บทที่ 19 การรวมตัวของตัวแทนเผ่าพันธุ์

ภารกิจที่ 19
การรวมตัวของตัวแทนเผ่าพันธุ์

rac

เรย์ในร่างใหญ่ยักษ์กำลังซัดราคัสอย่างหนักหน่วง ก่อนที่จะเสยคางจนร่างของผู้ถูกกระทำพุ่งตัวสูงปรี๊ด เรย์เคลื่อนตัวตามด้วยพลังไฟ และโถมตัวแทงเข่าทำให้เจ้าโม่งชุดดำร่วงในแนวเฉียงสู่พื้นอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่มันควรจะเป็น ร่างของราคัส

กระแทกกับต้นไม้จนหักหลายต้น ก่อนถลาลงพื้นเขายั้งตัวไว้ได้ทัน เท้าของเขาเสียดสีกับพื้นดินจนพื้นรองเท้าแทบสึก ธรณีฉีกเป็นร่องแนวยาว

“เลิกซะเถอะ ผมเบื่อกับการต่อสู้ที่ไร้ผล เพราะยังไงผมก็ชนะอยู่แล้ว” เรย์ถอนใจ

“ไม่! พวกปีศาจเราต้องจัดการให้หมด”

“นี่คุณจะมาฆ่าผม หรือไอรินกันแน่ ชักสงสัย”

“เราจงใจสังหารไอริน แต่เมื่อเห็นปีศาจอยู่ตรงหน้ามันก็อดรามือไม่ได้”

“ไม่คิดเปลี่ยนใจเหรอ การที่คุณเหมาหมดว่าปีศาจร้ายทุกตน มันไม่ค่อยยุติธรรมเลยนะ”

“นั่นมันเรื่องของเรา” ราคัสเน้นเสียงก่อนที่จะกระโดดหนีและสาดอาวุธใส่ ถึงเป็นการต่อสู้ที่ไร้ผล แต่ก็ยังดีกว่าที่จะต้องต่อสู้ปีศาจด้วยร่างปีศาจที่เขาเกลียด

“ไร้ประโยชน์น่า” เรย์ยกแขนปัดอาวุธอย่างง่ายดาย ก่อนที่จะปล่อยแท่งโลหะแหลมปะทะราคัส แต่เขากลับหลบหนีได้ทัน

“คุณเป็นซินเดอเรลล่ารึไง เห็นดูนาฬิกาตลอด รู้ไหมนาฬิกาเรือนแสงของคุณทำให้ผมรู้ตำแหน่ง”

“คงจะอย่างนั้น” ราคัสทำท่าจะหนี เพราะจวนจะถึงเวลาแล้ว วันนี้พอแค่นี้ล่ะกัน ราคัสยิ้มก่อนที่จะชนบางสิ่งซึ่งมองไม่เห็น มันเป็นโล่เวทที่อิสสะสร้างขึ้นเพื่อสกัดเขา จนล้มอั้ก

“จะหนีไปไหนเล่า” อิสสะทักทายอย่างคนรู้จักกันดี ไอรินซึ่งยืนอยู่ข้างๆ มองร่างเรย์ที่ผิดแปลกไปขณะที่เขาเดินเข้ามา

“สกัดมันไว้ ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเจ้านี่มันต้องดูนาฬิกา” ไอรินมองเรย์ ดูจากสำนวนและท่าทาง นี่เรย์จริงๆ แน่ เรย์คนเดิมที่เธอรู้จัก

เรย์เหลือบมองไอรินที่แอบยิ้มด้วยสีหน้าปกติ

อิสสะยกมือทั้งสองข้าง สร้างโล่กลมสีฟ้าใสปิดกั้นทางออกของราคัส

“นี่เรย์หมายความว่า…” อิสสะลากเสียงและมองราคัสในขณะที่ร่างใหญ่พยักหน้า

“อัสหายไปไหน ทำไมพวกเจ้าไม่มาด้วยกัน”

“หมอนั่นอยู่ไปก็เกะกะ ฉันเลยให้อยู่ในบ้าน” อิสสะแสร้งพูด ในขณะที่ไอรินแอบขบขันเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่

 

/“ให้ฉันไปด้วย ฉันไม่อยากจะนิ่งเฉย เหมือนกับคนขี้ขลาดอย่างนี้” อัสลุกขึ้นเดินตาม เมื่อเห็นเราทั้งคู่ลุกขึ้น อิสสะหยุดและหันมาคุยกับอัส

“ไม่หรอก นายไม่ขี้ขลาดหรอกอัส สิ่งที่นายแสดงเมื่อสักครู่มันก็เป็นการพิสูจน์ไม่ใช่เหรอ แต่นายไม่ต้องไปหรอกนะ หน้าที่ของนายก็คือรักษาชีวิตให้นานที่สุด เพื่อมาเปิดประตูเกตเวย์ไงล่ะ” อิสสะยิ้มและตบบ่าอัสก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมกับไอริน/

