอยู่ในนั้น มันพลิ้วสะบัดตามแรง

ปลายแส้กระทบผิวหนังของผมดังลั่นไปทั่วห้อง บาดแผลบนหลังและเนื้อตัวนับร้อย มีลักษณะเป็นเส้น พาดกันไปพาดกันมาไม่มีรูปแบบชัดเจน ผมได้แต่ร้อง แต่เสียงที่ออกมามีแค่ อู้ อี้  เพราะเทปกาวที่ติดอยู่ตรงปากมันทำให้ ผมปริปากไม่ได้ ฮือ…TOT

“=_,=++ ไม่ยอมบอกใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นผมคงต้อง…หึ หึ”

ไอ้หน้าหวานมันแสดงสีหน้าชั่วร้าย หัวเราะในลำคอ และเอาไฟแช็กมาจุด

“OxO! อ้ายเอาไอ้แอ็กอาไอ” [นายเอาไฟแช็กมาไม]

ไอ้ผมอยากจะหนี แต่สภาพผมตอนนี้เหมือนกับสายลับศูนย์ศูนย์เจ็ดตอนถูกทรมานไม่มีผิด มือและตัวผมถูกมัดติดกับเก้าอี้จนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน มันมองที่น้องชายของผม เหมือนกับว่าจุดมุ่งหมายมันคือตรงนั้น

“=O=++ จะเผาแล้วนะ”

เปลวไฟมันเริ่มเข้ามาใกล้ เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใกล้จนเกือบจะเข้าเขตซับซ้อน ผมพยายามเป่าให้ไฟดวงเล็กๆ ที่กำลังลุกอยู่ให้ดับลง

แต่มันทำไม่ได้ ก็ผมโดนเทปกาวปิดปากอยู่นี่ อ๊าก! อย่านะเว้ย OxO!!

“>O< ม่ายยยยย!!”

 

พรึบ!

“O_O!”

“(= =;;) (;;= =)”

ผมแหกปากดังลั่น และลืมตาทันที เห็นคนในรถไฟฟ้ามองผมเป็นตาเดียว ไอ้คิมกับไอ้แชมป์มองไปทางอื่น ทำท่าทางเหมือนกับคนไม่รู้จักกัน ดูมันทำ

ใช่แล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่มันคือความฝัน แต่ขอภาวนาอย่าให้มันเป็นเสือใบเถอะ ถ้ามันเป็นผมแย่แน่ๆ อาจจะถูกมัน… ‘TOT’ ก็ได้

 

“^O^ คนอะไรวะ นอนละเมอในรถไฟฟ้าก็ได้ด้วย ฮ่าๆ” ไอ้คิมหัวเราะปากกว้าง

“– -^” เห็นแล้วอยากเอากำปั้นยัดใส่ปากมันเหลือเกิน

“อย่าไปว่ามัน แค่นี้มันก็อายแทบจะกระโดดรถไฟหนีแล้ว ฮะๆ”

“– -^” ไอ้แชมป์นี่ก็พอกัน

ผมหันไปยกนิ้วชี้ขู่มันจนมันเงียบ ทันทีที่ลิฟต์เปิดผมก็รีบเดิน จนถึงหน้าประตูห้องผู้ป่วยก่อนที่จะผลักมันเข้าไป โดยที่มีแชมป์และคิมตามหลังมาด้วย

 

“นี่เธอ!”

ผมตกใจเมื่อเห็นผู้หญิงกำลังนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ข้างๆ นาวา ที่สำคัญเด็กผู้หญิงคนนั้นคือ สาวผมเปียที่ผมเจอตอนจะขึ้นรถเมล์เมื่อวาน ทำไมยัยนี่ถึงมาอยู่ที่นี่

‘O_O!’ หรือว่าเป็นแฟนไอ้หน้าหวาน

“เธอมาอยู่ที่นี้ได้ไง!” ผมชี้นิ้วตะโกนถามไป ยัยเด็กนั่นหันมามองผม ก่อนที่จะสะบัดหน้าหนีอย่างไม่แยแส ท่าทางยียวนชวนโมโหชะมัด

