บทที่25 จิตใจของมีดสีเงิน

บทที่ 25
จิตใจของมีดสีเงิน

ookami

“แม่ต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งล่ะน่า”

“นี่แค่สองทุ่มเอง อาจจะไม่มีอะไรก็ได้ ข้าก็เห็นแม่เจ้าก็มีความสุขดีออก” เรย์เดินไปกับไอริน ผ่านตรอกซอยเล็กๆ ที่ค่อนข้างเปลี่ยว โชคดีที่มีร้านสะดวกซื้อเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง จึงดูไม่ค่อยน่ากลัวนัก

“ยังไงฉันก็ต้องเห็นหน้าหมอนั่นให้ได้ ถ้าฉันรู้ว่ามาหลอกแม่ฉันล่ะก็ เห็นดีกันแน่” ไอรินกำหมัด

“แต่แปลกแฮะ ตั้งแต่ข้าอยู่กับเจ้าก็ไม่เคยเห็นแม่เจ้าออกไปข้างนอกตอนกลางคืนเลยนี่นา ชักเป็นห่วงแล้วสิ” เรย์สนับสนุน ไอรินจับคางตัวเอง เหมือนกับกำลังครุ่นคิด

“สถานที่จะต้องเป็นที่โรแมนติกแน่ๆ ต้องเป็นร้านอาหารหรูๆ ในย่านนี้ก็มีที่เดียว”

“ร้านวนิลาชิพ”

“งั้นไปกัน” เรย์จับมือไอรินก่อนที่จะหายไปพร้อมกับเปลวไฟ

 

 

ร้านวนิลาชิพ~

“ไม่ยักรู้ว่านายรู้จักที่นี่ด้วย” ไอรินซุ่มมองอยู่ที่พุ่มไม้ มองลอดเข้าไปในร้าน แต่ก็ไม่พบใคร หรือว่าแม่ของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่

“ข้าแค่มาตามความคิดของเจ้าเท่านั้นเอง แต่แปลกแฮะ”

“แปลกอะไร” ไอรินละสายตาข้างหน้า และหันมาถามเรย์ที่กำลังมองแขนและมือของตัวเอง

“คราวนี้ข้าไม่รู้สึกร้อนเลย ปกติทุกครั้งที่ข้าเคลื่อนไหว ข้าต้องร้อนเหมือนอยู่ในเปลวไฟ”

“^ ^ ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ แสดงว่านายควบคุมมันได้ พลังของนายจะไม่กลับมาทำร้ายนายอีก ดีใจด้วยนะ” เรย์เผลอมองไอรินที่กำลังยิ้ม ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไร เธอจึงรู้สึกตัวว่าถูกจ้องอยู่

“อย่าเอาแต่จ้องหน้าคนอื่นอย่างนั้นสิ”

“=_= มันแปลกด้วยเหรอ หากข้าจะมองแฟนของตัวเอง” ไอรินมองเรย์ที่กำลังแกล้งทำสีหน้าเรียบเฉย

“นี่รู้ตัวหรือเปล่า นายเริ่มพูดภาษาเหมือนมนุษย์แล้วนะ”

“เหรอ สงสัยเพราะว่าอยู่โลกมนุษย์นานเกินไป” เรย์พูดกับตัวเอง ก่อนที่จะถูกสวมหมวกหูแมว และโดนลากเข้าไปในร้าน

“เข้าไปข้างในกันเถอะ”

 

 

เวลาผ่านไป ~

“ไม่อยู่ ไม่อยู่ ไปหากี่ที่ก็ไม่เห็น แม่หายไปไหนของเขานะ” ไอรินบ่นก่อนที่จะนั่งคุกเข่า หลังจากตระเวนเข้าออกไปหลายร้าน “หนินาย ก่อนแม่จะออกไปแม่ไม่ได้พูดเลยเหรอว่าจะไปที่ไหน”

