บทที่29 เปิดเผย

ภารกิจที่ 29
เปิดเผย!

20090330212222

              ไอรินเผลอวิ่งเข้าไปกอดเรย์อย่างลืมตัว เธอรีบดังตัวเองออกจากเขาทันทีที่คิดได้ “ฉันนึกว่านายจะตายไปซะแล้วอีก”

“ไม่เห็นต้องร้องไห้ขนาดนั้นเลย” เรย์ยิ้มแล้วจับบ่าไอริน “ข้าก็นึกว่าข้าจะต้องตายแล้วเหมือนกัน ยังโชคดีที่อาวุธของเจ้ากับอาวุธของข้าตอบรับกัน”

“เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร” ชาเทียร์ถาม พลางยื่นมือมาให้เรย์และไอรินดึงลุกขึ้น

“ข้าแปลกใจมานานแล้วว่า ทำไมข้าสามารถเรียกอาวุธของไอริน ในขณะเดียวกัน ไอรินก็สามารถจับอาวุธของข้าได้ แต่ข้าก็มาเข้าใจเมื่อข้าได้สิ้นชีวิต มีดสีเงินตอบรับหอกตัดวิญญาณในร่างกายข้า หรือพูดอีกอย่างหนึ่งว่า หอกตัดวิญญาณในร่างปีศาจของข้าคือยาแก้พิษ แต่มันก็ไม่เพียงพอ ข้าไม่สามารถพื้นร่างกายได้เต็มที่ ข้าจึงจำเป็นต้องให้ร่างกายของข้ารับอีกเสี้ยวหนึ่งของหอกตัดวิญญาณ

“หมายความว่า ถ้าตอนนั้นนายอยู่ในร่างยมทูตนายก็ต้องตายด้วยอาวุธของฉันเหรอ” ไอรินถามพลางสะอึกสะอื้น

“ใช่แล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นร่างข้าคงสลายไปแล้ว” เรย์ยิ้ม

“ยังจะมายิ้มอีก” ไอรินชกต้นแขนเรย์เบาๆ เธอยิ้มแม้ว่าใบหน้านั้นจะบดบังไปด้วยน้ำตาก็ตาม

“ข้าดีใจ ที่เจ้าเป็นห่วงข้า” เรย์พูดด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนที่จะแปลงร่างเป็นครึ่งยมทูต “พวกเราไปกันต่อเถอะ”

 

 

 

กรุงเทพฯ

“>O< กรี๊ด! นั่นมันพี่เดนนี่นา” ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาโครเดน แล้วขอถ่ายรูปเป็นที่ระลึก

“>/////< ช่วยเซ็นตรงนี้หน่อยค่ะ” มือเรียวยาวให้ริมฝีปากกัดปลอกปากกาดึงออก แล้วลงมือเขียนหลังเสื้อแฟนคลับอย่างว่องไว

“>////< พี่เดนไปไหนมาคะ ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่ออกสื่อบ้างเลย ระวังนะ ความนิยมจะลดลง แต่ถึงจะลดลง พวกเราก็ยังชื่นชอบพี่เดนเหมือนเดิม”

“ที่พูดก็ถูกต้องนะ ผมคงต้องออกสื่อบ้าง”

“พี่เดนมาทำอะไรที่นี่คะ” หนึ่งในนั้นถาม ในขณะเดียวกันชาวเมืองก็ทยอยออกมาดูดารา ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่มีวี่แววว่าจะมีคนอยู่เลยสักนิด แต่เมื่อโครเดนย่างกรายเข้ามา กลับมีคนค่อยๆ ออกมาอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง

“^ ^ ผมกำลังรอคนอยู่ครับ” โครเดนยิ้ม

“พี่เดนรู้ไหม ว่าตอนที่พี่เดนไม่อยู่ มีคนบอกว่าพี่เดนเป็นปีศาจ พวกนั้นคงจะเพี้ยนไปแล้ว พวกเราน่ะไม่ชอบเลย โดยเฉพาะยัยไอรินนั่นน่ะ”

“มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ แต่ว่าอย่าไปโกรธเธอเลย” โครเดนพูดในขณะที่ก้มหน้าก้มตาลงลายมือชื่อบนกระดาษที่ทุกคนส่งให้

“พี่เดนใจดีจังเลยนะคะ ถูกว่าขนาดนั้นแล้วยังอยู่เฉยได้อีก”

