บทที่30 ปีศาจเมือกเขียว อี๋ แหวะ

บทที่ 30
ปีศาจเมือกเขียว อี๋ แหวะ

2_zpsabacf953

“ราคัส!”

ชาเทียร์ร้องเรียก เมื่อเห็นราคัสกำลังสลบอยู่ในเมือกสีเขียว

“นี่เจ้าอาบน้ำบ้างหรือเปล่า ตัวเหม็นมาก” อิสสะพูดพร้อมกับปิดจมูกตัวเอง

“เจ้าบังอาจว่าข้าตัวเหม็น ถ้าอย่างนั้นเจอนี่หน่อยเป็นไง เอาเชื้อโรคไปกินซะ เมือกเขียวสังหาร!” ปีศาจเมือกเขียวยกแขนตัวเองให้ยาวยืดไปทุกทิศทุกทาง ชาเทียร์หลบได้ทันเช่นเดียวกับไอริน แต่ปีศาจผมเพลิงกลับตั้งดาบรับ แล้วใช้สองมือฟันมันลงไป ร่างสีเขียวขาดเป็นสองท่อน

ไฟวายุ!” ชาเทียร์ร่ายเวท แต่มันกลับไม่ตอบสนอง ‘ปกติแล้ว ไฟและลมมันต้องออกจากมือข้า แล้วทำไมครั้งนี้ หรือว่า เมือกที่เราเหยียบเป็นเขตอาคมของมัน’

ธนูสีเงิน” ไอรินเรียกอาวุธแล้วยิงธนูสีเงินเข้าไปถูกหัวใจปีศาจ แต่ก็ไม่เกิดอะไรขึ้น

‘จริงสิ เราต้องทำให้มันยอมรับพลังของธนูสีเงินเสียก่อน’

“ทำไมเวทของข้าถึงใช้ไม่ได้”

“ไอริน ฉันไม่ไหวแล้วล่ะ @~@” เมื่ออิสสะก็พูดจบ เป็นลมหน้ามืดล้มอยู่ตรงนั้น น้ำเหนียวๆ ที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นคลุมร่างอิสสะจนเกือบมิดหัว

“อิสสะ!” ไอรินร้องเรียก ‘อะไรกัน ยิ่งต่อสู้มันก็ยิ่งตัวเหม็นขึ้นกว่าเมื่อครู่เสียอีก’

“ทั้งๆ ที่มันไม่ได้ถูกตัวเลยสักนิด แต่ทำไมอิสสะถึง…”

“เพราะกลิ่นยังไงล่ะ ฉันก็รู้สึกเวียนหัวเหมือนกันแต่ก็พอทนได้” ไอรินพูด

‘โชคดีนะที่เรย์ไม่ค่อยอาบน้ำ จึงชินกับกลิ่นแบบนี้ แม้ว่าจะเหม็นกว่าเรย์พันเท่าก็เถอะ’

เมือกเขียวสังหาร!” ปีศาจเมือกเขียว ชาเทียร์กระโดดหลบแต่มันก็ตามมาจนได้ เขาถูกรัดแน่น

“เหม็น…จริงๆ ด้วย” ชาเทียร์พูดแล้วสลบไปอีกคน

“ฮ่าๆ ไม่ ข้ายังไม่ให้มันตายตอนนี้ อีกไม่นานเชื้อโรคก็จะเข้าไปสู่ร่างกายมัน หากไม่อาบน้ำภายในสองชั่วโมง เหลือเพียงคนเดียวแล้วสิ เจ้าจะทำยังไงล่ะ”

ไอรินยืนนิ่งได้แต่กำมีดสีเงินแน่นด้วยความเจ็บใจ

 

 

ทางด้านชีวงคต

“น้ำเหนียวๆ นี่ มันคืออะไรกัน” เรย์ยืนมองภาพเบื้องหน้า ที่ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำสีเขียวเยิ้ม จนน่าสะอิดสะเอียน ต้นไม้ที่อยู่ในนั้นเริ่มเหี่ยวเฉาสกปรก เพราะถูกน้ำสีเขียวข้นครอบคลุมเอาไว้

ไอรินหลบเมือกสีเขียวและฟันมันจนคราบบางส่วนเกาะแขนเธอ ‘กลิ่นชวนเวียนหัวชะมัด นี่ฉันทำได้แค่ยืดเวลาเท่านั้นเหรอ’

“เมือกเขียวสังหาร!” น้ำข้นหนืด พุ่งหาไอรินโดยเร็วครอบคลุมทุกทิศทาง  เธอมองไปด้านหลังของตัวเองมันคือกำแพงสีขาว แต่ตอนนี้มันกลายเป็นสีเขียวไปแล้ว

‘นี่มันหลอกล่อ ให้เราติดกับ’