 

‘แหม…ทำเป็นไม่สนใจเขา ไม่เข้าใจเลยว่าคู่นี้เขาคิดอะไรอยู่กันแน่’ ในขณะที่ไอรินกำลังนึกถึงความหลังอยู่นั่นเอง เสียงราคัสก็แทรกขึ้นมา ทำให้เธอเปลี่ยนอารมณ์โดยทันที

“หึ หึ สกัดได้เพียงแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ” ราคัสฉีกยิ้มภายใต้ผ้าปิดปาก “เห็นทีคงจะเลี่ยงไม่ได้ซะแล้ว”

             ติ๊ด ติ๊ด

             เสียงนาฬิกาข้อมือดังเมื่อครบชั่วโมง แสงสีทองสาดส่องเหนือศีรษะ ผมของราคัสเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีทองเช่นเดียวกับแสงจันทร์ ดวงตาของเขาเปล่งประกายสะท้อนแสงราวกับดวงตาของสุนัขป่า กรงเล็บของเขายาว ถุงมือขาดสะบั้นจนเห็นรอยสัก เขาร้องคำราม อาวุธลับของเขาหลุดออกจากตัวเหมือนกับเม่นสลัดขน เสื้อของเขาขาดทะลุเป็นรู

             อาวุธที่หลุดออกมานั้นชนกับโล่เวทก่อนที่จะร่วงหล่นเสียงดัง ราคัสฉีกเสื้อและเครื่องประดับของตัวเองอย่างรำคาญ ก่อนที่จะกรีดโล่เวทจนขาด และกระโจนไปมาด้วยสี่ขาอย่างบ้าคลั่ง

             อิสสะกระเด็นล้มลงจนหงายหลังจากแรงปะทะการทำลายกำแพงเวท เธอมองคู่ต่อสู้เคลื่อนที่อย่างว่องไวท่ามกลางความมืดที่แฝงตัว ไม่มีโล่ชนิดใดที่ป้องกันเขาได้ ยกเว้นร่างกายของเรย์ในร่างปีศาจเท่านั้น ทุกคนต่างหวาดหวั่นระวังตัว

ไอรินเปลี่ยนลักษณะอาวุธให้เป็นธนู ก่อนที่จะยิงลูกศรโดยการเดาสุ่มเช่นเดียวกับเรย์ที่ปล่อยแท่งโลหะแหลมอย่างไร้จุดหมาย

             อะไรกัน ทำไมมันไวขนาดนี้ ความไวมันต่างกับเมื้อกี้ลิบลับราวกับเป็นคนละคน แล้วยิ่งเรื่องนั้น… ใบหน้าของมันเหมือนหมอนั่นไม่มีผิด ถึงดวงตาและสีผมจะเปลี่ยนแปลงไป แล้วยังเขี้ยวและกรงเล็บที่แหลมคมนั่นอีก

             ต้องใช่คนเดียวกันแน่ๆ ราคัส ใช่ เราจำได้แล้ว มันเป็นคนเดียวกัน

ฉันแทบจะไม่เห็นร่างกายมัน พวกเราคงได้ยินแค่เสียงใบไม้ที่กระทบกันทั่วบริเวณ ราวกับว่ามันรวดเร็วจนดูเหมือนมันอยู่ทุกๆ ที่ในเวลาเดียวกัน และที่สำคัญนอกจากการเคลื่อนที่ที่รวดเร็วแล้ว ความเบาและความคล่องตัวมันทำให้คู่ต่อสู้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น

แสงสีทองคล้ายกรงเล็บวิ่งทะลุผ่านสิ่งกีดขวางอย่างฉับพลัน ก่อนที่จะถาโถมเข้าหาเหล่าผู้พิทักษ์อย่างรวดเร็ว ไอรินรีบหลบมันเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

อิสสะเคลื่อนตัวหลบอย่างรวดเร็วซึ่งต่างกับไอริน เธอหลบมันไม่ทันจึงถูกกรงเล็บทำร้ายเข้าที่ต้นแขนเป็นแผลฉีกขาด

     โอ๊ย!

เลือดบนต้นแขนผู้ถูกกระทำไหลไม่หยุด ไอรินหน้าซีดมองแผลเหวอะหวะเป็นรอยเล็บ นี่เธอพร้อมกับการต่อสู้แล้วจริงๆ เหรอ

              “ระวัง!”

