บทที่31 เวลาแห่งการตัดสินชี้ชะตา เริ่มขึ้นแล้ว!

บทที่31
เวลาแห่งการตัดสินชี้ชะตา เริ่มขึ้นแล้ว!

108770975

อิสสะและชาเทียร์ลุกขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงร้อง แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรร้ายแรง เธอจึงบ่นอุบ “อย่าทำให้ตกใจสิ”

“ขอโทษนะ” ไอรินเกาหัวแกรก ในขณะที่เรย์กำลังใช้มือกำหัวที่ปูด

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว” ชาเทียร์เดินเข้ามาหา แล้วมองแผลอันบวมเป่งของเรย์

“ใครว่าไม่เป็นอะไรเล่า” เรย์พูดแล้วเหลือบมองเมือกเขียว แต่มันไม่มีแล้ว “คราบสีเขียวหายไปแล้ว!”

“ไม่ใช่แค่คราบสีเขียวเท่านั้น ราคัสก็หายไปด้วย” อิสสะพูดเสียงเรียบ ทุกคนจึงหันไปมองจุดที่เขาเคยนอนอยู่

“หมอนั่น เอาอีกแล้วเหรอนี่” ชาเทียร์ถอนหายใจ แล้วพูดอย่างเบื่อหน่าย

 

 

ทางด้านราคัส

“ไง เจ้าปีศาจ” ปีศาจที่มีดวงตาเป็นแสงจันทร์ เอ่ยทักเมื่อเห็นร่างสีเขียวประกอบตัวขึ้น และมีรูปกุหลาบสีดำอยู่บนร่างกายอย่างสมบูรณ์ หลังจากที่นั่งบนขอบหน้าต่างรอคอยเป็นเวลานาน

“เจ้านี่ตื้อจริงๆ นะ ถูกข้าทำร้ายจนเกือบตาย แล้วยังไม่หนี ถ้าไม่ใช่คนที่เก่งกว่าข้า ก็คงจะเป็นคนที่โง่มากแน่ๆ แต่สังเกตจากการต่อสู้เมื่อสักครู่ เจ้าคงเป็นอย่างหลัง”

“ก็คงจะเป็นอย่างนั้น แต่ถึงยังไง… เราก็อยากจะรู้ความจริง เราจะให้ดูอะไรสักหน่อย” ราคัสใช้ปากแกะผ้าพันแผล ปีศาจเมือกเขียวประหลาดใจเมื่อได้เห็นรอยสักบนมือข้างซ้ายของเขาเล็กน้อย ก่อนที่จะตีหน้าปกติ

“เจ้าคงจะเป็นคนทรยศ ที่ท่านโครเดนเคยชุบชีวิตล่ะสิ” ดวงตาสีเหลืองมองดวงตาสีทองที่เปล่งประกายเหมือนกับว่ากำลังอ่านใจ

“เราไม่เคยคิดทรยศ แต่ถ้าจะพูดว่าภักดีเหมือนเดิมก็ไม่ถูก ก็ตอนนี้เรากลับมาอยู่กับพวกสหพันธ์” ราคัสก้มหน้า พูดความคิดในจิตใจจนหมด

          “ทำไม ทำไมท่านโครเดนถึงให้พลังกับปีศาจตนอื่น ทั้งๆ ที่สัญญาว่าจะให้เราฆ่าปีศาจ ทั้งๆ ที่ รับรู้ถึงความเจ็บปวดของเรา แต่ก็ยัง… ก็ยังเพิ่มพลังปีศาจ ทำไม ทำไม!”

ราคัสระเบิดเสียงก่อนที่จะล้มลงคุกเข่า มือทั้งสองข้างวางลงบนพื้น น้ำตาหยดลงบนพื้นทำให้ปีศาจเมือกเขียวเริ่มคิดว่าที่ราคัสพูดนั้นเป็นความจริง

“ถ้าสงสัยขนาดนั้น ข้าจะบอกให้ก็ได้” น้ำเสียงของปีศาจเมือกเขียวเริ่มอ่อนลง “ก่อนหน้านี้ท่านโครเดนอาศัยอยู่บนหน้าผาสูง แต่ตอนนี้ท่านไม่อยู่แล้ว ท่านไปกับทูตวิญญาณ หากเจ้าวิ่งไล่ตามท่าน ก็เหมือนกับม้าที่วิ่งไล่แครอท ทางที่ดี เจ้ารอให้ถึงวันนั้นจะดีกว่า”