เมือกเขียวถาโถมร่างไอรินจนเธอสลบไป

“อะไรกันเนี่ย แค่นี้เองไม่เห็นจะสนุกเลย กลิ่นของข้ามันแรงมากนักหรือไง”

“ยังสนุกได้อีกนะ” เรย์ในร่างทิวงคตพูดขึ้นหลังจากมาถึง

“อัคคีพิฆาต!” เปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากมือของเรย์

“อะไรกันทำไมมันถึง…ใช้เวทได้” ดวงตาสีเหลืองของปีศาจมองพื้นที่เรย์เหยียบ เห็นเมือกสีเขียวแหวกออกเป็นทาง

“เชื้อโรคแพ้ไฟอยู่แล้ว ข้าเลยจัดการเผามันให้หมด เหม็นเป็นบ้าเลย” เปลวไฟลุกท่วม ร่างของมันละลายอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นอีกฝ่ายสงบลงไปแล้ว เรย์จึงเผาพื้นให้เป็นทางก่อนที่จะปลุกอิสสะ และคนอื่นๆ ตามลำดับ โดยปลุกไอรินเป็นคนสุดท้าย เนื่องจากเธอถูกตรึงอยู่บนเพดาน

 

เรย์ใช้เปลวไฟทำลายเมือกสีเขียวรอบๆ ตัวไอริน จนเธอตกลงมา จึงใช้มือเขย่าตัว

“ไอริน”

“เอ๋? เรย์ นี่ฉันคงกำลังฝันอยู่ใช่ไหม”

“ยังจะมาพูดแบบนี้อีก ยัยบื้อ” เรย์กอดอกแล้วหันหน้าไปทางอื่น หากไอรินมองทันคงจะเห็นผู้พูดกำลังหน้าแดงอยู่

‘ยัยนี่ ยังจำความฝันในตอนนั้นได้อีก’

“ปากเสียแบบนี้ แสดงว่าฉันไม่ได้ฝันล่ะสิ แล้วปีศาจล่ะ” ไอรินกวาดสายตามองหาปีศาจ แต่เห็นเพียงน้ำข้นสีเขียวที่เจิ่งนองอยู่บนพื้น

“ละลายไปแล้ว มันคงหมดฤทธิ์ แล้วล่ะ” เรย์พูดโดยที่ยังคงไม่มองหน้าไอริน เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่แล้วพูดว่า “ลุกไหวไหม”

“ยังพอไหว” ไอรินลุกขึ้นยืนเช่นเดียวกับคนอื่นๆ แล้วเธอก็มองจุดที่ปีศาจเคยยืนอยู่ “แต่ฉันรู้สึกคาใจอะไรบางอย่าง แต่ก็คิดไม่ออกซะที ความรู้สึกของปีศาจตนนี้”

“อย่าคิดมากเลยน่า ยังไงก็จัดการมันไปแล้ว” อิสสะพูดก่อนที่จะมองสภาพของตัวเอง แล้วทำท่าจะอ๊วก

“อี๋ แหวะ ฉันจะต้องอาบน้ำอีกกี่สิบรอบ ถึงจะหายเหม็นเนี่ย”

“น่าเสียดาย เรายังไม่ได้คาดคั้นจากมันเลย คว้าน้ำเหลวอีกจนได้” ราคัสบ่นอุบแล้วนั่งยองเหมือนคนหมดอะไรตายอยาก

“ก็เจ้าไม่ใช่หรือไง ที่บุกเข้ามาก่อน เลิกนิสัยใจร้อนได้แล้ว”

“เชอะ” ราคัสเบือนหน้าหนี

“เลิกพูดเถอะ เราไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ชักช้าแบบนี้มีหวังเชื้อโรคได้เพาะเชื้อเข้าไปในร่างกายเป็นการถาวร แบบนั้นฉันไม่เอานะ” ไอรินผู้รักความสะอาดเตือนสติ

“ใช้ห้องน้ำที่ล่ะกัน ละแวกนี้ คงจะไม่มีคนอยู่แล้ว” ชาเทียร์หันมาพูดกับอิสสะ ทุกคนพยักหน้ายกเว้นเรย์

“ข้าอยู่จัดการที่นี่ก่อน พวกเจ้ารีบไปเถอะ”

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ไอรินก็ยืนรออิสสะอยู่หน้าห้องน้ำ จนอิสสะปิดประตูออกมา เธอมองเพื่อนที่กำลังยืนพิงขอบประตู แววตาเหมือนกับกำลังคิดการใหญ่อยู่

“นี่ ไอริน ยังไม่เลิกคิดเรื่องนั้นอีกเหรอ”

“ดูเมือกนี้สิ เราทำลายไปแล้ว แต่ทำไมมันสะอาดเป็นบริเวณล่ะ แทนที่มันจะสกปรกบ้างสักนิด”