เรย์เข้าบังร่างไอรินจากกรงเล็บเวท โดยกอดเธอไว้แน่น ตัวของเขาสูงใหญ่จนบังตัวหญิงสาวแทบมิด

“ไม่เป็นไรนะ”

             “ไม่เป็นไร แล้วนายบาดเจ็บหรือเปล่า” ไอรินรีบตอบ แต่เรย์ยังคงทำสีหน้าเรียบเฉยโดยไม่แสดงอาการบาดเจ็บ ทั้งที่เมื่อสักครู่โดนกรงเล็บไปเต็มๆ แต่ทำไม…\

“ข้าไม่เป็นไร” เรย์ตอบก่อนที่จะคลายอ้อมกอด และพูดจาด้วยลักษณะที่แสดงให้แจ่มชัดขึ้นว่าเขาคือเรย์อดีตพี่ชายของไอรินจริงๆ

“ร่างข้าไม่บอบบางเหมือนร่างกายเจ้า”

“ไม่ไหวหรอกเรย์ มันทะลุหมด ฉันต้องใช้กำแพงเวทที่แกร่งกว่านี้ แต่มันใช้เวลานานฉันสกัดมันไม่ไหวหรอก เรย์พาไอรินหนีไปก่อน เดี๋ยวฉันจะดูทางนี้เอง”

“เสียเวลาเปล่า…ไม่มีอะไรป้องกันอาคมกรงเล็บได้ ถ้าเรากำหนดเป้าหมาย สิ่งกีดขวางก็ไร้ประโยชน์” เสียงคู่ต่อสู้เรียบนิ่ง ซึ่งต่างจากการเคลื่อนไหว

ฉับพลัน! กรงเล็บก็ทะลุร่างเรย์ ไอรินถูกกรงเล็บฉีกเป็นแนวยาวอาการสาหัส อะไรกัน…ไม่มีอะไรสู้มันได้ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ไอรินต้องตายแน่

“หึ หึ”

ราคัสหัวเราะก่อนที่จะปล่อยกรงเล็บสีทองเช่นเดิม เกมส์นี้ชนะเห็นๆ

“ให้มันจบซะตอนนี้เลยเป็นไง”

“ท่าน…” อิสสะมองชายข้างๆ อย่างไม่เชื่อสายตา

ชาเทียร์ปรากฏตัวตรงหน้าคู่ต่อสู้อย่างไม่เกรงกลัว เขาสร้างโล่ขนาดใหญ่ สีขาวขุ่นกลมแต่ไม่เกลี้ยงซะทีเดียว รูปร่างของมันหยักเป็นฟันปลาซ้อนกันหลายชั้น กรงเล็บที่ปรี่เข้ามาเล็กลงตามฟันปลาและเจือจางหายไปในที่สุด

“ความแข็งแกร่งมันก็สู้ไม่ได้เสมอไปหรอก เจ้าควรศึกษาลักษณะของเวทของคู่ต่อสู้ด้วย” ชาเทียร์พูด อิสสะนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่

ตอนที่เรย์บังร่างไอริน กรงเล็บมันทะลุผ่านเรย์ก็จริง แต่บาดแผลที่ต้นแขนที่ไอรินสาหัสกว่ายิ่งนัก เพราะไม่ถูกสิ่งกีดขวาง เป็นอย่างนี้นี่เอง

“สมกับเป็นราชาปีศาจ แต่มันก็ใช้ได้เฉพาะตอนนี้เท่านั้นล่ะ” ราคัสเคลื่อนที่เข้าใกล้เป้าหมายก่อนที่จะยืนสองขา และยกมือขึ้นสร้างกรงเล็บขนาดใหญ่มันพุ่งตรงเข้าบีบโล่กลมจนแตก

“ระยะประชิดมันก็ทำอะไรไม่ได้หรอก”

“เจ้ามัน….” เรย์ลุกขึ้นปะทะกับราคัส แต่เป้าหมายเคลื่อนที่เร็วเกินกว่าจะถูกตัวได้ อีกแล้ว กรงเล็บเคลื่อนที่เข้ามา ชาเทียร์สร้างเวทป้องกันเช่นเดิม

“ไม่ไหวหรอก”

“ต้องไหวสิ พวกเราร่วมมือกัน มันต้องสำเร็จ เจ้าก็ต้องช่วยข้าสร้างความแข็งแกร่งของเกราะด้วย รวมทั้งเจ้าด้วย สบโอกาสฆ่ามันซะ” ชาเทียร์มองใบหน้าไอรินที่ซีดและอ่อนแรง เธอรวมรวมพลังเฮือกสุดท้ายดันตัวเองลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะพยักหน้า

“หึ หึ ยังห่างชั้น” ราคัสยกมือปล่อยกรงเล็บเวทโจมตี ร่างผู้ถูกกระทำล้มกลิ้งจนเกือบตกหน้าผา ราคัสเคลื่อนที่ตามประจันหน้าเหล่าคู่ต่อสู้