“ก็ผม….เป็นปีศาจจริงๆ นี่” โครเดนหันหน้ามาคุยกับผู้หญิงตรงหน้า ก่อนที่จะลงมือเซ็นต่อ

“แหม…พี่เดนชอบล้อเล่นอยู่เรื่อยเลย”

 

 

 

สระแก้ว

“คนหายไปไหนกันหมดนะ” เรย์บ่นอุบ

“ข้าคิดว่า” ชาเทียร์หันมามองราคัส ทำให้ทุกๆ คนต่างเห็นพ้องต้องกัน

“ทำไมต้องหันมาหาเราด้วยเล่า” ราคัสหน้ามุ่ย

“เดี๋ยวพวกเราเข้าร้านค้าข้างหน้า หาซื้อเสื้อผ้าให้ราคัสใส่ดีกว่า” ว่าแล้วทั้งหมดก็พากันเข้าร้านที่อยู่ตรงหน้า

“ยินดีต้อนรับครับ” เจ้าของร้านพูดพลางก้มหน้าก้มตากวาดพื้น แต่เมื่อเขาเงยหน้าเห็นปีศาจราคัสถึงกับวางอุปกรณ์ในมือแล้วร้องลั่น “ปีศาจ ปีศาจมา ทุกคนหลบเร็ว!”

“บอกแล้วไง” ชาเทียร์พูดในขณะที่พ่อค้าตาลีตาเหลือกวิ่งออกไปไกลลิบ

“ร้านนี้รสนิยมแย่มาก ข้าไม่มีวันใส่แน่ๆ” ราคัสกวาดตามองไปรอบๆ ร้าน เห็นเสื้อผ้าผู้หญิงมากมาย และเสื้อผ้าผู้ชายอันน้อยนิด เป็นเสื้อยืดสีแสบตา และกางเกงยีนขาดทันสมัย

“ข้าเห็นด้วย ข้าว่าชุดที่ข้าใส่ว่าแย่แล้วนะ” เรย์พูด

“=_= นี่นายกำลังแอบว่ารสนิยมของฉันหรือเปล่า” ไอรินหน้าเฉย ‘รสนิยมของฉันทำให้นายลำบากใจมากนักรึไง’

“นี่พวกนายดูข่าวนี่สิ” อิสสะพูดในขณะกำลังดูทีวีที่วางอยู่ข้างโต๊ะเก็บเงิน ทำให้ทุกคนในร้านต้องหันมองตาม เห็นภาพโครเดนกำลังให้สัมภาษณ์กับไมค์หลายสิบตัวซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

 

/“คุณโครเดนหายไปไหนมาครับ”

“^ ^ เก็บตัวอยู่ครับ ช่วงนั้นผมเสียทีกับพวกสหพันธ์ ก็เลยต้องพักฟื้นกันสักหน่อย แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ผมแข็งแรงขึ้นแล้ว”

“สหพันธ์ คุณโครเดนหมายถึงใครคะ” นักข่าวอีกคนยิงคำถาม

“ศัตรูครับ” โครเดนพูดยิ้ม

“จริงหรือเปล่าครับที่มีคนลือว่า คุณเป็นปีศาจ” นักข่าวชายที่ถามครั้งแรก ถามอีกครั้ง

“ฮึ ฮึ ก็ผมเป็นปีศาจจริงๆ นี่ครับ” โครเดนปิดปากหัวเราะแล้วพูด

“ถ้าอย่างนั้นคุณลองพิสูจน์ให้ดูหน่อยสิครับ” หนึ่งในนักข่าวยียวน

“ใครจะไปทำเรื่องน่ากลัวอย่างนั้นได้ล่ะครับ”

“สุดท้ายก็พูดเล่น” เมื่อได้คำตอบที่ไม่น่าพอใจ นักข่าวจึงทำท่านักเลง ถ้าไม่อยู่ต่อหน้าสื่อ ป่านนี้ถูกโครเดนฆ่าไปแล้ว

เขาแสร้งหัวเราะเบาๆ แทนคำตอบ แล้วพูดว่า “ไอริน เรามาสู้กันอีกสามวันข้างหน้า ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าพลังของฉันหรือเธอ ใครจะชนะ สถานที่ฉันจะให้ทูตวิญญาณไปบอกก็แล้วกัน” เมื่อพูดจบ ภาพโครเดนก็หายไป กลายเป็นนักข่าวผู้หญิงยืนพูดเพียงคนเดียว