“ไอรินนี่พูดแปลกๆ นะ สะอาดก็ดีแล้วนี่” อิสสะเอาผ้าขนหนูเช็ดผม

“ไม่ใช่อย่างนั้น เหมือนกับว่ามันเคลื่อนตัวหลบหนีเมื่อถูกไฟของเรย์ ถ้ามันถูกฆ่าเชื้อจริงมันคงไม่หมดจดเป็นแนวอย่างนี้ และอีกอย่าง เมือกสีเขียวนั่นก็กระจายไปไกลกว่าจุดเดิมที่เราพบตอนแรกด้วย” ไอรินเดินออกไปชี้นอกหน้าต่าง

“มันอาจจะเพิ่มขึ้นตอนที่เราต่อสู้กันอยู่ก็ได้ อาบน้ำเสร็จแล้วก็เลิกฟุ้งซ่านซะที มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรอก เลิกคิดมากได้แล้ว”

อิสสะพูดเสียงแข็ง แล้วหย่อนก้นลงบนเตียง ‘=*= ให้ตายเถอะ ฉันยังไม่อยากต่อสู้กับปีศาจเหม็นอีกครั้งเลยนะ ไอรินก็คิดมากไปได้ มันตายไปแล้ว ก็ตายไปแล้วสิ’

 

 

เรย์ใช้ไฟเผาเมือกสีเขียว แต่แทนที่มันจะถูกไฟไหม กลับเคลื่อนที่หนีไฟโดยอัตโนมัติ เขาจึงหยุดและนั่งมองดูมันเคลื่อนที่ด้วยใจจดจ่อ ท่าทางใช้ไฟจะไม่ได้ผล

ร่างปีศาจได้กลายเป็นร่างครึ่งยมทูต เขาคิดลองเอาหอกจิ้มกับเมือกสีเขียวที่อยู่ตรงหน้า แต่มันกลับลุกเป็นไฟแทน เหมือนกับว่า หอกตัดวิญญาณไม่ยอมให้เมือกสีเขียวกระเด็นถูกตัวมัน

“จะทำยังไงดีนะ” เรย์หยุดและครุ่นคิดอยู่นานเสียงชาเทียร์ก็ดังขึ้น

“ยังไม่สำเร็จอีกเหรอ” ชาเทียร์เดินเข้ามาก่อน โดยมีอิสสะ ไอริน และราคัสเดินตามกันเข้ามาด้านใน

“มันมีอะไรแปลกๆ ใช่ไหม” ไอรินถาม

“ดูเหมือนว่ามันยังไม่ตายนะ ดูสิ” เรย์หน้าเครียด แล้วจิ้มหอกตัดวิญญาณที่ลุกเป็นไฟลงไปช้าๆ ทุกคนจึงสังเกตเห็นเมือกสีเขียวเคลื่อนที่

“นี่เราต้องสู้กับมันอีกเหรอ เราขอผ่านดีกว่า” ราคัสรีบบอกปัด

“อะไรกัน คนอย่างเจ้ากลัวเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ” อิสสะทำสีหน้าเจ้าเล่ห์\

“เราไม่ได้กลัวสักหน่อย หรือว่าเจ้าจะรอก็ได้นะ” ราคัสตอบกลับ ทำให้อิสสะเบือนหน้าหนี

“ใครจะอยากไปสู้กับปีศาจสกปรกแบบนั้นกันเล่า”

“ใครจะไปก็ไปนะ แต่ฉันจะรออยู่ที่นี่ ปีศาจตนนี้กำลังร้องไห้ ฉันอยากจะปลดปล่อยเขา” ไอรินมองเมือกที่อยู่บนพื้น ส่วนเรย์ก็จ้องไอรินโดยไม่กะพริบตา

‘ยัยนี่มักจะคิดอะไร ที่ทุกคนคิดไม่ถึงทุกทีเลยนะ เพราะจิตใจที่อ่อนโยนแบบนี้ ทำให้ยมทูตอย่างข้าต้องหวั่นไหว นี่ข้ากำลังคิดอะไรอยู่ เลิกคิดซะ ตอนนี้ข้าต้องคิดแต่เรื่องกำจัดปีศาจ’ เรย์คิด

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะร่วมสู้ด้วยนะ ถึงยังไง เขาก็เป็นปีศาจเหมือนกับฉัน หน้าที่ของฉันก็ต้องช่วยปีศาจที่กำลังร้องไห้ถึงจะถูก” อิสสะยิ้ม

“พูดอะไรไม่เข้าท่า” ราคัสเบือนหน้าหนี แล้วแอบหน้าแดง

“ถ้าอย่างนั้นเราก็จะรอด้วยคนก็แล้วกัน รอให้มันลุกขึ้นมา เล่าความจริงเกี่ยวกับท่านโครเดน”

