บทที่3 คุณเป็นผู้หญิง OoO!

นิยายเรื่องนี้ขายแล้วนะคะ ช่วยอุดหนุนด้วยนะพลีส

บทที่ 3
OoO! คุณเป็นผู้หญิง

113554898

ในที่สุดผมก็ต้องยอมแพ้ ให้มันมาด้วยกันจนได้ แต่ผมไม่มีทางเลิกล้มความคิดที่จะแกล้งมันแน่ ไอ้หมอนี่ติดผมหนึบเลยแฮะ ไม่รู้หรือไงว่าตัวอันตรายที่สุดคือผม

“เหมือนเดิมสองที่ครับ”

“ขอบคุณครับ”

ผมสั่งบาร์เทนเดอร์ให้ผสมค็อกเทล น้ำองุ่นถูกชงอย่างว่องไวก่อนที่จะตกลงไปในแก้ว ผมส่งแก้วให้มัน มันจึงเอามือออกจากแขนผมและรับแก้วทันที เฮ้อ…กว่าจะเอาออกได้ น่ารำคาญชะมัด

“ไงคะ นึกว่าเบสจะไม่มาซะแล้ว” ส้มป่อยเดินมาทักทายด้วยการ ใช้มือที่ไม่ได้ถือเครื่องดื่มวางลงบนบ่าผม ผมจึงตอบสนองเธอด้วยการโอบเอว และสบตาพร้อมกับยิ้มแบบมีเลศนัย

“OoO! เฮ้ย! เป็นไงวะ พาไอ้น้ำมาด้วยเหรอ”

“=_= หวังว่านายคงไม่มีแผนการอะไรใช่ไหม”

“=O=^ บ้าน่า ไอ้นี่มันอาสามาเอง กูไม่ได้ตั้งใจพามันมาด้วยสักหน่อย”

ผมหันไปส่งยิ้มให้ไอ้หน้าหวานแบบไม่เต็มใจในขณะที่คิมและแชมป์ทัก ใช่สิ ใครอยากจะพามันมาด้วย ว่าแต่…ประโยคหลังของไอ้แชมป์นี่ พูดได้ตรงใจผมที่สุด

ระหว่างที่กำลังสนทนากันอยู่เป็นช่วงเวลาเปลี่ยนจังหวะดนตรีพอดี

“>////< เพลงโปรดส้มเลย ไปเต้นด้วยกันนะ”

ผมถูกดึงแขนทั้งๆ ที่ยังไม่ทันได้ตอบคำถาม ท่าทางเริงร่าและลีลา ทำให้ผมไม่สามารถละสายตาจากเธอได้

“วันนี้มาคนเดียวเหรอครับ”

“มาหลายคนค่ะ แต่เพื่อนเขาไปกับแฟนหมดแล้ว เหลือแต่ส้ม เพราะส้มรอคุณอยู่ แล้ว…คืนนี้ไปกับส้มนะ” เธอทำหน้าไร้เดียงสาไปเต้นไปตามจังหวะเพลงเร็ว

“ที่ห้องส้มเหมือนเดิมนะ” ผมมองตาเธอพร้อมกับยิ้มมุมปาก แต่ก็ไม่วายเหลือบมองไอ้หน้าหวานที่กำลังนั่งเซ็งอยู่คนเดียว เพื่อนผมสองคนดูท่าทางจะได้คู่เต้นแล้ว เฮ้ย! มีผู้หญิงมาหามัน ถูกจับโน่นจับนี่ด้วย ดูมันรีบเอามือปัดใหญ่เลย ได้แกล้งคนนี่มันสะใจดีวุ้ย

“มองอะไรอยู่เหรอคะ”

“ปล่าว แค่มองเพื่อนที่พามาด้วยเฉยๆ”

“งั้นคืนนี้ไปห้องส้มไม่ได้น่ะสิ ว้า…แย่จัง”

“^ ^ ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวมันกลับเองได้”

“>O< กรี๊ด ส้มดีใจที่สุดเลยค่ะ”