“รู้จักกันแล้วเหรอ” ไอ้หน้าหวานมองผมและมองเด็กที่อยู่ข้างๆ ก่อนที่จะส่งยิ้มมา แต่ยิ้มของมันทำไมเหมือนผู้หญิงจังฟะ ไม่ค่อยชอบรอยยิ้มของมันเลย เห็นแล้วขนลุก

“โห แฟนของไอ้น้ำมันน่ารักจริงๆ แฮะ” คิมยิ้มพูดตีสนิทไอ้หน้าหวานก่อนที่จะตรงเข้าไปจับมือของยัยเด็กเกเรอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ไอ้น้ำเห็นมันก็รีบปัดมือทั้งคู่ให้ออกจากกันโดยอัตโนมัติ ไอ้นี่…สงสัยจะหวง

“เอย นี่คิม ส่วนคนนั้นแชมป์ อีกคนก็รู้จักแล้วนะ ทุกคนครับ นี่เอยเพื่อนสมัยเด็กของผม”

“^ ^ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ไอ้สองคนนั้นมันยิ้มดีใจ แต่ผมรู้นะว่ามันคิดอะไรอยู่

“ยินดีที่รู้จัก คนไร้มารยาท” ทำไมต้องเน้นคำว่าคนไร้มารยาทเวลามองผมด้วย ดูสิ เพื่อนสมัยเด็กซะที่ไหน ถึงขนาดโอบเอวกันด้วย แคร์สื่อกันเหลือเกิน

ทั้งๆ ที่ผมโดนเด็กว่าแท้ๆ แต่เพื่อนผมกลับหัวเราะคิกคัก ไม่เห็นมีใครต่อว่าเด็กนั่นสักคน ดูท่ามันจะพอใจด้วยซ้ำ เมื่อผมหันหน้าไปขู่มันอีกรอบ พวกมันจึงหยุด

“เห็นหมอบอกกลับบ้านได้แล้ว ผมก็เลยมารับ” จริงๆ ผมก็อยากจะต่อว่าเด็กนั่นอยู่หรอก แต่คิดถึงตอนเจอกันเมื่อวานแล้ว มันทำให้ผมไม่อยากจะคุยด้วย เดี๋ยวโดนไอ้พวกนั้นแซว

เห็นแล้วหมันไส้ ทำไมมีแต่คนติดมัน เดี๋ยวเถอะ กลับไปต้องหาเรื่องแกล้งซะให้เข็ด

“– -* ไม่เห็นต้องจำเป็นต้องลงทุนอยู่ห้องเดียวกับนายนี่เลย พี่น้ำพักกับเอยก็ได้ สุขภาพก็ยิ่งไม่ดีอยู่” เด็กกะโปโลเอ็ดไอ้หน้าหวาน ดูท่าทางนายนั่นก็ยอมจริงๆ เสียเชิงชายหมด เห็นแล้วมันขัดลูกตาชะมัด เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อน เด็กนั่นกำลังชวนไอ้หน้าหวานไปอยู่ด้วย “O_O!”

“ไม่เป็นไร พี่แค่อยากดูแลตัวเองบ้าง อยู่ที่นี่พี่ก็ไม่ได้อยู่คนเดียวซะหน่อย” ไอ้หน้าหวานตอบ แต่เฮ้ย! เมื่อกี้ผู้หญิงชวนไปอยู่ด้วย ทำไมมันไม่ตอบตกลงไปฟะ สมองมันทำด้วยขี้เลื่อยหรือไง

“แค่พี่อยู่วันแรกก็เกิดเรื่อง แถมดูท่าทางนายนี่พึ่งพาไม่ได้อีก” ถึงว่า…ปากแบบนี้ไอ้น้ำมันถึงไม่อยากไปอยู่ด้วย

“^O^+ ขอโทษนะ ถึงผมจะดูพึ่งพาไม่ได้ แต่ผู้ชายก็ควรจะอยู่กับผู้ชาย จะได้แข็งแกร่ง เธอก็ควรปล่อยไอ้น้ำไปได้แล้ว เดี๋ยวมันเป็นตุ๊ด”