“แล้วเจ้าล่ะ” เรย์หยุดมองไอริน แล้วหันมาถามชาเทียร์

“ให้ตายซี่ หน้าที่ของราชาปีศาจก็ต้องดูแลเหล่าปีศาจอยู่แล้ว ไม่น่าถามเลย” ชาเทียร์พูดจบ ก่อนที่จะเดินออกไปแต่ก็ยังหันมาพูดต่อ

“พวกไปหาอะไรทำข้างนอกดีกว่า อยู่ในนี้แล้วข้าหายใจไม่ออก”

ไอรินยิ้มกับคำตอบทุกคน ‘^ ^ ในที่สุดพวกเราก็เริ่มจะสามัคคีกันแล้ว’

 

เวลาผ่านไป…

แสงทอสีแดงที่ขอบฟ้าถูกสีดำกลืนกินเข้ามาแทนที่ ทุกคนหลับหมดแล้ว ยกเว้นเรย์ที่กำลังเอาฟืนใส่กองไฟ แต่ตาก็ยังมองเมือกสีเขียวด้วยใจจดจ่อ คิดว่ามันจะเคลื่อนที่อีกครั้ง

“เรย์” ไอรินเรียกเรย์จากด้านหลัง

“นึกว่าหลับแล้วซะอีก” เรย์หันมามองไอริน

“ฉัน…ฉันขอโทษ” ไอรินพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ถ้าไม่เป็นเพราะฉัน เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด”

“เอ๋?” เรย์ตกใจกับสีหน้าที่เปลี่ยนไป ‘ทำไมยัยนี่ถึงชอบคิดแบบนี้ตลอดเลยนะ’

“^ ^;;ไม่เป็นไรหรอก ก็ข้าชินแล้วนี่นา” เรย์พูดไปอย่างนั้นทั้งๆ ที่ใจเขาคิดอีกอย่างหนึ่ง ‘บ้าจริง เผลอปากเสียไปอีกแล้ว ยัยนี่คงจะนึกถึงคำพูดของข้า ตอนที่ไปช่วยจากโครเดนที่คอนโดแน่ๆ’

เมื่อเห็นไอรินสีหน้าไม่ดี เรย์จึงเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่

“อย่างน้อยเจ้าก็ช่วยให้ปีศาจกลับมามีความสุขเหมือนเดิม พลังใจจิตใจของเจ้าก็ช่วยข้าหลุดพ้นจากความทุกข์ ถ้าเจ้าไม่ทำเรื่องนั้นพวกเราก็คงไม่พบกัน และปีศาจก็คงถูกอเวจีกลืนกินไปหมดแล้ว จริงๆ มันก็ไม่ยุติธรรมเลยนะ”

เรย์เอื้อมมือไปจับบ่าไอรินแล้วพูดต่อ “ที่ปีศาจจะต้องถูกโทษทัณฑ์ร้ายแรงขนาดนั้น”

ไอรินหัวเราะเบาๆ แทนคำตอบทำให้เรย์หน้าแดง

“หัวเราะ อะไรกันเล่า”

“เรย์กลับมาเป็นเรย์คนเดิมจริงๆ ด้วย ฉันดีใจ ดีใจจริงๆ นะ” ไอรินยิ้มทำให้ เรย์จ้องแบบไม่เชื่อสายตา ทำให้ผู้ถูกกระทำถึงกับหน้าแดงไปอีกคน

“ไอริน”

“อะไรอีกล่ะ” ไอรินพูดทั้งๆ ที่หน้ายังคงแดง และเหมือนว่าจะแดงขึ้นไปอีก เมื่อถูกเรย์จ้องหนัก

“ข้ากับเจ้ายังไม่เคยมีอะไรกัน”

“เอ๋?” ไอรินเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติ

“ในพิธีส่งตัว ตอนนั้นข้าเข้าใจผิดน่ะ” เรย์เบือนหน้าหนี

“เข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ!”

“^ ^ ไม่เป็นไร เรามาพยายามกันใหม่นะ เทพยากรณ์จะได้เกิดมา” เรย์หันกลับมาแล้วทำหน้าเป็นใส่เหมือนทิวงคต

“บ้า”

“โอ๊ย!”

ไอรินกำหมัดก่อนที่จะเขกหัวเรย์ ผู้ถูกกระทำร้องเสียงดังจนทุกคนตื่น

อ่านนิยายตอนต่อไป >>>>>ภารกิจที่ 31 เวลาแห่งการตัดสินชี้ชะตา เริ่มขึ้นแล้ว!

ชอบก็กด บวก กด like กด แชร์นะคะ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image