“ถ้าข้ารู้ก็คงพาเจ้าไปตั้งแต่แรกแล้วถามได้ เอ…เหมือนกับว่าแม่ของเจ้าพูดว่า ห้องอาหารหรูเลิศอะไรนี่แหละ เอ้อ! ข้าพอจะจำได้แล้ว แม่ของเจ้าแต่งตัวสวยเป็นพิเศษด้วยนะ”

“ห้องอาหาร! แสดงว่าแม่อยู่ในโรงแรมสิ ทำไมนายไม่บอกให้เร็วกว่านี้นะ”

“ก็เจ้าไม่ได้ถามข้านี่นา” เรย์จับมือไอรินแล้วทั้งคู่ก็โผล่บนบันไดหนีไฟของโรงแรม

 

 

 

“อยู่ที่นี่แน่ๆ ข้ารู้สึกถึงพลังชั่วร้าย”

“นายหมายถึงปีศาจอย่างนั้นเหรอ”

“อาจจะใช่ พลังมันเหมือนกับตอนที่พบกับแม่เจ้าเมื่อเช้าไม่มีผิด”

“แสดงว่าแม่ต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ” ไอรินพูดในขณะที่เรย์ผลักประตูพร้อมกับจับมือไอรินเดินตรงเข้าไป ในใจของเธอถึงจะเป็นห่วงแม่ แต่ก็แอบดีใจลึกๆ ที่ได้อยู่กับเรย์ มือเขาอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง เธอได้แต่ก้มหน้าปิดบังความคิดในจิตใจ

‘ดีใจจัง ที่เรย์คนเดิมกลับมา’

 

 

อีกด้าน ~

“ต้องขอบคุณเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนะครับ ที่ทำให้ห้องอาหารนี้มีเพียงแค่เราสองคน เสียเพียงอย่างเดียว ขาดพนักงานบรรเลงดนตรี ไม่อย่างนั้น วันนี้คงจะทำให้คุณประทับใจได้ไม่มากก็น้อย” อานนท์ตักอาหารใส่จานเริงริน ท่าทางของเขาสุภาพ และคุ้นเคยกับการทานอาหารแบบฝรั่ง สังเกตได้จากการใช้ช้อนได้อย่างถูกต้อง คล่องแคล้ว

“แหม…พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะ” แม่ไอรินพูดก่อนที่จะใช้ซ้อมตักเนื้อเข้าปาก ชายหน้าเข้มหยิบของบางสิ่งภายใต้เสื้อสูทสีขาว

“แต่งงานกับผมนะครับ แหวนเพชรอันนี้อาจจะมีค่าน้อยไปกว่าคุณ แต่ได้โปรดรับมันไว้นะครับ”

‘หึ หึ คงจะพูดว่าขอคิดดูก่อนแน่ๆ ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ’ ความคิดภายในจิตใจของเจ้าปีศาจ

“ตกลงค่ะ” สาวหม้ายยื่นนิ้วนางให้สวม

“หา!”

“มีอะไรหรอกคะ”

 

“^ ^เปล่าครับ” ง่ายกว่าที่คิดไว้แฮะ อาจเป็นเพราะคาถาแรงเกินไป

อานนท์จับนิ้วของเธอ แต่ไม่ทันได้สวมแหวนก็ถูกลูกธนูสีเงินผละมันไปเสียก่อน ลูกธนูหายไป เหลือเพียงแต่แหวนที่กลิ้งไปตามพื้น ก่อนที่จะกลายเป็นงูแผ่แม่เบี้ยแล้วเลื้อยหนีไป

แม่ของไอรินเผลอถอยหลังจนชนโต๊ะที่อยู่ข้างๆ ล้มเกลื่อนกลาด ก่อนที่จะอุทานว่า

“^ ^ ว้าย! น่ารักจัง”

“อยู่ห่างจากแม่ของฉันซะ!” ไอรินขัดขวาง

“หึ! แย่จังเลยนะ ไม่นึกว่าจะคืนดีกันเร็วขนาดนี้ ถ้าเธอได้สวมใส่ล่ะก็ ฉันจะได้ทำลายความรัก ความรักที่บริสุทธิ์ ของเธอที่มีต่อสาวน้อยอย่างเจ้าไง”