ตอนแรกส้มป่อยก็ทำหน้ามุ่ย แต่เมื่อผมเน้นย้ำว่าไปได้ เธอก็รีบโผกอดแบบแนบแน่นสุดๆ โอ๊ย อะไรจะเย้ายวน ไร้เดียงสาได้ปานนี้ แถมหน้าอกใหญ่ดีด้วย “=..=”

ผมดึงเธอจนชิดติดกำแพงที่อยู่ใกล้ ก่อนที่จะบรรจงจูบอย่างดูดดื่ม ภายใต้แสงไฟสลัวโดยไม่ยี่ระกับสายตารอบข้าง และแล้วสวรรค์ของผมก็ต้องล่มเมื่อผมได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังกลบเสียงเพลง

“เบส!”

“แพรวา!”

“เธอเป็นใคร!”

“ฉันก็เป็นเพื่อนเบสน่ะสิ และขอบอกก่อนนะว่า ฉันมาก่อนเธอ แต่ฉันจะแบ่งให้ใช้ก็ได้นะ” ส้มป่อยต่อล้อต่อคำโดยยังคงทำหน้าไร้เดียงสา

“เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”

“ไปตรวจสมองซะ จะได้รู้ว่าตัวเองเป็นใคร”

“กรี๊ดๆ”

เพียะ!

“หึ! วันนี้กูขอตบไฮโซหน่อยเถอะ”

ตอนนี้ผู้หญิงอันดับต้นกับผู้หญิงอันดับสุดท้ายของผมกำลังตบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยมีแพรวาเป็นคนเปิดศึก กว่าพวกบอดี้การ์ดและพนักงานจะมาแยกสำเร็จก็นานพอสมควร แหมกะว่าถ้าใครชนะ ผมกะจะไปกับคนนั้นด้วยซะหน่อย ว้า…อดสนุกเลย

“เชอะ! ผู้ชายในโลกนี้ไม่ได้มีแต่เบสคนเดียวซะหน่อย ของที่ฉันใช้แล้ว ฉันยกให้เธอ ปล่อยฉันได้แล้ว” ส้มป่อยสะบัดแขนพนักงานที่คุมตัวเธอ ก่อนที่จะเชิดหน้าใส่แพรวา แล้วหันไปเกาะแขนไอ้หน้าหวาน อ๊าก! อย่าเพิ่งไป ทิ้งกันง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอ ช่วยผมด้วย ผมไม่อยากไปกับแพรวา

“^ ^ อดสนุกเลย เราเปลี่ยนร้านกันดีกว่านะคะ”

“^ ^;;เอ่อ ไม่ได้หรอก พอดีผมพาเพื่อนมาด้วย” มิตรภาพของผมเกิดขึ้นอย่างว่องไว

“= =^ เพื่อนของเบสก็มีขานี่ กลับเองได้ไม่ใช่เหรอ”

แพรยังคงตื้อผมไม่เลิก ถ้าเธอยังไม่ปล่อยผมอยู่อย่างนี้ อนาคตการมีผู้หญิงรุมล้อมต้องดับวูบแน่ๆ ชีวิตอันสนุกสนานนั้นแสนสั้น

“เรื่องวันนี้ห้ามฟ้องพี่พลับเด็ดขาดไม่ฉะนั้น ฉันจะอ้างว่าพวกนายเป็นคนซ้อมฉัน เข้าใจไหม!” เธอสั่งลูกน้องก่อนที่จะลากผมออกไป โดยที่มีเสียงไอ้หน้าหวานตามหลังมา แต่ผมได้ยินไม่ค่อยชัด เพราะข้างในนี้มีเสียงดนตรีดังรบกวน

 

วันนี้ผมทำสำเร็จ ทิ้งไอ้หน้าหวานไปได้ แต่ผมก็ต้องถูกคุณหนูเอาแต่ใจดึงออกไป แทนที่จะเป็นส้มป่อย ป่านนี้ไอ้หน้าหวานคงงาบส้มป่อยไปแล้ว เสียดาย…

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ~

ผมปวดหัวหนักก่อนที่จะมองไปรอบๆ มองห้องที่ประดับของทุกอย่างเป็นสีชมพู ม่าน พรม ที่นอนก็เป็นสีชมพู แน่นอนล่ะว่าห้องผมไม่ได้ประดับประดาด้วยสีหวานแหวว นี่มันห้อง…ห้องแพรวา!

