ภารกิจที่26 ปีศาจลอกเลียน

ภารกิจที่ 26
ปีศาจลอกเลียน

11173-attachment

“นี่ข้าเป็นตัวอะไรกันแน่ บอกข้าที!” ปีศาจเงยหน้าตะโกนถามตัวเอง หลังจากที่ฆ่าคนที่หน้าตาเหมือนกับเขา ร่างไร้วิญญาณนอนจมกองเลือด

 

ในบ้านไอริน ~

อิสสะจับมือไอรินอย่างสนิทสนม ชาเทียร์ยืนมองหน้าต่างด้วยสีหน้าจริงจัง ส่วนเรย์นั้นยังคงกินของหวานดูทีวีอย่างขะมักเขม้น

“ยินดีด้วยนะที่ฝึกสำเร็จแล้ว ถึงยังไงฉันก็ยังคงมั่นใจในตัวเธอนะ ทีนี้ก็เหลือคาถาสลัดกายของเรย์เพียงเท่านั้น” อิสสะจับมือไอริน

“อะไรคือคาถาสลัดกาย?”

“คาถาสลัดกายคือ คาถาที่เอาไว้ใช้ต่อสู้กับศัตรูที่มีพลังความชั่วมาก จำเป็นต้องใช้ร่างยมทูตเท่านั้น” ชาเทียร์หันมาร่วมวงสนทนา

“ร่างยมทูตนั่นเหรอ….” ไอรินนึกภาพชายผมหยิกผิวดำชั่วครู่

‘= =;; ร่างอึกถึกนั่นล่ะสินะ’

“อิสสะ ถึงเวลาแล้ว” ชาเทียร์หันมาพูดกับอิสสะ

“^ ^ ฉันต้องไปแล้วล่ะ”

“ไปไหน?”

“ความลับจ้ะ ฝากลาแม่เธอด้วยนะ บาย” อิสสะโปกมือ แล้วหายตัวไปพร้อมกับชาเทียร์

“สองคนนั้นเป็นอะไรไปนะ ทำท่าทางมีลับลมคมใน”

“พวกนั้นคงไปทำธุระสหพันธ์อยู่ล่ะน่า ไม่ต้องสนใจหรอก ก็รู้กันอยู่ว่าในหัวชาเทียร์มีแต่เรื่องปีศาจ อาจจะไปยับยั้งราคัสก็ได้ เจ้าปีศาจนั่นมันฆ่าปีศาจด้วยกันไม่ละเว้น

“มันเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะราคัสเกิดมาก็เป็นปีศาจอยู่แล้ว ไม่เคยเป็นมนุษย์” เมื่อเห็นเรย์ไม่พูดต่อเอาแต่จ้องทีวี ทำให้ไอรินต้องหันมาสนใจโทรทัศน์ด้วยความสงสัย “นี่นายดูข่าวอยู่เหรอ ข่าวของปลอมระบาด นี่ปลอมไปถึงขนาดของกิน ไม่น่าเชื่อ”

“^ ^ แม่เห็นข่าวนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว น่ากลัวมาก แค่อาหารจริงก็มีสารพิษปนเปื้อนก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังจะปลอมของกินอีก เนื้อปลาในขนมจีนน้ำยาเอย ไข่เอย ซอสเอย ผงปรุงรส เยอะแยะไปหมด เรย์ก็ควรลดเรื่องอาหารบ้างนะ จะได้ไม่ป่วย แล้วสองคนนั้นหายไปไหนล่ะ” แม่เดินเข้ามาแล้ววางทองหยิบลงตรงหน้าเด็กทั้งสอง

“พวกเขาไปทำธุระกันต่อค่ะ ว่าแต่…นี่ของปลอมหรือเปล่าเนี่ย ^ ^;;” ไอรินไม่กล้าหยิบมันมาทาน ต่างจากเรย์ซึ่งกำลังกินไม่ยั้ง

“อย่างว่าล่ะ ตอนนี้ของแพงขึ้น เกิดของปลอมมันเป็นเรื่องธรรมดา ^ ^” แม่เสริม

“แต่ข้าว่ามันแปลก ที่เหตุการณ์นี้เกิดในประเทศไทยซึ่งมีดินน้ำอุดมสมบูรณ์ ไม่มีทางจะเป็นไปได้ และตอนนี้พลังอำนาจมืดเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ สาเหตุเพราะพลังของความโกรธ จากการโดนหลอกให้ซื้อของปลอม อาจจะเป็นพลังของปีศาจก็ได้ เราก็ต้องไปบ้างแล้ว”

“แล้วแม่ฉันล่ะ?”

