บทนำ โรงพยาบาล 06/02/2549

บทนำ
โรงพยาบาล

วันจันทร์ที่ ๖ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๔๙

แก้วเดินเข้ามาในโรงพยาบาลโดยอาการอ่อนแรง ร่างกายผอมซีดราวกับไม่มีเลือดไปเลี้ยงที่ใบหน้าเธอเลย พ่อของเธอก็หมองคล้ำและแก่กว่าแต่ก่อนมาก เขาต้องเหมารถข้างบ้านเพื่อพาเธอมาที่โรงพยาบาลด้วยความเป็นห่วง โดยชายคนรักของเธอก็มาด้วย

“ผมไปลงประวัติก่อนนะครับ” ชายหนุ่มคนรักของแก้ว แววตาเขาแดงก่ำ ราวกับไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืน สักพักเขายื่นปากกามาให้แก้ว เขียนชื่อ

“….” แก้วทำหน้าไม่เข้าใจ คนรักของเธอจึงเขียนชื่อกับนามสกุลของเธอลงไป

“เชิญ นั่งรอที่หน้าห้องหมอสมรักษ์ก่อนนะคะ” พยาบาลชุดขาวยิ้มให้แก้ว แก้วจับที่ท้อง แล้วนั่งลงบนม้านั่ง โดยมีพ่อและชายคนรักนั่งอยู่ข้างโดยเว้นระยะห่างอยู่หนึ่งช่วงตัว

“กานต์..” เสียงแผ่วเบาของแก้วเรียกชายคนรัก น้ำตาของแก้วซึมออกมาจากเบ้าตา

พ่อและชายคนรักยิ้มดีใจ เลื่อนตัวเข้าหาแก้วอย่างรวดเร็วทำให้แก้วตกใจ เธอเอามือกุมหัวทั้งสองข้างส่ายหัวไปมา ขาของเธอเหยียดตรงสลับขาไปมาด้วยความรู้สึกสับสน กระสับกระส่าย ผู้ป่วยหลายคนนั่งรอในแผนกผู้ป่วยจิตเวช ต่างมองแก้วเป็นตาเดียว

“แก้วรู้สึกตัวตอนไหน?” พ่อของแก้วถามกานต์อย่างมีความหวัง

“คงจะเป็นเมื่อกี้ เพราะระหว่างนั่งรถแก้วก็นิ่งตลอด” กานต์ตอบพ่อ สีหน้าเขานิ่งไร้ความรู้สึก

“คุณขวัญแก้ว ศาลส่ง เชิญม้านั่งด้านข้างค่ะ” เสียงลำโพงดังขึ้นเรียกชื่อแก้ว ทั้งที่ลงนั่งไม่ถึงนาที

พ่อของแก้วพยุงร่างที่สิ้นแรงของแก้วนั่งลงที่ม้านั่ง โดยกานต์ตามไปด้วย แก้วเห็นพยาบาล ประมาณ หก คน นั่งอยู่รอเพื่อสัมภาษณ์เธอ เพื่อเป็นกรณีศึกษา

“แม่ชี…. “แก้วทำท่ามองหาอะไรสักอย่าง

“พยาบาล ไม่ใช่แม่ชี” กานต์หัวเราะเบา

แก้วทำท่าทางจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เธอกลับถอนใจ สักพักแก้วเหยียดขาไปมา แขนของเธอเหยียดตรงวางไว้บนเข่าของเธอ

“เป็นแบบนี้มานานรึยังค่ะ” พยาบาลถามพ่อของแก้ว

“เห็นหนักสุด ก็ประมาณสองถึงสามวันที่ผ่านมานี่ล่ะครับ” พ่อของแก้วตอบ

พยาบาลพยายามถามแก้วแต่แก้วไม่ตอบอะไรสักคำ พ่อ จึงตอบแทน สักพักมีพยาบาลคนหนึ่งเข้ามากระซิบ พยาบาลทั้งหมดทำสีหน้าเคร่งเครียดแล้วพ่นหายใจด้วยอารมณ์ขุ่นมัว แก้วไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนั้นถึงแสดงท่าทางอย่างนั้น บางทีเธออาจจะทำอะไรให้พวกเขาไม่พอใจ

“เดี๋ยวเชิญเข้าห้องคุณหมอสมรักษ์ค่ะ” เหล่านักศึกษาพยาบาลปรับสีหน้ายิ้มทันที

 

แก้วเข้าไปในห้องโดยที่มีคนข้างบ้าน พ่อ และกานต์ ตามไปด้วย เบื้องหน้าของแก้วปรากฏห้องสี่เหลี่ยมสีขาวเล็กๆ นายแพทย์ในชุดสีขาวหน้าตาผิวพรรณสะอาดสะอ้านนั่งอยู่บนเก้าอี้ธรรมดาไม่มีพนักพิง กำลังคีย์ข้อมูลลงคอมพิวเตอร์

คุณหมอพยายามถามถึงอาการและสาเหตุ แต่แก้วกลับนิ่ง คุณหมอจึงวาดรูปวงกลม และรูปขีด สองครั้งให้แก้วทำตาม แก้วยอมทำตามแต่โดยดี คุณหมอประหลาดใจที่แก้วสามารถวาดรูปได้

 

“แก้วอยู่บ้านมักจะวาดรูปเป็นประจำครับ” พ่อตอบแทนแก้วซึ่งแก้วนั่งนิ่งไม่พูดอะไรด้วยสายตาเหม่อลอย

“มีคนในบ้านป่วยเป็นโรคนี้ไหมครับ”คุณหมอพยายามถามเพื่อหาสาเหตุ

“มีน้องสาวผมคนหนึ่งครับ เขาบอกว่าถูกแมงมุมกัด ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” พ่อของแก้วยิ้มตอบแบบมีมารยาท

“งั้นคงเป็นเพราะกรรมพันธุ์” คุณหมอง้างมือจด ลงสาเหตุการป่วยในแฟ้มประจำตัวผู้ป่วยของแก้ว

แก้วส่ายหัวไปมา แสดงอาการปฏิเสธ เธอจับที่หน้าและท้อง ขาเหยียดสลับไปมา

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Anti-spam image