ความงัวเงียหายไปอย่างสิ้นเชิง แล้วตอนนี้ผมก็โป๊อยู่ด้วย ไม่นะ เรื่องเมื่อคืนมันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมพยายามครุ่นคิดเรื่องเมื่อคืน จำได้ว่ากินเบียร์ไม่กี่เหยือกนี่หว่า ทำไมความทรงจำมันเลอะเลือน โอ๊ย…ปวดหัวชะมัด

ผมควานหากางเกงก่อนที่จะเอามาใส่อย่างร้อนรน เสียงฝักบัวดังแสดงว่า แพรวาอยู่ในห้องน้ำ เห็นทีจะต้องหนีซะแล้ว

“ไม่ต้องไปไหนหรอกค่ะ พี่พลับไปดูงานที่ชลบุรี พรุ่งนี้กว่าจะกลับ”

“ผมจะรีบไปมหาวิทยาลัย”

“ไม่เห็นจะเป็นไร ไปด้วยกันก็ได้หนิ เออ แพรลืมไป ชุดนักศึกษาก็คงอยู่ที่หอ ปกติแพรไม่เคยเห็นเบสสนใจเรียนเลยนี่นา วันนี้ไม่ต้องไปเรียนหรอกแพรจะอยู่เป็นเพื่อนเบสเอง” แพรวาออกมาจากห้องน้ำสวมชุดคลุมผ้าขนหนู ผมแห้งหมาดถูกซอกคอของผมอย่างตั้งใจ เธอสวมกอดผมจากด้านหลัง กลิ่นหอมฟุ้งจนผมแทบอยากดึงเธอไปที่เตียง เพื่อสานสัมพันธ์เรื่องเมื่อคืน

ผมหันไปจูบแพรวาอย่างลืมตัวก่อนที่จะรีบดึงมือออก แต่ไม่เป็นผล ผมกลับถูกดึงไปบนเตียงแทน

คงจะนึกภาพออกว่า ถ้ามีคนภายนอกเปิดประตูเข้ามา คงเห็นผมกำลังคร่อมแพรวาอยู่บนเตียง และชุดที่สวมผ้าขนหนูนั่น คงสวมใส่แต่ชุดวันเกิดแน่ๆ ถ้าไม่รีบถอยห่างตั้งแต่ตอนนี้ เรื่องอาจจะเลยเถิดไปถึงไหนต่อไหน อนาคตการจีบปลายฟ้าต้องดับวูบ

ผมมองสาวตาพริ้มที่อยู่เบื้องล่าง เวลานี้เป็นเวลาที่ประจวบเหมาะที่สุด นายพลับไม่อยู่ เราอยู่กันสองต่อสองในห้อง ซาตานในใจมันสั่งให้ผมเปลื้องผ้า จะผิดอะไรล่ะ ทำไมจะต้องนึกถึงผู้หญิงที่ไม่เคยคบด้วย ในเมื่อมีผู้หญิงที่สามารถคว้าได้แค่เอื้อมมืออยู่ตรงหน้า และความสวยของเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าปลายฟ้าเลยสักนิด

“อ็อก……..”

ผมรีบทะลึ่งตัวลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะวิ่งเข้าห้องน้ำ และอ้วกระรอกใหญ่ ในที่สุดผมก็รอดพ้นมาได้ด้วยการสำรอก แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเมื่อคืนผมได้ทำอะไรลงไปหรือเปล่า

 

มหาวิทยาลัย ~

“เป็นไงวะ หน้าตามึงไม่สบายเลยนี่ เดี๋ยวกูพาไปห้องพยาบาล” แชมป์ทักผม ใช่ มันพูดถูก ตอนนี้ผมรู้สึกผะอืดผะอมมากๆ

“(_ _||)”