ราคัสยิ้มรับในความอับโชคของตัวเอง “ในตัวแทนเผ่าพันธุ์ มีคนหนึ่งที่เชื่อว่าจะแก้ปมในจิตใจของเจ้าได้ และตัวแทนเผ่าพันธุ์ที่ใช้ไฟ กำลังเดินทางมาทางนี้”

ราคัสพูดจบ แต่ปีศาจเมือกเขียวยังคงหยุดนิ่ง “ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเปลี่ยนจิตใจข้าได้หรือเปล่า”

 

 

“ฮาด…ชิ่ว” ไอรินจามเสียงดังลั่น ในขณะวิ่งและใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากในเวลาเดียวกัน “สงสัยจะมีคนบ่นถึงอยู่แน่เลย”

เมื่อใกล้ถึงจุดหมายเรย์กับชาเทียร์ก็หายตัวไป ส่วนไอรินและอิสสะกระโดดสูงจนถึงจุดเกิดเหตุ

“ถูกเจอตัวจนได้” ปีศาจเมือกเขียวยิ้ม

“อัคคีพิฆาต!” เรย์คิดว่าราคัสถูกทำร้ายจึงจู่โจมทันที “กลิ่นของเจ้าใช้ได้แค่ตอนแรกเท่านั้นแหละ”

“นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม” อิสสะยื่นมือให้ราคัสที่กำลังทรุดนั่ง ดวงตาสีทองเปล่งประกายความประหลาดใจชั่วครู่ และแล้วเขาก็ลุกขึ้นเอง

“เชอะ” เมื่ออิสสะเห็นว่าอีกฝ่ายช่วยเหลือตัวเองได้ จึงสะบัดหน้า

“เรย์ หยุดนะ!” ไอรินรีบห้าม เรย์เสียสมาธิทำให้เปลวไฟหยุดลง โดยที่ไม่ทันได้รู้ว่าอีกฝ่ายส่งเมือกเขียวทำร้าย  อิสสะตัดเมือกสีเขียวจนขาดจึงช่วยเรย์เอาไว้ได้

“ทุกคนหยุดเถอะ!” ไอรินพูดแต่เหมือนว่าไม่มีใครฟังเลยสักนิด

“จะให้หยุดได้ไง เราต้องป้องกันตัวนะ” อิสสะใช้ดาบฟาดฟันศัตรูที่เข้ามาไม่ยั้ง เช่นด้วยกับชาเทียร์ที่ร่ายเวทไฟใส่

“ลืมไปแล้วเหรอ เราต้องรอจนถึงตอนนี้เพื่ออะไร ให้ฉันสู้เถอะ ฉันต้องการสู้กับเจ้าปีศาจตนนี้” ไอรินพูด ทำให้ทุกคนต้องเปลี่ยนจากการโจมตีเป็นการป้องกันแล้วกระโดดถอยร่นออกมา ต่างกับราคัสซึ่งไม่ได้ต่อสู้ตั้งแต่แรก เขาเดินเข้ามุมห้อง ราวกับนักมวยที่ได้ยินเสียงระฆังดังหมดยก

“วันนี้ ไม่สมกับเป็นนายเลยแฮะ” อิสสะมองราคัสที่ยืนพิงกำแพงแล้วเก็บดาบ ราคัสหันหน้าไปทางอื่น ในขณะที่เรย์กำลังมองไอรินอย่างห่วงใย

“ข้าเชื่อฝีมือไอริน” ชาเทียร์หันมาคุยกับเรย์ ผู้ฟังหันมองตาผู้พูดชั่วครู่

“ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร” เรย์หันกลับมามองไอรินที่กำลังเผชิญหน้าปีศาจ บางทีการต่อสู้ครั้งนี้ อาจเป็นอีกก้าวในการพัฒนาอาวุธของไอรินก็ได้

ไอรินเรียกมีดสีเงินให้ปรากฏในมือเธอ “ถ้าเป็นสิ่งนี้ ก็จะสามารถต่อสู้ได้โดยไม่ต้องใช้เวท เขตอาคมของเจ้าไม่มีผลอะไรกับฉันหรอก”

“ชักสนุกแล้วสิ” ว่าแล้วปีศาจเมือกเขียวก็เริ่มโจมตี ไอรินกระโดดหลบ

‘ในห้องที่มุมอับแบบนี้ เราไม่สามารถใช้ธนูได้แน่ มีทางเดียวคือเราต้องเข้าไปแทงหัวใจของมัน ด้วยมือของเราเอง’