“^o^/ ไปเถอะไอริน ลูกมีหน้าที่ต้องทำ อีกนานกว่ามหาวิทยาลัยจะเปิดสอนตามปกติ ในระหว่างนี้ก็ทำหน้าที่ให้ดีที่สุดแล้วกัน เราจะเอาสันติภาพคืนมา!” แม่เหยียดสุดแขนอย่างแข็งขัน

“=_=;; แน่ใจนะ ว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคือแม่ฉัน”

“=_= นั่น คืออาการปกติของแม่เจ้าล่ะ” เรย์ทำหน้าเฉย ก่อนที่จะลุกขึ้นด้วยท่าทางขึงขัง

“เอาล่ะ เราเสริมพลังงานกันแล้ว เราก็ไปลุยกันบ้าง”

 

 

ห้างสรรพสินค้า ~

“แน่ใจนะว่าเป็นที่นี่น่ะ นี่มันห้างนะ O_o” ไอรินมองรอบๆ หลังจากหายตัวมากับเรย์อย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา จนใครๆ ไม่ทันสังเกตเห็น เพราะมัวแต่รวมตัวประท้วงกันอยู่ รวมทั้งนักข่าวที่กำลังให้ความสนใจกับสิ่งนั้นด้วย

“ข้าไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ในทีวีบอกว่าเป็นที่นี่”

“เราไปดูตรงนั้นดีกว่า อาจจะมีร่องรอยของปีศาจ” ไอรินจับมือเรย์ลากเข้าไปในฝูงคน

“ขายของปลอมให้เราได้ยังไง ลูกฉันต้องตายเพราะพวกแกแน่ๆ!” สาวแก่ตะโกนดังออกมาจากกลุ่มเสียงฝูงชน ซึ่งกำลังเซ็งแซ่อยู่ในขณะนั้น

“ทางเรายินดีจ่ายให้ทุกคน” ชายชุดสูทยกมือทั้งสองข้างเหมือนผู้ร้ายที่ยอมจำนน หลังของเขาเกือบจะพิงประตูกระจกทางเข้าเพราะถูกล้อม

“ไม่เอา! ฉันไม่ต้องการเงิน ฉันต้องการชีวิตของลูกฉัน เอาลูกฉันคืนมา”

“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ”

“ไม่! พวกเราต้องการพบผู้บริหารสูงสุดเท่านั้น เรื่องนี้ต้องมีคนได้รับโทษ” เมื่อสิ้นเสียงเสริมจากคนหนึ่งในกลุ่ม รถสีดำคันยาวก็เล่นเข้ามา ทำให้นักข่าวรีบรุมถ่ายรูป ผู้ชุมนุมหันไปสนใจสิ่งนั้นด้วย เมื่อชายชุดสูทเห็นดังนั้นจึงวิ่งเข้าไปเปิดประตู

“คุณจะแก้ไขเรื่องนี้ได้ยังไงคะ” หนึ่งในนักข่าวพูดขึ้น

“เรายินดีชดใช้ให้พวกคุณทุกคนที่พิสูจน์ได้ว่าของที่เราขายไปนั้นเป็นของปลอม” ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานลงมาจากรถ พูดแล้วฉีกยิ้ม

“มันโกหก!”

“ไหนล่ะหลักฐาน ไม่เชื่อก็ลองให้สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยามาตรวจสอบของทั้งห้างก็ยังได้ แต่ถ้าไม่จริงล่ะก็ พวกคุณคงรู้นะว่าจะพบกับอะไร”

“อ่าว! ทำไมพูดแมวๆ อย่างนี้ล่ะท่าน” ชายฉกรรจ์ออกมาจากกลุ่ม เอาถลกแขนเสื้อแล้วพูดขึ้น ผู้บริหารสูงสุดหัวเราะเบาๆ ราวกับว่าไม่เกรงกลัวกับการกระทำของฝ่ายตรงข้ามนั้นเลย

“ป่านนี้แล้ว มันคงถูกขนไปแล้วล่ะ ต่อให้ใครมาตรวจสอบ มันก็ไม่มีทางรู้ได้หรอก” เรย์พูดขึ้นทำให้ทุกคนต้องแหวกทางให้พวกเขาเดินเข้ามา

“แต่ถ้าจะพูดให้ถูกต้อง อาหารพวกนั้นถูกเปลี่ยนแปลงด้วยอำนาจเวทมนต์ต่างหาก ใช่ไหมคุณปีศาจ”

“นั่นเรย์นี่ ไอรินก็อยู่ด้วย!” นักข่าวรีบถ่ายรูปการประจันหน้า

“นึกว่าใคร ที่แท้ก็ยมทูต แกมีหน้าที่จับวิญญาณไม่ใช่หรือไง”

“ก็ใช่นะ แต่ตอนนี้ข้ามีภารกิจใหม่ที่จะต้องทำ คือจัดการเจ้า” เรย์ดึงหอกตัดวิญญาณออกมาจากห่อผ้า เช่นเดียวกับไอรินที่เรียกธนูสีเงินอยู่ในมือ เมื่อเห็นดังนั้นไทยมุงทั้งหลายก็เริ่มถอยร่นออกไปอย่างระวังตัว

“จริงๆ แล้ว ข้าไม่อยากจะเผยตัว แต่คงไม่จำเป็นแล้ว”

“ข้าก็ต้องเผยตัวบ้างล่ะสินะ” ร่างของปีศาจเปลี่ยนกลายเป็นเมอิ หญิงสาวผมดำดวงตาสีเพลิง

“ปีศาจ!”