“มึงกับไอ้น้ำมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า ไม่เห็นคุยกันเลย มึงเดินสิวะ กูเมื่อย” มันคุยพร้อมกับลากผมที่สภาพคล้ายศพไปห้องพยาบาล

“มันน่าจะดีใจ ที่ได้ไปกับส้มป่อย กูอุตส่าห์เปิดโอกาสให้ มันน่าจะขอบใจกูด้วยซ้ำ”

“มั่ว เมื่อคืนส้มป่อยไปกับกูต่างหาก”

“กูว่าแล้ว… หือ!” แสดงว่าไอ้หน้าหวานก็กลับห้องคนเดียว ไอ้คิมก็คงจะไปกับแฟนมันเหมือนเดิม สมน้ำหน้าอยากตามมาดีนัก

“=O= ก็เมื่อคืนเห็นมันวิ่งตามมึงไปมึงคงไม่ได้ยินมัน แล้วมันก็หายไปเลย ตามหายังไงก็หาไม่เจอ” แชมป์พูดพร้อมกับผลักประตูเข้าไป

“= =^ เฮ้ย! ส้มป่อยเป็นของกู มึงหิ้วไปได้ไงวะ”

“เอา! ก็เขาไม่เอามึงแล้วนี่หว่า เดี๋ยวกูไปบอกครูให้นะ ไปล่ะ” พูดจบมันก็สวมวิญญาณนักวิ่งลมกรดออกจากห้องไป ดูมัน เผลอแค่คืนเดียวก็สอยคู่ควงผมไปแล้ว เพื่อนรักจริงๆ ไอ้นี่

อาจารย์ประจำห้องพยาบาลคงกำลังสอนหนังสือจึงไม่มีใครอยู่ในห้อง ผมเอนตัวลงนอนพร้อมกับความรู้สึกดีที่ไม่มีไอ้หน้าหวานมาคอยเกาะติด

ต่อไปเป็นชั่วโมงพละแล้วสินะ

 

ผมมองลอดหน้าต่างเห็นเพื่อนในห้องบางส่วนรออาจารย์ที่สนามบาส ทุกคนต่างคุยหยอกล้อและเล่นบาสกันอย่างสนุกสนานกันเหมือนเคย ยกเว้นไอ้หน้าหวานเท่านั้นที่นั่งเศร้าอยู่คนเดียว เฮ้ย! มันมองมาทางนี้ด้วย

เหมือนว่ามันมองเห็นผมในเสี้ยวเวลาไม่ถึงวินาที สงสัยแชมป์มันจะบอกว่าผมอยู่ที่นี่ ทำไมต้องหลบหน้ามันด้วยวะ อย่าหลบ เราไม่ผิด มันเสือกตามไปเอง จำไว้ไอ้เบส

ผมกลับหันหน้าไปมองมัน มันไม่ได้มองมาทางนี้แล้ว แต่นั่น! ปลายฟ้าหรือนางฟ้าของผมกำลังคุยกับไอ้หน้าหวานอย่างสนิทสนม ท่าทางเขินของมันทำให้ผมอยากเอากำปั้นไปชกหน้ามันให้เลือดกำเดาไหลจนหมดตัว

ผมเริ่มรู้สึกปวดมือจากการกำหมดแน่น มันคุยกับปลายฟ้าแล้วยังเหลือบมองมาทางนี้ อยากจะเย้ยกันใช่ไหม เห็นที ไอ้หน้าหวานกับผมจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว

หลังจากนั้นผมก็อยู่ห้องพยาบาลทั้งวันจนกระทั่งกลับหอ

 

“=O= คุณไม่ไปอาบน้ำเหรอ”ผมแกล้งตีสนิทกับมันหลังจากอาบน้ำเสร็จ

“ไม่ ผมไม่ชอบอาบน้ำ” มันพูดโดยไม่มองผม คงจะงอนล่ะสิ ทำตัวเหมือนผู้หญิง เห็นแล้วรำคาญ

“= =^ งั้นไปนอนไกลๆ เลย ตัวเหม็น” ผมลากที่นอนมันออกไปให้ไกลที่สุด คืนนี้ผมลงทุนไม่ไปเที่ยวราตรีเพื่อแกล้งมันโดยเฉพาะ มันเสร็จแน่