“นายเป็นใคร!” หนุ่มหน้าหล่อถอดชุดที่สวมใส่ด้วยมือเดียว ทันใดนั้นเอง ชุดของเขาก็เปลี่ยนไปกลายเป็นชายชุดคลุมสีดำ มีหมวกฮู้ดปิดปังหน้าตาอัปลักษณ์ และมีรอยสักสีดำ

“กรี๊ด น่ารักจังเลย ^ ^” แม่ไอรินชอบใจในขณะที่พนักงานในร้านพากันวิ่งหนี

“สัญลักษณ์ทาสโครเดน!”

“อย่าพูดพล่อยๆ นะ ข้าไม่ใช่ทาสมัน เพียงแต่เรามีอุดมการณ์เดียวกันเท่านั้น ฉันเลยยอมร่วมมือ เช่นเดียวกับพวกปีศาจตนอื่นๆ ทำยังไงได้ ก็เจ้าปีศาจกรงเล็บมันกำลังกวาดล้างพวกเรา เราก็ต้องหาวิธีหลบภัยในร่างมนุษย์”

“ปีศาจตนอื่นๆ แสดงว่าไม่ได้มีแต่เจ้าเท่านั้นรึ!”

ควับ!

          เพล้ง!

เจ้าปีศาจปล่อยงูตัวเล็กๆ ใส่เรย์แทนคำตอบ ก่อนที่จะกระโดดชนกระจกหนีออกไปพร้อมกับฟันงูทุกตัวที่กรูเข้ามา

“หนีเลยเรอะ!” เขารีบออกไปตามช่องที่รั่ว โดยทิ้งไอรินที่กำลังประคองสาววัยสามสิบ

 

“มันหายไปไหนแล้ว” เรย์หันรีหันขวาง อะไรกัน คลาดสายตาเพียงนิดเดียว หรือว่ามันอยู่ข้างบน! ไม่หนิ ไม่เห็นมีอะไรเลย

“มองไปทางไหน ปีศาจยมทูต” เรย์มองไปข้างล่างตามเสียง พบดวงตาสีแดงฉานวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างยาวๆ ตัวใหญ่มากกว่าท่อนไม้ของมันพันร่างเรย์จนเขาดิ้นแทบไม่ได้ สายใยที่ยาวนั้นเชื่อมอยู่กับมือชายหมวกฮู้ด มันคือส่วนหนึ่งของนิ้วมือ

นิ้วมือของมันเป็นงู!

ร่างยาวของมันมีปากและเขียวแหลมคมมันกัดเรย์ และฉีดพิษ

          “พิษของมันจะทำให้ร่างกายของเจ้าจะแข็งขยับไม่ได้สักพัก อดทนหน่อยนะ ทนเจ็บสักหน่อย ถ้ากระดูกของเจ้าหักเมื่อไร ข้าจะกินเจ้า หลังจากนั้นเจ้าก็จะไม่เจ็บอีกเลย”

เรย์เหงื่อตก ใบหน้าของเขาไม่อาจซ่อนความกังวลได้ไหว ‘อะไรกัน! นี่ข้าไม่สามารถแปลงร่างเป็นร่างปีศาจได้หรือ ร่างกายของข้ามันชาไปหมด ขยับไม่ได้เลยสักนิด’

“เจ้านี่มันเก่งนะ แต่ก็เคลื่อนไหวของเจ้ามันยังช้า กว่าข้าเยอะ ดีนะที่ข้าฉีดพิษทัน ไม่อย่างนั้น อาหารมื้อนี้คงกลายเป็นหิน รสชาติห่วยแน่” ปีศาจรู้ความสามารถของเรย์จากคำบอกเล่าของทูตวิญญาณ จึงรีบฉีดพิษก่อนที่ศัตรูจะแปลงร่าง

“หน็อย…” เรย์เก็บความแค้นไว้ในใจ ก่อนที่จะถูกคมเขี้ยวอีกครั้ง

เฟี่ยว!

เสียงธนูแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง มันทะลุสายใยยาวที่เชื่อมระหว่างอาวุธและมือของมัน ร่างเรย์ร่วงหล่นพร้อมกับอาวุธที่คล้ายงูพวกนั้น กำลังหายไปสูญสลายไปกลายเป็นเถ้าถ่าน

“นายนี่มัน…น่าสะอิดสะเอียนชะมัด ไม่เป็นไรนะเรย์” ไอรินหันไปมองปีศาจก่อนที่จะหันกลับมาถามเรย์ซึ่งนอนแข็งทื่ออยู่ เหมือนกับคนโดนตรึงร่างเอาไว้

 

“หน็อย! เจ้ามนุษย์อวดดี” ปีศาจงูจับที่มือตัวเองขาด และกำลังแปรสภาพกลายเป็นงู โจมตีไอรินซึ่งกระโดดหลบได้อย่างว่องไว แต่จำนวนมันมากเกินไป กว่าจะรู้อีกที งูพวกนั้นก็รวมตัวล้อมไอรินและเรย์เสียแล้ว

ฉับ!

          ฉัวะ!

ไอรินเปลี่ยนสภาพธนูให้กลายเป็นมีด และกวัดแกว่งพวกมันที่ถาโถมเข้ามา จนงูที่ถูกคมมีดสีเงินสลายไปหมดสิ้น

“นายคงยังไม่รู้ล่ะสินะ ถึงพิษภัยของอาวุธสีเงินล่ะสินะ ฉันจะบอกให้ก็ได้ ลูกธนูนี้จะทำให้แกกลายเป็นผู้ไร้เวท ด้วยความรักที่ยังคงมีอยู่ในโลกมนุษย์ยังไงล่ะ”

“นี่เจ้าพูดถึงเรื่องอะไร ข้าไม่เข้าใจ”

“ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ตราบใดที่คนในโลกนี้มีความรักให้แก่กัน พลังของฉัน และตัวแทนเผ่าพันธุ์จะไม่มีวันสลาย เพราะพวกเรามีจิตใจอันหนึ่งอันเดียวกัน”

“ความรักพวกนั้น มันไม่จำเป็นหรอก โลกนี้จะต้องมีแต่ความเกลียดชัง ความเกลียดชังจะเป็นพลังให้กับพวกเรา เจ้าไม่รู้หรอกแม่สาวน้อย จิตใจของมนุษย์เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ถ้ามนุษย์อยู่ในสภาวะหวาดกลัว กดดัน บีบคั้น พวกเขาก็จะกลายเป็นซาตาน ซาตานที่ครั้งหนึ่งพวกเจ้าเรียกว่ามนุษย์ยังไงล่ะ”

“ฉันไม่เชื่อ ถ้าพวกเราถูกบีบคั้น พวกเราก็จะก่อตัวขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรักความสามัคคียังไงล่ะ รับไปซะเถอะ ความรู้สึกที่ทุกทรมาน ฉันจะเป็นคนปลดปล่อยมันซะ”

ไอรินเปลี่ยนเป็นธนูสีเงินก่อนที่จะยิงเข้าหน้าอกข้างซ้ายของปีศาจ เจ้าปีศาจชะงัก ลูกธนูสีเงินหายไป

“อ๊ะ ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้”

ร่างของมันไม่เปลี่ยน มันยังคงเป็นปีศาจเหมือนเดิม ไอรินก็ฝึกวิชาสำเร็จแล้ว แล้วทำไมถึง

ทำไมถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

 

“เจ้าทำอะไรน่ะ ข้าไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” มันโจมตีกลับไอรินกระโดดหลบ แต่มันก็ยังเลี้ยวตามมาทันอีกจนได้

     “อ๊า!”