ไอรินใช้เท้ากระโดดถีบมุมห้องไปอีกด้าน แต่ว่าเมือกสีเขียวอีกด้านก็ยังโจมตีเข้าเป็นสาย จากด้านหลังเธอก้มหลบได้ทัน จนเมือกสีเขียวพุ่งตัวเข้าตัวเอง แต่มันก็ไม่เป็นอะไร แค่บาดเจ็บเล็กน้อย

“เอาแต่หลบแบบนี้ แล้วเมื่อไรจะจบกันเล่า มนุษย์ก็เหมือนๆ กันหมด เอาแต่หลบ ไม่กล้าทำอะไรจริงจัง”

“อาจจะใช่ แต่ว่าใจของฉันตัวแทนเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ยังไม่ยอมแพ้หรอกนะ แม้ว่าจะถูกไล่ให้จนมุมทุกทิศทุกทาง” ไอรินกระโดดหลบเมือกเขียวที่พุ่งใส่ตัวทุกทิศทุกทาง จนมันทุ่มใส่เข้าหากัน

“หน็อย เจ้าจะไปรู้อะไรกับพวกมนุษย์มักง่าย ขี้ขลาด โง่เขลา ข้าถูกทิ้งให้เหมือนสิ่งของที่ไร้ค่า ทั้งๆ ที่หากนำมาล้างให้ดี ข้าก็ยังมีประโยชน์ได้ ไอ้พวกมนุษย์จิตใจสกปรก” ปีศาจเมือกเขียวโมโหจัด เมื่อไม่ถูกตัวเป้าหมาย

‘หรือว่าปีศาจตนนี้เกี่ยวข้องกับขยะ’ ไอรินพุ่งตัวเข้าโจมตี ปีศาจเมือกเขียวรับรู้ได้ จึงรีบสกัดขวางด้วยมือ แต่เธอก็ฟันมันจนขาดสองท่อน แล้วบรรจงปักมีดสีเงินลงไปในหัวใจปีศาจจนมิดด้าม

“ฉันรู้แล้วล่ะ ความรู้สึกของเจ้า ฉันจะรับไว้ทั้งหมด” ไอรินยิ้ม ก่อนที่จะร่วงลงสู่พื้นอย่างหมดแรง มีดสีเงินรวมตัวกับเมือกสีเขียวจนกลายเป็นหนึ่งเดียว

“อะไรกันความรู้สึกแบบนี้ ทำไม ทำไม อ๊าก…”

เจ้าปีศาจร้องโหยหวน เมือกสีเขียวรวมตัวกัน ก่อนที่จะกลายร่างเป็นมนุษย์ใส่แว่นแล้วสลบไป

“ในที่สุดก็จบสักทีนะ” ไอรินหลับตานอนอย่างอ่อนเพลีย อิสสะเข้าไปประคองแล้วตบหน้าให้ได้สติ

“=O=* นอนตรงนี้ไม่ได้นะ เราต้องไปอาบน้ำ”

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ในสถานีโทรทัศน์ประเทศไทย

เสียงดังคึกคัก ทุกคนยังคงทำงานกันเป็นปกติ แม้ว่าต้องเสี่ยงกับการไล่ล่าของปีศาจก็ตาม โดยเฉพาะทีมข่าวของช่อง ที่กำลังจะมีการสัมภาษณ์โครเดนในวันนี้ ทุกคนยังคงจับตามองข้อกล่าวหา ของเรย์และไอรินที่อ้างว่าโครเดนเป็นปีศาจ

“เรื่องที่ให้จัดการ สำเร็จหรือยัง” ร่างสีขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้พูดขึ้นในมือของเขาถือดอกกุหลาบสีแดงที่มีหนามแหลมคม ทันใดนั้นเองทูตควันสีดำลอยมาจากหน้าต่างแล้วคุกเข่าให้กับบุรุษตรงหน้า

“พวกปีศาจรู้ตำแหน่งสายการผลิตกระแสไฟฟ้าทั้งหมดแล้ว ทุกตนรอเพียงคำสั่งของท่าน นอกจากนี้ข้ายังสั่งให้ปีศาจจำนวนหนึ่งช่วยกันทำลายดาวเทียม เพื่อเป็นการหยุดการสื่อสารในกรณีที่สหพันธ์มีระบบจ่ายไฟสำรอง”

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะทำงานเร็วปานนี้ ครั้งแรกที่ฉันรู้ว่ากำหนดการถ่ายทอดสดเลื่อนมาเป็นวันนี้ ฉันก็นึกว่าจะไม่ทัน พวกเจ้าทำดีมาก เจ้าจงบอกกับปีศาจพวกนั้น ให้เปิดทีวีก็พอ แล้วอีกไม่กี่ชั่วโมง…”