“=O= ปิดไฟล่ะนะ”

และแล้วห้องทั้งห้องก็ดับลงอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไป ผมก็ยังไม่ได้นอน จะนอนได้ไงล่ะ ปกตินอนตีสอง นี่เพิ่งห้าทุ่ม เสียงก๊อกแก๊กเล็กน้อยดังขึ้น ผมแกล้งหลับตาเมื่อรู้สึกเหมือนมีคนโน้มตัวลงมาใกล้ เมื่อร่างนั้นออกจากห้องผมจึงค่อยลืมตา คงจะปวดฉี่ล่ะสิ… แอบตามไปแกล้งดีกว่า

ผมเตรียมแม่กุญแจเพื่อล็อกประตูห้องน้ำ ให้มันนอนในห้องน้ำสักคืน พรุ่งนี้มันคงวิ่งแจ้นกลับบ้านแทบไม่ทัน

ผมรีบย่องลงบันไดตามมันมาอย่างรวดเร็ว หวังว่ามันคงจะไม่รู้ตัวนะ ก่อนอื่นเราต้องแน่ใจก่อนว่าในที่นี้ไม่มีใครนอกจากมัน ผมเข้าไปสำรวจในห้องน้ำเมื่อได้ยินเสียงปิดประตู หลังจากนั้นเสื้อผ้าของมันก็ถูกพาดไว้

ห้องน้ำของหอนี้มีอ่างก่อด้วยปูนปะทับด้วยกระเบื้องขนาดใหญ่อยู่กลางห้อง ทางด้านขวามือจะมีห้องส้วมอยู่หกห้อง

ทำไมมันต้องเข้าไปอาบน้ำในห้องส้วมด้วย สงสัยจะเป็นคนขี้อาย รีบเอาแม่กุญแจไปล็อกก่อนดีกว่า แต่เอ… หรือว่า…

ผมมองเสื้อผ้าที่พาดอยู่

“= =++” เอาเสื้อผ้ามันไปแทนดีกว่า ถ้ามันไม่เข็ด วันต่อไปค่อยล็อกประตู

“ใครน่ะ เอาคืนมานะ!”

เสียงไอ้หน้าหวานตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ ผมได้ยินแค่คำนั้น คำนั้นจริงๆ เพราะผมวิ่งออกมาจากที่นั่นก่อน แกล้งแค่นี้ไม่ร้ายแรงเท่าไรหรอก เพราะที่นี่หอชาย มีแต่อาจารย์ป้าแก่ๆ เท่านั้นที่เป็นผู้หญิง มันจะเดินออกมาเมื่อไรก็ได้…

 

เช้าวันรุ่งขึ้น~

“ไอ้น้ำมันไปไหนวะ” แชมป์ถามผม

“ไม่รู้ดิ ไม่เห็นมันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว นึกว่ามันมาก่อนซะอีก สงสัยร้องไห้กลับบ้านไปแล้ว”

“มึงคงไม่ได้ไปทำอะไรมันอีกนะ”

“ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่ขโมยเสื้อผ้าตอนมันอาบน้ำ แค่นี้เอง” ผมยักไหล่ ยังไงไอ้หมอนั่นก็ออกมาได้อยู่แล้ว ก็ผมไม่ได้ล็อกประตูนี่นา แต่ว่า…มันไม่เคยหายไปนานขนาดนี้ รู้สึกใจหายแปลกๆ แฮะ

วันนี้ทั้งวันผมแทบไม่เป็นอันเรียน มันรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ผมอดใจจนถึงเวลาเลิกเรียนจึงกลับหอ

 

“คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง” มีบางอย่างดึงดูดให้ผมต้องหยุดหน้าห้องน้ำชาย ทั้งๆ ที่ไม่มีกิจธุระอะไรในห้องนั้น