เด็กเปียควันออกหูหลังจากที่ผมพูดจบ ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ก็ผมเล่นเอามือที่โอบออก แล้วก็กอดไอ้หน้าหวานแทน ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในสมรภูมิเด็กแย่งของเล่นเลย

“– -* ถ้าอย่างนั้น เอยไปก่อนนะ แต่ถ้าฉันรู้ว่านายทำอะไรพี่น้ำล่ะก็ ฉันไม่เอานายไว้แน่”

ยัยเด็กแสบคาดโทษแล้วก็รีบเดินออกไป เด็กผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้ทำไมผมต้องกลัว แต่เฮ้ย! เรากะจะแกล้งไอ้หน้าหวานนี่ แต่กลับกลายช่วยให้มันอยู่นานขึ้น

‘>O<’ อ๊ากกก ไม่น่าเลย สนิทสนมกินไปแล้ว

“=O= ผมเอาเสื้อผ้ามาให้คุณเปลี่ยนด้วย เอาไปใส่แล้วรีบไปกัน” ผมรีบถอยไปจนติดผนังเหมือนกับมันเป็นก้อนขี้ ก่อนที่จะโยนถุงกระดาษให้ พร้อมกับทำหน้าเฉยใส่ไอ้หน้าหวาน มันหยิบและมองผมอย่างไม่เข้าใจก่อนที่จะเข้าห้องน้ำ

เวลาผ่านไป…

รวดเร็วเกินความคาดหมาย ไม่ทันไรหมอนั่นก็แต่งตัวจนเสร็จ ร่างเล็กเดินออกมาด้วยเสื้อยืดกางเกงขาสั้น แต่งตัวแบบนี้ดูแล้วเหมือนเด็กเลยแฮะ

“เราจะไปกันหรือยังครับ”

“…”

“เบส ไอ้เบส”

“หะ หา”

“= =^ มึงเป็นไรวะ เหม่อแบบนี้ไม่สมเป็นมึง ไอ้น้ำมันคุยด้วยทำไมไม่คุยกับมัน มองมันอย่างกับเห็นผู้หญิงอย่างนั้นแหละ” ไอ้แชมป์เอ็ดผม จะว่าไปทำไมผมต้องสนใจเพื่อนร่วมห้องคนนี้ด้วย สงสัยเพราะนิสัยที่เรียบร้อยของมัน ทำให้ผมรู้สึกแตกต่าง

แต่ว่า…ผมไม่ใช่เกย์นะ

“OoO! หรือว่ามึงจะเป็นเกย์” นั่นไง คิมพูดขึ้นมาทันควันอย่างกับรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่

“= =^ เฮ้ย! บ้าหรือไง ถ้ามึงพูดแบบนี้อีก กูจะทวงเงินที่มึงยืมไปทันที” ผมยื่นคำขาด

“โหดร้ายเกินไปแล้ว T[]T ” คิมโอดครวน คุกเข่าดึงเสื้อผมจนยับเยินยู่ยี่ แสดงบทดราม่าสุดๆ ให้ตายสิ เงินตั้งสามพันบาทไม่น่าให้มันเลย สามปีแล้วยังไม่ได้คืน

“=O= เออๆ พอได้แล้ว ดูแล้วมันทุเรศว่ะ”

“*w* จริงๆ นะ”

“=O= เออ”

พอผมพูดจบมันก็ลุกขึ้นทำหน้าตาแจ่มใสทันที จริงๆ แล้วผมไม่ได้สงสารมันหรอก แต่ผมเป็นห่วงเสื้อเชิ้ตตัวสวยจะยับมากกว่า

 

เวลาผ่านไป ~

สุดท้ายก็ถึงหน้าห้องสักที วันนี้รถติดแน่นเป็นปลากระป๋อง ถ้าไม่ติดว่ามีไอ้ขี้โรคชวนลำบากที่ต้องดูแลผมคงลงจากรถออกมาเดินแล้ว ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าเป็นภาระคนอื่นเขา