“ยังใช้เวทป้องกันแบบเดิมอีกเหรอ จนตรอกแล้วสินะ” ราคัสปล่อยกรงเล็บขนาดใหญ่ระยะใกล้ ไอรินและเรย์ปล่อยอาวุธเพื่อป้องกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทันใดนั้นแท่งโลหะแหลมและลูกธนูหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันมันเปล่งแสงสีขาวจ้าก่อนจะพุ่งจู่โจมเป้าหมาย

ฉับพลัน เมื่ออาวุธของตัวแทนเผ่าพันธุ์ทั้งสี่ปะทะ มันส่องแสงสีรุ้งขยายเป็นวงแนวกว้างทั่วโลก ก่อนที่จะระเบิด ทำให้ทุกคนกระเด็นตามแรงบาดเจ็บ แต่คนที่อาการหนักที่สุดคงหนีไม่พ้นราคัส ร่างของเขาถลาไปไกลจากจุดเกิดเหตุหลายเมตร เป็นเวลาเดียวกันกับคนทั่วโลกกำลังแตกตื่นเมื่อเห็นแสงสีรุ้งผ่านร่างกายตัวเองอย่างรวดเร็ว

“จบสักทีนะ” ชาเทียร์ลุกขึ้น

ไอรินล้มลงหลังปล่อยอาวุธ เลือดของเธอไหลออกจากต้นแขนจนนอง เรย์หันมาอุ้มเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนที่เขาและพรรคพวกจะเดินเข้าไปหาราคัส

“ราคัส ตัวแทนเผ่าพันธุ์ปีศาจล่ะสินะ รวบรวมตัวแทนเผ่าพันธุ์ครบก็แค่นั้น เพราะยังไงข้าก็ไม่มีวันร่วมมือกับพวกเจ้าแน่ แล้วข้าจะรอความสามารถของเจ้านะไอริน ขอให้ประสบความสำเร็จ” ชาเทียร์พูดก่อนที่จะหายไป

“ขี้เต๊ะชะมัด” เรย์ในร่างมนุษย์พูดขึ้น

“แหม…พูดเหมือนกับมนุษย์เลยแฮะ แล้วจะทำยังไงกับเจ้าปีศาจนี่ดี” อิสสะเย้าเรย์ก่อนที่จะมองร่างราคัส

“ช่วยไม่ได้ พาไปที่พักก่อนแล้วกัน” เรย์เบือนหน้าหนี

ทันใดนั้น ทูตวิญญาณในรูปลักษณ์ของม่านควันก็ปรากฏขึ้น เขาอุ้มราคัสก่อนที่จะจากไป

“สงสัยจะมีคนจัดการแทนแล้วมั้ง”

 

 

ห้องเช่าราคัส ~

“เธอทำงานพลาด ถ้าเธอไม่รู้จักข่มใจก็อย่าหวังว่าจะทำการใหญ่ได้”

“ขอโทษฮะ” ราคัสก้มหน้าคุกเข่าทั้งสองข้าง เหมือนเด็กที่กำลังสำนึกผิด

“เอาล่ะ ครั้งนี้ฉันให้อภัย อย่ามีอีกเป็นครั้งที่สองก็แล้วกัน”

“ไม่มีครั้งต่อไปแน่ฮะ”

“เฮ่อ งานก็ใกล้จะสำเร็จ ชาเทียร์ไม่น่ามาขวางเลย”

“ถ้ามีโอกาสเราฆ่าไอรินแน่ ถึงไอรินจะไม่ใช่ปีศาจ แต่เธอมีความสามารถในแบบที่เราไม่ต้องการ เราต้องการฆ่าปีศาจที่มีพลัง มันจะช่วยให้เราสนุกมากขึ้น”

“ไอรินจะตายไหมนะ” ร่างขาวนั่งบนเตียง

“ทำไมท่านถึงอยากให้ผมฆ่าไอรินฮะ” ราคัสตาแป๋ว

“ก็ฉันอยากให้ไอรินเป็นปีศาจยังไงล่ะ”

“ปีศาจ เราอยากฆ่าปีศาจ”

“^ ^ เอาน่า…ยกเว้นไว้คนนึงนะ”

“ได้ฮะ” ราคัสหน้าเซ็ง

“แสงสีรุ้งเปิดเผยโดยไม่ได้ตั้งใจ เปล่งแสงข้ามเขตทั่วโลกกา…โชคเข้าข้างเราแล้ว” โครเดนแสยะยิ้ม

 

อ่านตอนต่อไป >>> ภารกิจที่ 20 ผู้ปลดปล่อย!

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image