“อะไรของมึงวะ จะเขาก็ไม่เข้า ยืนอย่างนี้เกะกะเขานะเว้ย” ไอ้แชมป์เอ็ดผม ส่วนไอ้คิมไปเดทกับแฟนยังไม่กลับ ผมไม่ตอบอะไรมัน เดินเข้าไปข้างใน แล้วลองผลักประตูห้องน้ำที่คาดว่าไอ้หน้าหวานอยู่ ปรากฏว่ามันล็อก

“=O= เป็นอะไรวะ คิดว่ามันอยู่ข้างในหรือไง” มันพูดทั้งๆ ที่กำลังหันหลังยิงกระต่ายในห้องส้วม

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกแปลกๆ”

“วันนี้เป็นอะไรวะ ไม่สมกับเป็นมึงเลย ถ้าสงสัยนักก็ตะโกนเข้าไปดิ”

“เฮ้ย! ใครอยู่ข้างในห้องนั่นน่ะ เพื่อนผมปวดขี้ทนไม่ไหวแล้ว” ไอ้แชมป์ตะโกนออกไป เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมา มันจึงหัวเราะร่า “ฮะ ฮะ สงสัยจะอาย ไปเถอะมึง” ว่าจบแล้วก็พากันออกจากห้อง

“ถ้ามึงไม่สบายใจ เดี๋ยวพอถึงห้องมึงก็รู้ว่ามันอยู่ในห้องหรือเปล่า ถ้าไม่อยู่เดี๋ยวเราค่อยไปดูที่ห้องน้ำกัน” ไอ้แชมป์มันก็พูดถูก คงไม่มีอะไรหรอก เรากังวลเกินเหตุ

“ไม่ต้องห่วง จวนจะถึงห้องแล้ว เดี๋ยวมึงก็เห็นมัน”

มันพูดในขณะที่ผมวิ่งไปที่ห้อง ปรากฏว่ามันล็อก ผมอึ้งไปชั่วขณะ  ผมตะโกนเรียกไอ้หน้าหวาน เคาะประตูจนมือแทบหัก ไอ้หน้าหวานมันไม่ได้อยู่ที่ห้อง!

“มันคงย้ายออกไปแล้ว ก็มึงแกล้งมันซะขนาดนั้น” แชมป์พูด

มันออกไปแล้วจริงเหรอ ปกติไอ้หน้าหวานไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ไอ้นั่นคงสลบในห้องน้ำไปแล้ว มันอยู่ในที่อับชื้นขนาดนั้นคงแย่แน่ๆ หวังว่าคงจะทันนะ หวังว่าคงทัน ผมวิ่งสุดชีวิต ในใจคิดย้ำไปย้ำมา ‘หวังว่าคงทัน มันไม่เป็นอะไร’

ปัง! ปัง! ปัง!

“เฮ้ย! มึงเอาจริงเหรอเนี่ย อาจจะมีใครอยู่ข้างในก็ได้ ขี้หดพอดี”

ผมเอาลำตัวปะทะประตูดังปึงปัง ทั้งเตะทั้งถีบ ทำทุกวิธีที่จะเปิดมันออกให้ได้ ในที่สุดมันก็เปิดออกด้วยการเอาตัวพุ่งชน

ผัวะ!

“O_O!” <<<หน้าผม

“OoO!” <<<หน้าไอ้แชมป์

ผมเห็นร่างผู้หญิงตัวเล็กที่ใส่อันเดอร์แวร์ นอนสลบอยู่บนโถชักโครก ใบหน้าและทรงผมมัน มันคือ ไอ้หน้าหวาน ไอ้หน้าหวานมันเป็นผู้หญิง!