“เดี๋ยวเย็นนี้ไป ไฮไลต์ผับกันนะ” คิมชวนผมแล้วกอดคอแชมป์เดินออกไป

“=_=  อือ…  ” ปกติไม่ต้องชวนผมก็ไปเป็นประจำอยู่แล้ว ติดแต่เมื่อวานผมต้องมาทำความสะอาดให้กับเพื่อนร่วมห้อง มันก็เลยต้องถามผมย้ำอีกครั้ง

“ไฮไลต์ผับ ผับ? นะเหรอ” หลังจากสองคนนั้นไปลับตาแล้ว ไอ้หน้าหวานก็หันมาถามผมอย่างสนใจ อย่าหันมองกันแบบนี้ดิ เห็นหน้าจิ้มลิ้มของมันแล้วแปลกๆ หน้าตาไม่น่าเป็นผู้ชาย

“=O=;; ผับก็คือโรงเหล้าไง”

“^ ^ ไปด้วยดิ”

“คุณจะทนได้เหรอ ที่นั่นเสียงดังจะตาย คนอย่างคุณทนไม่ได้หรอก”

“=*= ผมเคยไปน่า”

มันเกาะแขนผม จะให้ไปได้ไง ถ้าเกิดเป็นลมคาผับจะทำไง สาวๆ ที่นั่นยิ่งเยอะๆ อยู่ เอาไปก็เป็นตัวถ่วง หลีหญิงไม่ได้พอดี

“=O=* ผมขอพูดความจริงเลยนะ ผมอยากเที่ยว และขี้เกียจปฐมพยาบาลคุณด้วย”

“…”

เฮ้ย! มันอึ้งไปเลย พูดตรงไปหรือเปล่าหว่า ช่างมันเถอะ มันจะคิดยังไงก็ช่าง ผมไม่สนใจอยู่แล้ว สิ่งที่ผมสนใจคือสาวๆ เท่านั้น

“=_,=+ นายคงเข้าใจแล้วใช่ไหม ดีไม่ต้องพูดมาก”

มันยังคงนั่งแข็งทื่อ ฮ่าๆ คงไม่อยากอยู่ที่นี่ล่ะสิ สังคมของผมมันต่างจากคุณเยอะ ไอ้หน้าหวานเอ๋ย

“*w* ถ้าชุดนี้มันเชยล่ะก็ เดี๋ยวผมไปซื้อมาใหม่ก็ได้นะ”

“= =^ นายนี่เข้าใจยากจริงๆ นายมันตัวถ่วง ผมจีบสาวไม่ได้รู้ไหม!” ผมย้ำ

“=O=^ ก็ผมอยากไปนี่นา” ไอ้หน้าหวานทำท่าทางเริงร่า ก่อนที่จะต่อล้อต่อคำกับผม หมอนี่มันแกล้งโง่ หรือว่าโง่จริงๆ วะ

‘= =++’ แต่เอ… มันก็ดีเหมือนกันแฮะ พามันแล้วปล่อยให้มันกลับบ้านเอง ก็คงสนุกไม่น้อย มันจะต้องร้องไห้โฮกลับบ้านแน่ๆ ดี แกล้งให้เข็ด มันจะได้ไม่มายุ่งย่ามอีก แล้วเราจะได้ประกาศเป็นศัตรูกันอย่างเป็นทางการ

“=O= เออ ไปก็ได้ เดี๋ยวจะพาไปซื้อเสื้อผ้า”

 

ณ ห้างดัง ~

“อืมม์ ค่อยดูแมนขึ้นมาหน่อย”

ผมมองไอ้หน้าหวานที่กำลังส่องกระจกอยู่ ร่างเล็กที่สะท้อนออกมาเป็นชาย ใส่เสื้อเชิ้ตลายสก็อต กางเกงยีนขายาว

“=O= ปลดกระดุมตัวบนออกสิ แต่งแบบนี้ก็เชยพอดี”