“>////< แหม ถ้าเดนเป็นปีศาจจริงล่ะก็ แอมก็จะยอมพลีชีวิตให้พี่เดนเลยค่ะ”/

 

“คิดโง่ๆ” เรย์พูดก่อนที่จะปิดทีวีอย่างไม่สบอารมณ์

“มนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ” ไอรินพูดแล้วนั่งลงบนเก้าอี้

“สงสัยข้าต้องไปฝึกคาถาสลัดกายในนรกให้ทัน อยู่ใกล้ไอรินแล้วข้าไม่มีสมาธิ” เรย์พูดจบก็แปลงร่างเป็นครึ่งปีศาจแล้วลุกเป็นไฟหายไป

“= =* ฉันไปก่อกวนนายตอนไหนไม่ทราบ” ไอรินลุกขึ้นยืนแล้วพูดเคือง ทั้งๆ ที่ผู้ฟังไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

“ที่รู้ๆ เราไม่มีวันใส่ชุดพวกนี้แน่” ราคัสพูดจบก็เดินออกไป

“น่าๆ ไอริน เรย์เขาคงไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นหรอกนะ” อิสสะจับบ่าไอริน

 

 

 

ยมโลก

ฮัดจิมองโทรศัพท์ แล้วนั่งคอตก “เรย์เป็นยังไงบ้างนะ ไม่เห็นอัสโทรกลับมาเลย เฮ่อ…”

เรย์ในร่างยมทูตถอนหายใจ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องพยาบาล “ฮัดจิ ช่วยจัดห้องส่วนตัวให้ข้าหน่อยสิ ข้างล่างเสียงดังมากเลย”

“เรย์!” ฮัดจิโผกอดแต่เรย์ยืนนิ่ง “ฮัดจิคิดถึงเรย์จังเลย คิดถึงๆ”

‘นี่ข้าคิดถูกหรือคิดผิดนะ’ เสียงความคิดเรย์ดังก้อง

 

 

 

โลกมนุษย์

“อึดอัดจังเลยแฮะ ปีศาจหายไปไหนหมด”  ราคัสพูด ถึงแม้ว่าเขาจะเดินสองขา แต่ลักษณะมือที่ยาวทำให้ดูเหมือนว่า เขาสามารถเดินสีขาได้อย่างสบาย

“ไม่แปลกหรอก ชีวงคตไม่อยู่ ทำให้จับพลังปีศาจไม่ได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกปีศาจทำอะไรกันอยู่” ชาเทียร์ประสานมือไว้หลังท้ายทอย

“เซ็งสุดๆ ทำไมต้องรอถึงสามวันด้วยนะ” ราคัสกระโดดไปมา

“นายเป็นปีศาจหรือลิงกันแน่ ฉันเวียนหัวจะแย่อยู่แล้ว” อิสสะเคือง

“โครเดนคงจะให้ร่างมนุษย์กับปีศาจหมดแล้ว ช่วงหลังๆ เราสู้กับปีศาจในร่างมนุษย์ก็เยอะซะด้วย” ไอรินพูดขึ้นทำให้อิสสะนึกขึ้นได้

“จริงสิ!” อิสสะเอากำปั้นทั้งสองข้างตบเข้าด้วยกัน

“คิดอะไรออกเหรอ?”

“ถ้าอย่างนั้น เราก็หาคนที่มีรอยสักรูปดอกเดนซาเรียที่มือข้างซ้าย แล้วคาดคั้นว่าโครเดนอยู่ไหนก็จบเรื่อง”

“เป็นความคิดที่ดี เราจะได้รู้ความจริงสักที” เมื่อพูดจบราคัสกระโดดหายไปไกลลิบ

“เฮ่อ…เมื่อไรราคัสจะรู้จักการทำงานเป็นทีมสักที” ชาเทียร์พูดด้วยความเบื่อหน่าย

 

 