“=_=;; มึงไปก่อนเดี๋ยวกูจัดการเอง แล้วก็เงียบๆ ไว้ด้วย” ผมสั่งแชมป์ มันทำหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะออกไป ผมรีบถอดเสื้อใส่ให้มัน ตัวมันร้อนมากสงสัยจะเป็นไข้

เมื่อตั้งหลักได้แล้ว ผมจึงอุ้มไอ้หน้าหวานเข้าห้องพัก ในสภาพที่ผมเหลือแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียว ไม่เป็นไร สำหรับผู้ชายเรื่องแค่นี้ไม่มีปัญหา เห็นทีการไล่ไอ้หมอนี่ออกจากห้องก็กลายเป็นเรื่องง่าย เพียงแค่บอกอาจารย์หอพักเท่านั้น เท่านี้เรื่องก็จบ

ผมวางไอ้หน้าหวานไว้บนที่นอน บิดผ้าขนหนูหมาดๆ เช็ดตัวมัน ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไมไอ้หน้าหวาน ถึงไม่พูดเรื่องถุงย่ามลูกเสือ ที่แท้มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

“-////-” มันเป็นผู้หญิง…

เฮ้ย! คิดอะไรวะ

‘ยุบหนอ พองหนอ ผู้ชายหนอ ไม่ใช่ผู้หญิงหนอ’ ผมพยายามคิดอย่างนั้น ถึงแม้ว่าภาพตรงหน้ามันจะฟ้องก็ตาม

‘ไม่ ไม่เอา มันไม่ใช่’ ผมตีแขนตัวเองทันทีที่เอือมมือไปจับตัวมัน ออกไปข้างนอกดีกว่า ขืนอยู่ห้องนี้ผมต้องทนไม่ไหวแน่ๆ ยิ่งมีความรู้สึกไวกับเรื่องพวกนี้อยู่

‘หรือจะเปลี่ยนชุดให้มันดี แต่ปล่อยไว้อย่างนี้ดีกว่า’ ผมเริ่มทำอะไรไม่ถูก โดยปกติแล้ว ถ้าเป็นคนดีเขาจะปรึกษาอาจารย์คุมหอ แต่ผมไม่ใช่ อาจารย์คุมหอกับผมยิ่งไม่ค่อยถูกกัน ถ้าแกรู้แกอาจจะหาว่าผมแอบเอาผู้หญิงมานอนในห้องก็ได้

ผมหยิบยาพาราในถุงของมันออกมา และปลุกให้มันกิน มันมองผมที่กำลังป้อนยา แล้วมันก็หลับไป ออกไปข้างนอกดีกว่าขืนอยู่ข้างในต้องทนไม่ได้แน่ๆ

แต่จะทิ้งมันไปดีเหรอ มันยิ่งขี้โรคอยู่ ขืนมันเป็นอะไรขึ้นมา ผมตายแน่นอน

 

เวลาผ่านไป~

“= =^ตื่นแล้วเหรอ ไข้ลดลงแล้วนี่ เอาไป ข้าวต้ม กินซะ ซื้อมาให้” เพราะไอ้หน้าหวานทำให้ผมไม่ได้เที่ยวผับหลายวัน คิดแล้วมันเคือง

“=O= นี่คุณเป็นผู้หญิงเหรอ” มันถึงกับสำลักเมื่อผมถาม มันไม่ตอบเอาแต่หลบตา ก้มหน้าก้มตากินต่อไป ทำไมผมไม่รู้สึกว่าไอ้หน้าหวานมันเป็นผู้หญิงเลย ท่าทางมันเฉยๆ แปลกๆ ผิดนิสัยผู้หญิงทั่วไป หรือว่ามันเป็นทอม

“คุณต้องการอะไร ทำไมต้องปลอมตัวเป็นผู้ชาย” ผมถามอีกครั้งเมื่อมันกินอาหารจนหมด พร้อมกับเอามือค้ำกำแพง “อย่าคิดนะว่าผมไม่กล้าทำผู้หญิงที่กำลังป่วย”

มันมองหน้าผมเฉย ทั้งๆ ที่ผมจะประกบริมฝีปาก แทนที่จะอายหรือมีอารมณ์ร่วม ไอ้หน้าหวาน มันกลับเหยียดริมฝีปากทำให้ผมหยุด

“คุณไม่กล้าทำหรอก เพราะผมเป็นคุณ”

 

 

 

 

อ่านนิยายตอนต่อไป >>>>>> บทที่4 นายมันจอมลวงโลก

3 thoughts on “บทที่3 คุณเป็นผู้หญิง OoO!”

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image