“=_= ผมปลดเองได้”

ผมเอื้อมมือไปปลดกระดุม เพราะกลัวมันจะหายใจไม่ออก เดี๋ยวมันจะตายคาร้านซะก่อน แต่มันดันดึงมือผมออก อะไร แค่นี้ทำเป็นหวง

ระหว่างที่ผมคุยกับนาวาอยู่นั่นเอง ก็มีเสียงปริศนาดังขึ้น

“>O< กรี๊ด เบส มาที่นี่ได้ไงเนี่ย”

“เมื่อวานไม่เห็นมาที่ผับเลย ส้มก็ร้อรอแทบแย่”

สามสาวแผดเสียงลั่นห้าง จนคนในห้างต่างมองกันเป็นตาเดียว เพราะนึกว่ามีเหตุฆาตกรรมฆ่ากันตาย ไอ้หน้าหวานและคนอื่นๆ ถึงกับปิดหูเพราะทนมันไม่ไหว หนึ่งในนั้นเธอคือ ส้มป่อย แต่เพื่อนของเธอมักจะเรียกว่า ‘อีป่อย’ เธอคือหนึ่งสาวในแคตตาล็อกของผม และอยู่ในอันดับต้นๆ ด้วย ^ ^

“OoO”

“^ ^ เมื่อวานไม่ไป แต่วันนี้ไปแน่ครับ”

ผมทักทายเธอด้วยการกอดและประกบแก้มแบบฝรั่ง ส่วนไอ้หน้าหวานทำตาโต อิจฉาผมล่ะซี่ เพื่อนของเธอสะกิดส้ม มองไอ้หน้าหวานอย่างสนใจ

“^ ^++ พ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้ ใครเหรอ”

“=O= เพื่อน ชื่อนาวา”

ท่าทางส้มป่อยและเพื่อนๆ คงจะสนใจนายนั่น ดูสิ ยั่วยวนใหญ่เลย แค่การแต่งกายก็ทำเอาไอ้หน้าหวานกำเดาไหล แล้วยังจะลูบไล้มันอีก แต่เฮ้ย! ไอ้นี่มันขี้โรคนี่หว่า มันจะเป็นลมแล้ว

“ตกลงเอาชุดนี้ครับ”

“สองพันบาทค่ะ”

“ไอ้น้ำเงินล่ะ”

“@.,@”

สงสัยมันจะเมาผู้หญิง ผมรีบล้วงกระเป๋ากางเกงของมัน เมื่อเปิดมันออกมาผมถึงกับผงะ ในกระเป๋ามันมีแบงก์พันห้าแบงก์ และบัตรเดบิตอีกหนึ่งใบ และบัตรประชาชนของผู้หญิงหนึ่งใบ โห ไอ้นี่มันรวยจริงๆ ด้วย  OoO!

“เดี๋ยวคืนนี้เจอกันนะครับ”

ผมรีบจ่ายเงินแล้วดึงมันออกจากฝูงแมวป่า ก่อนที่มันจะโดนขย้ำจนเป็นลมไปซะก่อน หลังจากนั้นจึงลาสาวๆ พร้อมกับส่งสัญญาณเน้นย้ำ ด้วยการทำมือโอเคและกะพริบตาหนึ่งที

“เกือบแล้วไหมล่ะ เอากระเป๋าเงินคุณไป” ผมโยนกระเป๋าเงินให้มัน “แค่นี้คุณคงจะรู้แล้วใช่ไหมว่า ทำไมผมไม่ให้คุณไป”

“ถ้าคุณไปไหน ผมจะไปด้วย ต่อจากนี้ผมจะตามคุณไปทุกๆ ที่” คำพูดเสี่ยวๆ พร้อมกับสีหน้าจริงจัง อย่าทำแบบนี้ดิ เห็นแล้วขนลุก

“=O= เลือดกำเดาไหลใหญ่แล้ว เช็ดออกเหอะ”

หนึ่งความคิดบน “บทที่2 เพื่อนร่วมห้องที่น่ารำคาญ”

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image