โครเดนนำดอกกุหลาบปักแจกัน ทันทีที่ดอกไม้สัมผัสกับวัตถุรองรับมันก็กลายเป็นน้ำแข็ง จนแตกเป็นเสี่ยงในที่สุด

“พวกมันจะได้รู้ว่า การต่อสู้ที่แท้จริงมันเป็นยังไง”

 

 

ภายในห้องนอน

ทุกคนตื่นกันหมดแล้วยกเว้นเรย์ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงไม่ยอมตื่น

“เจ้านี่ขี้เซาจริงๆ เลย” ราคัสหันไปมองร่างครึ่งยมทูตแล้วหยิบเสื้อที่พาดไว้บนหัวเตียงมาใส่

“โชคดีที่เมื่อคืนเราต่อสู้กันในหอพัก เราจึงได้พักห้องวีไอพี แทนที่จะนอนใต้ต้นไม้” ราคัสพูดในขณะที่กำลังแต่งตัว จากเครื่องนุ่งห่มที่อัสเตรียมไว้ให้ ปีศาจแสงจันทร์ไม่ยี่ระกับชุดสีดำที่ใส่กระอ่อน เพราะยังไงก็ดีกว่าเสื้อสีแสบที่เขาเห็นเมื่อวาน

“ยังไง ใต้ร่มไม้ของโลกมนุษย์ก็ยังดีกว่า โลกปีศาจที่ข้าเคยอยู่” ชาเทียร์ใช้มือทั้งสองข้างวางบนขอบหน้าต่าง สายตาของเขามองออกไปข้างนอก

“ถ้าหากครั้งนี้โครเดนชนะ โลกมนุษย์ก็คงจะเหมือนกับโลกปีศาจ มีแค่ซากหักพัง”

“วันนี้พวกเราพักเอาแรงก่อน พรุ่งนี้จะต้องสู้ศึกหนักแน่ ฝีมือของโครเดนร้ายกาจมาก” ชาเทียร์หันมาพูดกับราคัส ซึ่งทำท่าจะออกไปข้างนอก เมื่อผู้ฟังได้ยินดังนั้นจึงทิ้งถ้อยคำก่อนที่จะเดินออกไป

“ใครว่าเราจะสู้กับท่านโครเดน เราเพียงแค่ต้องการคำตอบจากท่านโครเดนเท่านั้น”

 

 

 

“โอ๊ย นั่งแบบนี้มันเซ็งจังเลย” อิสสะบ่นก่อนที่จะเปิดทีวี แต่เธอก็รีบปิดมันลงเมื่อเห็นหน้าคู่กรณีออกโทรทัศน์ “อะไรกันเนี่ย เปิดช่องไหน ช่องไหนก็มีแต่ข่าวปีศาจโครเดน ในโลกมนุษย์ไม่มีนักร้องคนอื่นบ้างหรือไง”

“เป็นธรรมดานั่นแหละ ก็โครเดนอยู่เมืองไทยนี่นา ผลิตภัณฑ์ที่โครเดนเป็นพรีเซ็นเตอร์ก็ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า” เมื่ออิสสะหันขวับ ไอรินจึงพูดใหม่พร้อมกับปาดเหงื่อแล้วยิ้ม

“แต่ว่าถ้ามนุษย์ได้รู้ความจริงก็คงจะเลิกชอบโครเดนก็ได้นะ”

“ก็แล้วไป”

“อิสสะ ช่วยเปิดประตูหน่อยสิ” อิสสะได้ยินเสียงราชาปีศาจจึงลุกขึ้นจับลูกบิดทันที หลังประตูบานนั้นมีชายชุดคลุมและมีร่างครึ่งยมทูตอยู่บนหลังของเขา

“ท่าน!” อิสสะตกใจกับภาพตรงหน้า เพราะเธอไม่อยากเชื่อสายตาว่า ราชาปีศาจจะลดตัวแบกร่างครึ่งมนุษย์

“ก็เจ้านี่ไม่ยอมตื่นสักที และห้องของพวกเราก็ไม่มีทีวีด้วย อยู่รวมกันอย่างน้อยถ้าเกิดเรื่องอะไรจะได้รับมือได้ทัน” ชาเทียร์เดินเข้ามาในห้องแล้วทุ่มเรย์ลงบนที่นอน

“แล้วราคัสล่ะ” ไอรินถาม ชาเทียร์ยักไหล่

“หายไปไหนก็ไม่รู้”