ฝูงชนกระจายไปกันคนละทิศคนละทาง ยกเว้นนักข่าวซึ่งกำลังซ่อนตัวซุ่มมองดูตามหน้าที่อย่างไม่กลัวตาย

“เมอิ เธอตายไปแล้วนี่! ไอรินพูดด้วยความตกใจ”

“นี่เจ้าคือเมอิจริงๆ หรือ?”

“หึหึ เห็นแล้ว…จิตใจชั่วร้ายที่ดำมืดอยู่ในตัวของเจ้า ทิวงคตล่ะสินะ ดูเหมือนว่าเจ้าจะขจัดความมืดในจิตใจไม่หมดเสียด้วย ให้ข้าช่วยปลดปล่อยออกมาจะดีกว่าไหม”

“อย่านะ!” ไอรินยืนข้างหน้าเรย์

“ไอรินสาวที่มีธนูสีเงินที่สามารถทำลายร่างยมทูตได้สินะ อย่าเห็นแก่ตัวนักเลย” ปีศาจในร่างเมอิเบิกตาโพลง

ดวงตาของเรย์ประกายสีเพลิงก่อนที่ไฟของเขาจะลุกท่วมร่าง ทำให้ไอรินต้องหันมา เธอตั้งใจจะจับต้อง แต่ประกายไฟนั่นทำให้เธอร้อน

“ได้สติสิเรย์ นายไม่ได้โดดเดี่ยวนะ ใครๆ ก็ผิดพลาดกันได้ นายอย่าทำร้ายตัวเอง ฉัน…ฉันขอร้อง”

“มันไม่ได้ยินเสียงเจ้าหรอก ทิวงคต จงมาเป็นปีศาจที่แท้จริงเสียเถอะ”

“อย่านะ!”

ร่างครึ่งยมทูตกลายเป็นทิวงคตขึ้นฉับพลันที่ไฟมอดลง

“ขอบใจนะ” ทิวงคตยิ้มแล้วจับมือไอรินให้หลบไป

“แต่คุณคงไม่รู้ล่ะสิว่า ผมน่ะ สามารถควบคุมมันได้แล้ว เหล็กแหลมพิฆาต!” ปลายหอกโลหะออกจากหน้ามือปีศาจโลหะ ปีศาจลอกเลียนกระโดดหลบ

“งั้นเหรอ แล้วถ้าฉันใช้ร่างนี้ล่ะ” ทันใดนั้นร่างเมอิก็กลายเป็นไอริน

“ถ้าเป็นร่างนี้ก็จัดการได้ไม่ยากล่ะสิ ฉันได้ยินนะ จุดอ่อนของนาย” ปีศาจลอกเลียนง้างคันศรสีเงิน

เฟี่ยว!

เรย์หายตัวหลบได้ทันก่อนที่จะปล่อยเหล็กแหลมจากด้านบน ปีศาจลอกเลียนกระโดดหลบ ทันใดนั้นเองร่างมันก็เปลี่ยนไปกลายเป็นชาเทียร์ หงายมือปล่อยพลังเวทน้ำล้อมด้วยไฟพวยพุ่งถูกร่างปีศาจของเรย์เข้าอย่างจัง

ร่างเรย์ถลาจนหลังไปชนกับผนังห้างจนเป็นรู ผู้คนที่อยู่ข้างในห้างวิ่งกระจัดกระจายราวกับผึ้งแตกรัง ก่อนซุ่มมองจากจุดใดจุดหนึ่งด้วยสัญชาตญาณไทยมุง ฝุ่นควันฟุ้งไปทั่ว

“นี่คือศัตรู ที่เจ้าไม่สามารถสู้ได้”

“ฮะ ฮะ ฮ่าๆ ฮ่าๆ” ม่านควันจางลงไปแล้ว เสียงระเบิดหัวเราะดังมาจากมุมใดมุมหนึ่ง

ปีศาจลอกเลียนหันรีหันขวางเช่นเดียวกับไอรินและทุกๆ คนในละแวกนั้น “เจ้านี่มันน่าสมเพชยิ่งกว่าที่ข้าคิดอีกนะ ในบรรดาคู่ต่อสู้ที่เป็นปีศาจ เจ้าน่ะ อ่อนหัดที่สุด”

“เจ้ากล้าว่าข้าอ่อนหัดงั้นเรอะ!”