ร่างไอรินถูกรัดแน่น มีดสีเงินตกลงสู่พื้น ‘นี่เราทำอะไรพลาดไป’

ไอรินหวนนึกถึงภาพอดีต ตอนที่เรย์เป็นปีศาจ และจำความรู้สึกอะไรไม่ได้ ความรู้สึกของเรย์เธอเข้าใจดี หรือว่าความรักที่จะปราบศัตรู คือความ ‘เมตตา’ ทั้งปีศาจและมนุษย์ต่างเกิดมาจากต้นกำเนิดเดียวกัน แม้แต่สัตว์ หรือ ผืนหญ้า ผู้ร้าย หรือ ศัตรู เราก็ไม่มีสิทธิที่จะไปทำร้ายเขา

ทุกชีวิตมีค่าเท่ากัน

ในขณะที่ไอรินกำลังจะสิ้นลม เปลวไฟก็พวยพุ่งเข้ามาทันที มันเผางูและปีศาจทำให้มันร้องโหยหวนอย่างทรมาน ดวงตาปีศาจหินที่อยู่ตรงหน้าทำให้ไอรินต้องรีบห้าม มันคือดวงตาปีศาจที่อยากจะทำให้ทุกอย่างมอดไหม้ มันคือแววตาของความเกลียดชัง

“เรย์! หยุดก่อน!”

“อะไรของเจ้ามันกำลังจะฆ่าเจ้านะ แต่ถ้าเจ้าขอ ข้าก็จะเชื่อเจ้า” เรย์วางมือ แต่ปีศาจที่อยู่ตรงหน้าก็หมดแรงซะแล้ว

“ความเศร้า ความโดดเดี่ยว ฉันรับรู้ได้แล้วถึงความรู้สึก ของปีศาจ เจ้าคงเจ็บปวดมากล่ะสินะ” ไอรินพูดกับปีศาจที่อยู่ตรงหน้า ที่กำลังตั้งหลักลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว

     “ปลดปล่อยมาซะเถอะ ความเศร้าความโดดเดี่ยว ได้โปรดจงรับความรู้สึกถึงความรู้สึกถึงความสุขสมหวังในชีวิตด้วยเถอะ”

          เฟี่ยว!

ไอรินยิงธนูแก่ปีศาจที่กำลังอ่อนกำลัง มันร้องก่อนที่จะกลายร่างเป็นมนุษย์ แล้วสลบไป

“>O< ฉันทำ…ทำได้สำเร็จแล้ว เย้!”  ไอรินดีใจก่อนที่จะกอดเรย์ซึ่งกำลังหน้าแดงอย่างไม่รู้ตัว  =////=

 

 

“น่าตกใจจริงๆ ไอรินฝึกสำเร็จแล้ว จะทำยังไงดีนะ” โครเดนลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะสูดอากาศสดชื่นนอกถ้ำ ภูเขาสูงมองไปเบื้องล่างเห็นเมฆปกคลุม คล้ายขนมสายไหม

“ท่านรู้อยู่แล้ว ว่าจะต้องทำอย่างไร” เสียงออกมาจากกลุ่มควันที่ลอยออกมาจากตัวโครเดน ที่มีแต่ดวงตากลมโตเท่านั้นที่เป็นสีขาว

“เสียดายที่ธนูสีเงินไม่สามารถปลดปล่อยข้าได้ เพราะฉันไม่ได้เป็นมนุษย์ และไม่เคยเป็น” กุหลาบสีแดงโผล่ที่มือโครเดนพร้อมกับกลิ่นที่อบอวล

โครเดนจูบดอกกุหลาบอย่างบรรจง

“ไอริน เมื่อไรเธอจะรู้ตัวสักทีนะ ว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน”

 

 

อ่านตอนต่อไป >>>>> ภารกิจที่ 25 จิตใจของมีดสีเงิน

หนึ่งความคิดบน “บทที่25 จิตใจของมีดสีเงิน”

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image