“เจ้าหมอนั่นคิดจะไปคนเดียวแน่ๆ เลย” อิสสะครุ่นคิด

“ไม่หรอก ตราบใดที่ยังไม่ได้เบาะแสเจ้านั่นก็ยังอยู่กับพวกเรา” ไอรินตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่น ‘ทำไมฉันถึงรู้สึกหวาดหวั่นอย่างนี้นะ เหมือนกับว่าความสุข กำลังจางหายไป’

 

 

ทางด้านราคัส

ราคัสเดินเล่นอยู่ด้านนอกเห็นกลุ่มควันสีดำ ก่อนที่มันจะลอยผ่านไป มันแบ่งร่างสีดำครึ่งหนึ่งเข้ามาหาเขา ส่วนอีกครึ่งหนึ่งก็ลอยเข้าไปในตึก

“เรารอเจ้ามานานแล้ว ทูตวิญญาณ” ราคัสพูดกับร่างดำทะมึนตรงหน้า ลูกตากลมโตสีขาว กับปากที่ฉีกยิ้มใกล้ถึงข้างดวงตา สร้างความน่ากลัวแก่ผู้พบเห็น

“ท่านโครเดนสั่งให้พวกเจ้าดูทีวี ใกล้จะถึงเวลาแล้ว” ร่างมืดพูดขึ้นแล้วจากไป

“แสดงว่าท่านโครเดนต้องอยู่ที่สถานีโทรทัศน์แน่ๆ” ราคัสแสยะยิ้ม

 

 

“ท่านโครเดนสั่งให้พวกเจ้าดูทีวี ใกล้จะถึงเวลาแล้ว” ทูตวิญญาณพูดจบแล้วเคลื่อนตัวหายไป ทุกคนละสายตาจากทูตวิญญาณ เช่นเดียวกับอิสสะที่พุ่งตัวเข้าไปเปิดทีวีทันที

“คุณจะตอบแฟนเพลงยังไงกับการกล่าวหาว่าคุณเป็นปีศาจ” นักข่าวชื่อดังร่างอ้วนหน้าตี๋ในโทรภาพพูดขึ้น ผู้ตอบยิ้มเล็กน้อยอย่างเป็นกันเอง

“จะทำยังไงได้ล่ะครับ ก็ผมเป็นปีศาจจริงๆ น่ะสิ”

“ฮะ ฮะ คุณอย่าหลอกพวกผมเลย ปีศาจจะต้องเหาะได้ คุณเหาะได้หรือเปล่า” นักข่าวระเบิดหัวเราะ เพราะคิดว่าโครเดนอำ

“ผมจะทำอย่างนั้นเมื่อจำเป็น แต่ถ้าจะแสดงให้ดูเพื่อเป็นการอวดอ้าง ผมไม่ขอทำดีกว่า”

“แสดงว่าคุณไม่ปฏิเสธ” นักข่าวชี้ไปที่ฝ่ายตรงข้าม โครเดนยิ้ม แล้วพูดกับบางสิ่งที่ทุกคนมองไม่เห็น

“มาเร็วจังนะ ราคัส”

คำพูดของโครเดนทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบ เหมือนกับว่ารอฟังคำพูดต่อไป แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้ยินเสียงอะไรต่อจากนั้น ร่างปีศาจผมทอง ปรากฏอยู่ตรงหน้าโดยมีมือยันพื้นเอาไว้ คล้ายกับว่ากระโดดมาจากที่ไหนสักแห่ง

“เราขอจบรายงานเพียงเท่านี้ สวัสดีครับคุณผู้ชม” หลังจากนั้นทุกคนวิ่งหนีกันอย่างอลหม่าน เช่นเดียวกับผู้สัมภาษณ์

ปีศาจผมทองยืนขึ้นสองขา มองโครเดนด้วยความโกรธเกรี้ยว “ทำไมท่านถึงทำแบบนี้ ท่านต้องการอะไร”

“ราคัส…” ไอรินมองปีศาจที่เผชิญหน้าโครเดนบนจอภาพ เหมือนกับทุกๆ คน…ในประเทศไทย

 

ปีศาจขาวเหยียดริมผีปากเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืน เงาที่อยู่ด้านหลังของเขาเริ่มเผยตัวออกมา ดวงตากลมโตของทูตวิญญาณ ทำให้ทุกคนรู้สึกขนลุก

“ทำไมท่านถึงมอบพลังให้ปีศาจ เพื่ออะไร! ท่านหักหลังเรา!

 

อ่านนิยายตอนต่อไป >>>>> ภารกิจที่ 32 รอยสักคำสาป

ชอบก็กด like กด แชร์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนน้า ถ้าส่วนไหนเขียนผิด หรือไม่สมจริงช่วยให้คำวิจารณ์ด้วยน้า

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image