“ใช่ นี่เจ้าไม่รู้ตัวเลยหรือไง น่าสงสารจริงๆ”

ไอรินมองการเจรจาของทั้งคู่ด้วยสีหน้าหวั่นวิตก

“นี่มันเรย์ตัวจริงเหรอ คนไหนคือเรย์ตัวจริงกันแน่ ทิวงคต หรือชีวงคต บางทีเรย์ก็เป็นคนเย็นชา แต่บางทีดูร่าเริง บางทีเขาก็ดูเหมือนปีศาจ แต่สิ่งเดียวที่แท้จริงในตัวเขาก็คือ ปากเสียล่ะสินะ อาวุธของเรายังใช้ไม่ได้ในตอนนี้ ถ้าพลาดพลั้งไปอาจจะไปถูกเรย์เข้า”

“ที่ข้าแพ้ชาเทียร์ เพราะข้าไม่สามารถอ่านใจตัวแทนเผ่าพันธุ์ได้ยังไงล่ะ เหล็กแหลมพิฆาต!”

เหล็กที่ออกมาจากกำหมัด เจ้าปีศาจลอกเลียนหายตัวหลบได้ทัน แต่เรย์เร็วกว่า เขาหายตัวดักรอก่อนปีศาจในร่างชาเทียร์มาถึง พร้อมกับต่อยหมัดไม่ยั้งโดยคู่ต่อสู้ไม่ทันได้ตั้งตัว

“ฉะนั้นข้าจึงสามารถอ่านใจเจ้าได้” เรย์ปล่อยหมัดก่อนที่จะชกเจ้าปีศาจประเด็นไปไกล

“ถึงเจ้าจะหายไปที่ไหน เจ้าก็ไม่สามารถหลีกหนีข้าได้พ้น” เรย์หายตัวดักรอแล้วเสยหมัดจนทะลุเพดานห้าง

“นี่เจ้าคิดที่จะใช้ร่างไอรินมาจัดการข้างั้นเหรอ” เรย์หายตัวออกไป

“เรย์!” ไอรินร้องเรียก แล้วธนูก็หายไปจากมือของเธอ “เรย์อย่าออกไป มันเป็นกับดัก!”

“อาวุธนั้นใช้ไม่ได้ผลหรอก มันเป็นของปลอมที่ลอกเลียนเหมือนกับอาหารเท่านั้น มันไม่มีประสิทธิภาพจริงๆ หรอก” เรย์หายตัวดักรอเช่นเคย แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็มาถึง

ปีศาจลอกเลียนในร่างไอรินยิ้มมุมปาก เรย์สามารถอ่านความคิดมันได้ แต่เขาหลบไม่ทันเสียแล้ว

     เฟี่ยว!

     ฉึก!

หัวใจเรย์ถูกมีดสีเงินเสียบเข้าอย่างจัง มันหลอมรวมเข้าไปในร่าง เขาหมดสติ ไอน้ำระเหยออกมาจากร่างกาย เหมือนกับเตารีดร้อนๆ ที่ถูกน้ำราด ก่อนที่จะร่วงลงสู่พื้นดิน

โครม!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับอุกาบาตยักษ์หล่นใส่พื้นโลก ทุกคนที่อยู่ในระแวกนั้นต่างวิ่งเข้ามาดู ทั้งๆ ที่รู้ว่ามีอันตราย

ไอรินกระโดดเข้าไปในม่านควัน เมื่อมันจางลงเธอจึงเห็นเรย์นอนอยู่ตรงหน้า

“เรย์! เรย์ตื่นสิ”

มีดสีเงินอาวุธประจำตัวเธอปรากฏอยู่ในมือโดยที่ไม่ต้องร้องเรียก

“เรย์…”

ไอรินรู้สึกใจไม่ดี เธอค่อยๆ ยื่นมืออันสั่นเทาจับชีพจรของเรย์ มันไม่เต้น เสียงหัวใจของเรย์หายไป เธอเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ก่อนที่จะทุบหัวใจของเขาหลายต่อหลายครั้งเพื่อให้เขาฟื้นขึ้น

“ตายแล้วล่ะ เมื่อกี้ถูกแทงเต็มๆ ซะด้วย” ไอรินมองเธออีกคนที่ยืนตรงหน้า สีหน้าเธอยิ้มแย้มด้วยความชื่นใจ

“ไม่นะ ไม่ ไม่… ฮึก เรย์ นายตื่นสิ อย่าหลับอย่างนี้ ฮึก ลุกขึ้นมาคุยกับฉันก่อน เรย์” ไอรินทุบเรย์จนเธอปวดแขนไปหมด แต่ร่างปีศาจก็ไม่มีทางฟื้น

 

อ่านตอนต่อไป >>>> ภารกิจที่ 27 ความลับของอาวุธสองสิ่ง

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image