คอนโดส่วนตัวของโครเดน

“พวกนั้นกำลังหาวิธีตามหาท่าน จะให้ข้านัดสถานที่กับพวกมันเมื่อไร” ร่างมืดพูดขึ้น

“อีกสามวันข้างหน้า ตอนนี้ปล่อยให้มันตามหาฉันอย่างนั้นล่ะ ฉันรู้แล้วว่าพวกนั้นไม่รอให้ถึงสามวันอยู่แล้ว พวกนั้นฉลาดน้อยเกินไป ไม่รู้หรือไงว่าทูตวิญญาณสามารถมองเห็นได้ทุกสิ่งที่อยู่ในโลกมนุษย์ ถึงตามหาข้าไปก็เสียเวลาเปล่า” โครเดนลงบนโซฟาแล้วกดรีโมทเปิดทีวี

“ทำไมท่านต้องรอให้ถึงสามวันด้วย” ทูตวิญญาณลอยหยุดตรงหน้า โครเดนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า

ฉันให้เวลาสามวัน เพื่อให้ปีศาจหาจุดเชื่อมต่อโรงไฟฟ้าทั้งหมด แล้วทำลายพร้อมกัน เพียงแค่นี้ พวกสหพันธ์ที่อยู่ใต้ดิน ก็ไม่สามารถต่อสู้กับฉันได้ แล้วการสื่อสารทุกอย่างก็จะหยุดชะงัก ทุกอย่างเป็นไปตามแผน”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง ข้าจะส่งสารตามที่ท่านบอก” ว่าแล้วทูตวิญญาณก็แบ่งร่างออกกระจายไปทุกทิศทุกทาง

 

 

 

ในซากห้องหักพัง

“ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านโครเดนอยู่ที่ไหน” ราคัสดึงปีศาจในร่างมนุษย์ผู้ชายบอบบางใส่แว่น ร่างบอบช้ำ เสื้อผ้าของเขาฉีกขาด บนมือมีรอยสักสีดำให้ลอยขึ้น

“เราไม่เชื่อ ทำไมโครเดนต้องให้ร่างมนุษย์กับพวกเจ้าด้วย”

“ทำไมข้าต้องบอกเจ้า ปีศาจแสงจันทร์” มันเหยียดริมฝีปาก ทันใดนั้นเองร่างกายรวมทั้งเสื้อผ้าของมันก็ค่อยๆ กลายเป็นสีเขียว และใหญ่ขึ้น จนติดเพดานห้อง ราคัสตกใจครั้นจะเอามือออกจากคอของมันก็ไม่ทันซะแล้ว มันติดหนึบ

“เจ้าประมาทข้าเกินไปซะแล้ว” ปีศาจเขียวจับตัวราคัสแล้วบีบคอแน่น ผู้ถูกกระทำเกร็งลำคอ และใช้มืออีกข้างเรียกกรงเล็บแสงจันทร์ ตัดร่างสีเขียวขาดกระเด็น

ราคัสล้มลงทันทีที่หลุดจากพันธนาการ มือที่หลุดออกมาหยดลงพื้นดังแหมะ “กลิ่นของเจ้าเหม็นจนเราแทบจะอ้วก”

ปีศาจเขียวหัวเราะลั่นก่อนที่จะเอากำปั้นทุบพื้น ทันใดนั้นเอง เมือกสีเขียวก็ไหลกระจายออกไปทั่วบริเวณ ราคัสรีบกระโดดหนี แต่มันก็ถูกมือสีเขียวจับรัดตัวแน่นขยับไปไหนไม่ได้

“กรงเล็บแสงจันทร์” ราคัสเรียกเวทของตัวเอง แต่ก็ทำไม่ได้

“ทำไมเราถึงเรียกอาวุธตัวเองไม่ได้!”

“ฮ่าๆ รู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้ว ตราบใดที่เจ้าอยู่ในอาณาเขตสีเขียวของข้า เจ้าก็จะไม่สามารถใช้เวทได้”

“กางเขตอาคมล่ะสินะ”

 

 

 

อีกด้าน

ในระหว่างที่ไอรินและพรรคพวกกำลังเดินหาราคัสอยู่นั้น พวกเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติข้างหน้า ต้นไม้ทุกต้นเหี่ยวเฉา และส่งกลิ่นเหม็น

“ฝีมือปีศาจแน่” ชาเทียร์และไอรินรีบเดินตรงเข้าไปข้างใน

“อี๋ ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย” อิสสะพูดในขณะที่เมือกสีเขียวติดรองเท้า

 

อ่านนิยายตอนต่อไป >>>> ภารกิจที่ 30 ปีศาจเมือกเขียว อี๋ แหวะ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image